Όλα τα 'χε η Μαριορή ... ο φερετζές της λείπει!

Πέρσι τέτοιον καιρό έτυχε να ακούσω μια συζήτηση μεταξύ μιας παρέας μόνιμων καθηγητριών που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Το θέμα ήταν η απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη μιας ωρομίσθιας συναδέλφου τους. 

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία ενθουσιάστηκαν με αυτό το νέο κάνοντας σχόλια όπως «Επιτέλους, ακούσαμε και κάτι ευχάριστο εδώ μέσα! Πάντα τέτοια. Να παντρεύεται ο κόσμος να κάνει παιδιά. Άντε γιατί γεμίσαμε πια όλο γέρους και από νεολαία τίποτα! Θα χάσουμε και τη δουλειά μας ρε παιδί μου άμα δεν υπάρχουν καθόλου μαθητές!». 

Μια όμως απ' την παρέα – ξενέρωτη κατά τη γνώμη τους – δεν έδειχνε να συμμερίζεται και τόσο τον ενθουσιασμό τους. Αρχικά τους υπενθύμισε ότι η έγκυος συνάδελφός τους ήταν απλά μια ωρομίσθια που όχι μόνο δεν έχει την πολυτέλεια να παίρνει άδειες κυήσεως, μητρότητας, επιδόματα κτλ αλλά δεν έχει καν μια σταθερή θέση εργασίας και ένα μισθό. Συν τοις άλλοις, ο άντρας της δε μπορούσε να τη στηρίξει οικονομικά γιατί και ο ίδιος ωρομίσθιος εκπαιδευτικός ήταν.

Έτσι λοιπόν τους λέει «Πως είναι δυνατόν ένας σοβαρός άνθρωπος να δημιουργήσει οικογένεια με 4 ώρες δουλειά τη βδομάδα; Και θα είναι τυχεροί άμα τους πληρώσει το υπουργείο μετά από 2 χρόνια. Δεν μπορώ να τους καταλάβω. Ακόμα με τα λεφτά των γονιών τους ζουν, το παιδί τους έλλειπε και ειδικά μια τέτοια εποχή!»

Οι υπόλοιπες τη στραβοκοίταξαν λίγο και ανέλαβαν να τη βάλουν στη θέση της. Της απαντάει μία «Αμάν πια ρε Βάσω με την απαισιοδοξία σου. Όλα μαύρα τα βλέπεις! Δηλαδή τι θες να κάνουν; Είναι ευλογία θεού που τους έτυχε το παιδάκι, να πάνε να το ρίξουν επειδή δεν έχουν αυτή τη στιγμή λεφτά; Ξέρεις πόσα είναι τα ζευγάρια που παιδεύονται για χρόνια με θεραπείες για να αποκτήσουν παιδιά; Άμα λες θα το αφήσω για αργότερα και περιμένεις να πιάσεις την καλή για να μείνεις έγκυος χαιρετίσματα! Πέταξε το πουλάκι. Δε θα είσαι για πάντα γόνιμη.»

Η απαισιόδοξη καθηγήτρια δεν έδειξε να πείθεται και ανταπάντησε «Έχετε σκεφτεί τι έξοδα θα κάνουν για να γεννηθεί το μωρό, να συντηρηθεί, να μεγαλώσει; Ποιος θα τους βοηθήσει; Εδώ μ' αυτά που παίρνουν δε συντηρούν ούτε τους εαυτούς τους!»

Πετάγεται τότε μια άλλη και της λέει «Έλα καημένη μου, αυτό θα αλλάξει όταν με το καλό γεννηθεί το μωρό! Οι γονείς προηγούνται με τα μόρια που παίρνουν και θα τους πάρουν σύντομα για αναπληρωτές. Στο κάτω κάτω θα γίνει πάλι διαγωνισμός Α.Σ.Ε.Π και άμα πετύχουν θα βολευτούν μια χαρά.» Κάπου εκεί το πηγαδάκι των καθηγητριών διαλύθηκε.
Δείτε τη συνέχεια της ιστορίας μετά από ένα χρόνο. Το ζευγάρι των ωρομισθίων είναι άνεργο λόγω των μεγάλων περικοπών στην παιδεία και των συγχωνεύσεων στα σχολεία. Άλλωστε έμειναν εκτός εργασίας ακόμα και καθηγητές με αρκετούς μήνες προϋπηρεσίας που ήταν βέβαιοι ότι θα τους ξανάπαιρναν ως αναπληρωτές.

Όσο για τον Α.Σ.Ε.Π όχι μόνο δεν κινείται φύλλο αλλά δεν έχουν προσληφθεί ούτε και οι επιτυχόντες των προηγούμενων διαγωνισμών. Το αντρόγυνο συντηρεί το παιδί του με τις πενιχρές συντάξεις των γονιών του μένοντας όλοι μαζί κάτω απ' την ίδια στέγη. 

Αυτή τη φορά τα σχόλια των πρώην συναδελφισσών της νέας μητέρας ήταν ως εξής «Μεγάλη ατυχία. Μα να μην πάρουν κανέναν τους φέτος στο σχολείο; Που να το φανταστεί κανείς κάτι τέτοιο; Πάλι καλά που τους βοηθούν και τα πεθερικά τους με το σπίτι και τα έξοδα. Θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα. Τουλάχιστον θα τους μείνει το παιδί και κάποια στιγμή θα ορθοποδήσουν. Αν δεν το είχαν κι αυτό θα ήταν να τους κλαις. Χωρίς δουλειά και οικογένεια τι είσαι; Ένα τίποτα!»

Ακούγοντας αυτό το τελευταίο μου λύθηκε επιτέλους η απορία για το πως σκέπτονται όλα αυτά τα άτομα που δημιουργούν οικογένεια ενώ δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. 

Εδώ και αρκετό καιρό είχα παρατηρήσει στην περιοχή που ζω πολλά ζευγάρια συμβασιούχων στο δημόσιο και εργαζομένων στα προγράμματα stage να αποκτούν παιδιά όχι ΠΡΙΝ την απόλυσή τους απ' τις θέσεις εργασίας τους αλλά ΜΕΤΑ την απόλυση. Αν τα είχαν αποκτήσει το διάστημα που εργάζονταν τότε θα μπορούσε κανείς να τους δικαιολογήσει λέγοντας ότι έπεσαν θύματα των απατεώνων

πολιτικών που τους έταζαν μόνιμο διορισμό στο δημόσιο.

Τι είναι αυτό που μπορεί όμως να δικαιολογήσει τα άνεργα ζευγάρια που τεκνοποιούν κάτω από άθλιες οικονομικές συνθήκες; Μα φυσικά η επικίνδυνη αντίληψη ότι «όποιος-α δεν έχει δουλειά και οικογένεια είναι ένα μηδενικό».

Σύμφωνα με τις λαϊκές αντιλήψεις της εποχής μας ισχύουν οι παρακάτω ισότητες:

δουλειά + οικογένεια = απόλυτη ευτυχία, δηλαδή 1 + 1 = 2 ενώ αντίστοιχα έχουμε έλλειψη δουλειάς + έλλειψη οικογένειας = απόλυτη δυστυχία, δηλαδή 0 + 0 = 0. 

Αν λοιπόν οι άνθρωποι έχουν μηδενικές προοπτικές στα εργασιακά τους θέματα τότε είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσουν οικογένεια έτσι ώστε να αποφύγουν την απόλυτη δυστυχία και να γευτούν την ευτυχία έστω και κατά το ήμισυ. Να έχουν δηλαδή, έλλειψη δουλειάς + οικογένεια = μισή ευτυχία (0 + 1 = 1).

Η πίεση για δημιουργία οικογένειας όμως πέφτει κατά κύριο λόγο στους ώμους των γυναικών. Για τους άντρες υπάρχουν τουλάχιστον κάποια ελαφρυντικά, ειδικά αν έχουν μια αξιόλογη καριέρα ενώ οι άτεκνες καριερίστριες προκαλούν αηδία στους περισσότερους ανθρώπους και αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγήν. 

Παρόλα αυτά η τεκνοποίηση θεωρείται απ' τους πάντες σχεδόν ως ο μοναδικός προορισμός του ανθρώπου και γι' αυτό η παράλειψη της προκαλεί την κοινωνική κατακραυγή αν αυτό γίνει εσκεμμένα (όπως στην περίπτωση των άτεκνων από επιλογή) ή τον οίκτο αν γίνει παρά τη θέληση των ατόμων (όπως σε περιπτώσεις στειρότητας και ασθενειών που καθιστούν την εγκυμοσύνη απαγορευτική).

Σύμφωνα με τις κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής μας (στην Ελλάδα τουλάχιστον), οποιαδήποτε γυναίκα είναι αρκετά υγιής για να μπορεί να αποκτήσει παιδιά είναι υποχρεωμένη να τα αποκτήσει (τα δύο πρώτα κρίνονται ως απαραίτητα ενώ η πολυτεκνία υποστηρίζεται φανατικά από τους θρησκευτικούς – πατριωτικούς κύκλους) και δε γίνεται δεκτή καμία δικαιολογία σε αυτό το θέμα. 

Όποια μπορεί να μείνει έγκυος αλλά το αποφεύγει επίτηδες ή καταφεύγει σε εκτρώσεις θεωρείται λίγο πολύ ανώμαλη, μια κακιά μάγισσα που μισεί τα παιδιά και στερεί την κοινωνία και την πατρίδα της από ένα νέο εργατικό δυναμικό και νέους φαντάρους. 

Παρότι υπάρχουν αρκετά άτομα που δεν ενθουσιάζονται με την ιδέα να γίνουν γονείς, στο τέλος υποκύπτουν και αποκτούν παιδιά γιατί απλά «έτσι κάνει όλος ο κόσμος» ή επειδή τους έχουν διδάξει ότι το να μην κάνεις παιδιά ενώ μπορείς είναι κάτι τόσο απαράδεκτο που αν μείνεις άτεκνος-η επίτηδες θα τιμωρηθείς είτε απ' την κοινωνία με περιθωριοποίηση είτε απ' το θεό στη μετά θάνατον ζωή!

Γι' αυτό σχεδόν οι πάντες κάνουν οικογένεια επειδή δε βλέπουν καμία άλλη εναλλακτική ή επειδή τρέμουν τις θυελλώδεις κοινωνικές αντιδράσεις αν τολμήσουν να πουν ότι δεν τους αρέσει αυτός ο τρόπος ζωής και ότι έχουν άλλα σχέδια για το μέλλον τους. 

Ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων καταδικάζεται σε ισόβια μιζέρια μόνο και μόνο επειδή δεν έχει όραμα για κάτι διαφορετικό ή επειδή δεν έχει το θάρρος να το επιδιώξει αντιστεκόμενο στις κοινωνικές πιέσεις. 

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω τα περισσότερα άτομα βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά στο βούρκο του πατρίς- θρησκεία- οικογένεια μέχρι που είναι αδύνατο να βγουν και πνίγονται μέσα στα σκατά.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση δε μπορώ να κάθομαι με σταυρωμένα χέρια. Δεν ανέχομαι να βλέπω άλλους ανθρώπους να κάνουν τη ζωή τους χειρότερη απ' ότι είναι, να καταστρέφονται εξαιτίας βλακωδών κοινωνικών αντιλήψεων. 

Από δω και πέρα θα ασχοληθώ εκτεταμένα με το θέμα της ατεκνίας από επιλογή είτε με δικά μου κείμενα είτε με μεταφράσεις από αγγλόφωνα blog. Αυτό λοιπόν είναι μόνο η αρχή.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 31/01/2012 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com

Υπάρχουν ανταμοιβές

Το κίνημα των άτεκνων από επιλογή είναι επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό απ' τη φιλοσοφία του αντιγεννητισμού / αντιναταλισμού (ο αγγλικός όρος είναι antinatalism) σύμφωνα με την οποία η τεκνοποίηση είναι εντελώς ανήθικη γιατί το αγέννητο παιδί δε συναινεί  στη γέννηση του αλλά το φέρνουν βίαια σε έναν κόσμο όπου το περιμένει βέβαιος θάνατος αφού πρώτα περάσει διάφορες ταλαιπωρίες.

Ένα blog που έχει ασχοληθεί αρκετά με αυτό το θέμα είναι το «Don't Have Kids!» στη διεύθυνση http://isaywhattheywont.wordpress.com απ' όπου και προέρχεται το παρακάτω μεταφρασμένο κείμενο.

Εξηγούσα σε μια απ' τις νεαρές γυναίκες στη δουλειά, σε μια απ' αυτές που «θέλουν να αποκτήσουν μωρό», γιατί η ιδέα είναι τόσο λάθος. 

Την άλλη μέρα μου είπε, «Ξέρεις, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ με έπεισες ότι το να αποκτήσω μωρό δεν είναι καλή ιδέα». 

Αυτό το αναφέρω ως παράδειγμα μόνο για να δείξω ότι μερικές φορές η λογική επικρατεί ακόμα και σε πείσμα των λεγόμενων βιολογικών επιταγών.

Η δουλεία ήταν ένα παγκόσμιο φαινόμενο, αποδεκτή σχεδόν απ' τον καθένα ως η φυσική τάξη των πραγμάτων, μέχρι που τελικά η παραδοχή του τι κάναμε στην πραγματικότητα – η οποία ήταν κρυμμένη - ήρθε στο προσκήνιο της συνείδησης μας και τα πράγματα άλλαξαν. Το ίδιο ισχύει και για την εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας.

Άλλαξαν όμως τα πράγματα στ' αλήθεια; Φαινομενικά, ναι. Τουλάχιστον στις λεγόμενες «διαφωτισμένες» κοινωνίες. 

Αλλά για σκεφτείτε το–όταν μας πιέζουν να τεκνοποιήσουμε για «το καλό της ανθρωπότητας» ή για «το καλό του κράτους», γιατί «Ποιος θα ενισχύσει την οικονομία; Ποιος θα φροντίσει τους ηλικιωμένους μας; Πίσω από ποιον θα κρυφτούμε όταν θα αρχίσουν να πέφτουν βροχή οι σφαίρες και ποιος θα συνεχίσει τον πολιτισμό μας στο μέλλον για να πραγματοποιήσει το όραμα όλων αυτών που θα έχουν πεθάνει μέχρι τότε;», τότε δε μπορεί κάλλιστα να ειπωθεί ότι γεννάμε νέες γενιές σκλάβων; 

Και ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας σκεπτόμενοι ότι κάνουμε χάρη στο αγέννητο πλάσμα χαρίζοντας του το «δώρο» της ζωής. 

Ακόμα και κάτω απ' τις καλύτερες συνθήκες, πάντα τεκνοποιούμε για ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ λόγους, ποτέ για χάρη των αγέννητων παιδιών. Τα αγέννητα παιδιά δεν ενδιαφέρονται να έρθουν στον κόσμο! 

Και πως θα μπορούσαν άλλωστε; Δεν υπάρχουν. Είναι απλά αποκυήματα της φαντασίας ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ που τα φέρνουμε στον κόσμο, βγάζοντας τα απ' την κατάσταση της ανυπαρξίας για να ικανοποιήσουν τις συναισθηματικές μας ανάγκες, να δουλέψουν για μας, να πολεμήσουν στους πολέμους μας κτλ. 

Α, και φυσικά τα ενθαρρύνουμε να αποκτήσουν δικά τους παιδιά. Αυτό είναι που αποκαλούν σκλαβιά πολλών γενεών, όπως ακριβώς γινόταν στις φυτείες στο πρόσφατο παρελθόν. Για σκεφτείτε το.

Πηγή κειμένου: http://eleftheria111.wordpress.com

Λέω αυτά που δεν θα πουν.

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από το αντιναταλιστικό blog «Don't Have Kids!» στη διεύθυνση http://isaywhattheywont.wordpress.com/ όπου έχει δημοσιευθεί με τον τίτλο «I say what they won't». 
Το περιεχόμενο του σίγουρα θα ξενίσει τους περισσότερους καθώς πάει κόντρα στη διαδεδομένη πεποίθηση ότι η τεκνοποίηση είναι ευλογία και ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου. 
Πολλοί βέβαια μπορεί να ενοχληθούν επειδή κατά βάθος συμφωνούν απόλυτα με τις απόψεις του συγγραφέα του αλλά ντρέπονται ή φοβούνται να το παραδεχτούν. 
Κανένας δε θέλει να του κολλήσουν την ταμπέλα του απαισιόδοξου ή του καταθλιπτικού έτσι όλοι λένε αυτά που οι κοινωνικές επιταγές προστάζουν χωρίς να τα πιστεύουν στην πραγματικότητα.

Κάποια στιγμή όμως πρέπει να πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω απ' το δάχτυλο μας και να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.

Πρόκειται να πεθάνεις. Δεν το λέω αυτό για να σε στεναχωρήσω. Είναι απλώς ένα γεγονός ... όλοι πεθαίνουν. Οτιδήποτε ζει πεθαίνει, τελεία. Πάντα. Και μέχρι τότε υποφέρουμε. 

Όχι βέβαια όλη την ώρα ή το ίδιο. Αλλά ο πόνος είναι μέρος της ζωής και μερικοί άνθρωποι υποφέρουν τρομερά. Αρρώστιες, ατυχήματα, πείνα, κακοποίηση και μετά, αργά ή γρήγορα, έρχεται ο θάνατος. Σε όλους μας. Πάντα.

Φυσικά όλοι το γνωρίζουμε αυτό, έτσι δεν είναι;

Παρόλα αυτά, προσπαθούμε να αγνοήσουμε τα γεγονότα και υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους το κάνουμε. Παίζουμε παιχνιδάκια με τον εαυτό μας και τους άλλους. Επινοούμε όντα με μαγικές δυνάμεις που μας λένε τι να κάνουμε και που υπόσχονται να μας προστατεύουν. Φανταζόμαστε ότι μετά το θάνατο μας θα πάμε σε παραμυθένια μέρη έτσι ώστε να μη φαντάζει όλο αυτό τόσο άσχημο. 

Φυσικά όλα αυτά είναι ψέματα, ψέματα όμως που έχουν κατασκευαστεί με τις καλύτερες προθέσεις. 

Να μας κάνουν να φοβόμαστε λιγότερο. Και έπειτα έρχεται το μεγαλύτερο ψέμα απ' όλα και το πιο βλαβερό. Αποκτούμε παιδιά γιατί φανταζόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσω αυτών ... ένα είδος ψευδούς αθανασίας. 

Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Τα παιδιά μας, το καθένα απ' αυτά, θα υποφέρουν και θα πεθάνουν και στην πραγματικότητα κανένα δε θα επιζήσει. Το μόνο πράγμα που επιζεί είναι ο φόβος και τα παραμύθια ... τα ψέματα.

Με τις σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης, κανένας δεν είναι υποχρεωμένος πλέον να αποκτήσει παιδιά. Ο κόσμος είναι υπερκατοικημένος αλλά δεν πρόκειται να σας ζητήσω να σώσετε τον κόσμο. Σας ζητώ απλώς να σώσετε ένα παιδί. Το παιδί σας. Ένα παιδί που ποτέ δε θα έρθει σε αυτό τον κόσμο δεν θα υποφέρει ούτε θα προξενήσει κακό ούτε θα πεθάνει. Ένα αγέννητο παιδί ποτέ δε θα νιώσει φόβο ούτε θα χάσει κάποιο κοντινό του πρόσωπο.

Αλλά μπορεί να ρωτήσετε:«Δε χάνει όμως το αγέννητο παιδί και όλα τα ωραία που έχει να προσφέρει η ζωή;» Κλείστε τώρα τα μάτια σας και φανταστείτε ένα αγοράκι ή ένα κοριτσάκι με το χρώμα ή το σώμα της επιλογής σας. Τώρα ανοίξτε τα μάτια σας και αφήστε την εικόνα να σβήσει. Έχασε τίποτα το φανταστικό παιδί σας; Μα φυσικά όχι ... στο κάτω κάτω ήταν ένα κατασκεύασμα της φαντασίας και ουδέποτε υπήρξε. Το ίδιο ισχύει και για ένα αγέννητο παιδί. Ποτέ δε χάνει τίποτα.

Όμως ένα πραγματικό παιδί που το φέρνουν στον κόσμο μπορεί να υποφέρει με κάθε τρόπο που μπορείτε να φανταστείτε και πιθανόν με πολλούς τρόπους που θα προτιμούσατε να μην σκέφτεστε καν. Βέβαια η ζωή κάθε παιδιού μπορεί να εξελιχθεί σχετικά καλά αν και όλοι οι άνθρωποι υποφέρουν κατά κάποιον τρόπο. 

Είστε όμως στ' αλήθεια πρόθυμοι να διακινδυνεύσετε ότι το παιδί σας ΜΠΟΡΕΙ να υποφέρει τρομερά στη ζωή του; Ακόμα κι αν νομίζετε ότι οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι ελάχιστες; Είναι σα να ρίχνετε τα ζάρια στην τελική. Γιατί να το ρισκάρετε;

Φυσικά πολλοί άνθρωποι θα σας πιέσουν κατά την περίοδο των γόνιμων χρόνων σας να αποκτήσετε παιδιά. Αυτό συμβαίνει λόγω του παιχνιδιού της προσποίησης που ανέφερα παραπάνω και επίσης επειδή θέλουν τα παιδιά σας να εργάζονται, να πληρώνουν φόρους και να τους φροντίζουν όταν γεράσουν. 

Στην πραγματικότητα, μέχρι πολύ πρόσφατα, οι περισσότεροι άνθρωποι έκαναν παιδιά αποκλειστικά γι' αυτό το λόγο και πολλοί κάνουν το ίδιο μέχρι και σήμερα. 

Επίσης παλιά ένα σωρό άνθρωποι κατείχαν αγροκτήματα ή δούλευαν σ' αυτά και κάθε παιδί ήταν ένα παραπάνω χέρι που θα βοηθούσε στις αγγαρείες. Τα παιδιά ως γεωργικά εργαλεία ... σας φαίνεται σωστό αυτό;

Όποιοι λοιπόν σας λένε να κάνετε παιδιά έτσι ώστε αυτά να συνεισφέρουν στο «μέλλον» στην ουσία λένε το ίδιο πράγμα. «Κάντε παιδιά! Μας το χρωστάτε!» Δε σας φαίνεται η όλη ιδέα αηδιαστική; 

Αν πραγματικά αισθάνεστε ότι έχετε ανάγκη ένα παιδί, τότε υιοθετήστε. Ένα σωρό παιδιά που ήδη υπάρχουν, χρειάζονται ένα καλό σπιτικό. Ο κόσμος δε χρειάζεται άλλα παρατημένα παιδιά. 

Ή μπορείτε να δραστηριοποιηθείτε κάπου εθελοντικά. Υπάρχουν πολλές οργανώσεις όπου μπορείτε να βοηθάτε παιδιά και ενήλικες να τα βγάζουν πέρα στη ζωή τους πιο εύκολα. 

Προσπαθώ απλά να κάνω κατανοητό ότι δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ απολύτως λόγος, εκτός από αυτούς που είναι ξεκάθαρα εγωιστικοί, για να κάνετε παιδιά. 

Και κάτι άλλο – μην επιτρέπετε να κατηγορούν ΕΣΑΣ για εγωιστές επειδή αρνείστε να τεκνοποιήσετε. Δεν υπάρχει τίποτα πιο εγωιστικό από την τεκνοποίηση, ειδικά άμα σκεφτεί κανείς τι μπορεί να υποστεί ένα παιδί. 

Και φυσικά, άσχετα από το πόσο καλή μπορεί να είναι η ζωή ενός συγκεκριμένου παιδιού, στο τέλος θα πρέπει να πεθάνει. 

Στην πραγματικότητα, το να αποκτήσετε παιδί ισοδυναμεί επίσης με το να το καταδικάσετε σε θάνατο. Θέλετε στ' αλήθεια να το κάνετε αυτό; Σκεφτείτε το.

Πηγή κειμένου: http://eleftheria111.wordpress.com

Οι μαμάδες – μάρτυρες ψεύδονται

Το παρακάτω κείμενο προέρχεται απ' το αγγλόφωνο blog «happily childfree» στη διεύθυνση http://www.happilychildfree.com όπου έχει αναρτηθεί με τον τίτλο «Martyr mommies lie». 

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων να ξεκαθαρίσω ότι τα blog και τα forum για άτεκνους-ες από επιλογή φιλοξενούν απόψεις ανθρώπων που μπορεί να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους όσον αφορά τις πολιτικές-κοινωνικές και θρησκευτικές τους αντιλήψεις. 

Δε σημαίνει απαραίτητα ότι το θέμα της ατεκνίας από επιλογή είναι κάτι που αφορά μόνο τους αντιεξουσιαστές και τους κύκλους αθεϊστών. Παρά τις όποιες διαφορές όμως στον τρόπο σκέψης, όσοι-ες θέλετε να ασχοληθείτε με το θέμα μπορείτε να βρείτε ενδιαφέρον υλικό.

                   Οι μαμάδες – μάρτυρες ψεύδονται

Πάρα πολύ συχνά ακούω δηλώσεις σαν κι αυτή από άνεργες μαμάδες: «Εγώ δεν είμαι εγωίστρια σαν αυτούς τους ανθρώπους που μένουν άτεκνοι από επιλογή, που περνούν τη ζωή τους ξένοιαστα και κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους. Είμαι καλύτερος άνθρωπος γιατί θυσιάζω ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ για χάρη των παιδιών μου. Κάνω στην άκρη τους στόχους μου, τα όνειρα και τις επιθυμίες μου για να ζήσουν τα παιδιά μου καλύτερα και να έχουν ένα λαμπρό μέλλον!» Όσον αφορά αυτό το θέμα, υπάρχουν τρία σφάλματα.

Πρώτον: καμία από 'μας στην πραγματικότητα δε βλέπει αυτές τις γυναίκες να κάνουν αυτές τις τεράστιες θυσίες. Υποστηρίζουν ότι θυσίασαν την καριέρα τους; Κάθε άλλο. Πολλές απ' αυτές έκαναν παιδιά ειδικά για να δικαιολογήσουν το ότι δεν εργάζονται. 

Πολύ συχνά λένε πράγματα όπως, «Η δουλειά ήταν ΕΥΚΟΛΗ σε σύγκριση με αυτό!» αλλά δεν επιστρέφουν στη δουλειά γιατί είναι φανερό ότι δεν πιστεύουν αυτό το πράγμα. Όχι ότι έχει σημασία. Αν θέλουν να κάθονται σπίτι και να μεγαλώνουν παιδιά, ωραία! 

Θα υπάρχουν περισσότερες θέσεις εργασίας για τους υπόλοιπους που πραγματικά επιθυμούν να εργαστούν. 

Αλλά πρέπει να σταματήσουν να παριστάνουν ότι έκαναν την ΤΕΡΑΣΤΙΑ θυσία παραιτούμενες από θέσεις εργασίας που ούτως ή άλλως δεν ήθελαν. Αν αγαπούσαν τη δουλειά τους, θα σκέφτονταν τρόπους για να συνεχίσουν να εργάζονται ή τουλάχιστον θα απασχολούνταν εθελοντικά για να διατηρήσουν τις δεξιότητές τους.

Και ποιες είναι όλες οι άλλες θυσίες; Το μόνο που βλέπουμε είναι ότι συνεχίζουν να ζουν όπως ζούσαν προτού αποκτήσουν παιδιά, απλώς σέρνοντας τα παιδιά πίσω τους και λέγοντας στους υπόλοιπους να «το χωνέψουν» ότι δεν θα αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους επειδή μόνο και μόνο έχουν παιδιά. 

Δε βλέπω καμία απ' αυτές τις «θυσίες» που κάνουν ή κάποια αλλαγή στον τρόπο ζωής τους τώρα που έχουν παιδιά. Τα μόνο πράγματα που φαίνεται να θυσιάζουν στην πραγματικότητα είναι οι δουλειές, η παιδεία, τα δημιουργικά χόμπι, οι έξυπνες συζητήσεις, οι τρόποι και ο σεβασμός για τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας. Όλα αυτά τα πράγματα που ούτως ή άλλως δεν ήθελαν. Ωραία θυσία!

Δεύτερον: Φέρονται λες και είναι η πρώτη γενιά που αποκτάει παιδιά ή κάτι τέτοιο. Δεν τους περνάει ποτέ απ' το μυαλό ότι ίσως οι γονείς ΤΟΥΣ έκαναν θυσίες για ΑΥΤΕΣ ώστε να έχουν μια καλύτερη ζωή. Έτσι δεν είναι; Τι κάνουν μ' αυτές τις «καλύτερες» ζωές που ήθελαν γι' αυτές οι γονείς τους; Πολύ σωστά. Τις πετάνε στα σκουπίδια. 

Αντί να κάνουν κάτι μ' αυτές, τις θυσιάζουν για χάρη της ΕΠΟΜΕΝΗΣ γενιάς, η οποία πιθανώς θα κάνει το ίδιο. Λοιπόν ... τι νόημα έχει να θυσιάσει μια μητέρα όλες τις ελπίδες και τα όνειρά της για να ζήσουν μια καλή ζωή τα παιδιά της αν τα παιδιά αυτά ( οι κόρες τουλάχιστον ) μεγαλώνοντας κάνουν το ίδιο πράγμα; 

Τι ηλίθιος φαύλος κύκλος! «Δεν πρόκειται να κάνω τίποτα στη ζωή ΜΟΥ έτσι ώστε να μπορεί η επόμενη γενιά να κάνει κάτι στη δική της. Έτσι ώστε να μεγαλώσει και να μην κάνει τίποτα στη ζωή ΤΗΣ για να μπορεί η ΕΠΟΜΕΝΗ γενιά να κάνει κάτι στη δική της ...» Τι σκατά λογική είναι αυτή;!

Ίσως κάποιοι Παντοδύναμοι Υιοί μπορεί να κερδίσουν κάτι απ' όλη αυτή την (ψευτο)αυτοθυσία (ας το ελπίσουμε γιατί κάποιος θα έπρεπε να ωφεληθεί) αλλά όλες αυτές οι θυσίες προφανώς πήγαν στράφι για τις κόρες απ' τις οποίες περιμένουν να διαιωνίσουν τον κύκλο της ζωής. Εκτός βέβαια κι αν μείνουν άτεκνες από επιλογή υποθέτω. 

Αλήθεια, τι άλλο δασκαλεύουν αυτές οι μαμάδες – μάρτυρες τις κόρες τους πέρα απ' το «Η ζωή σου δεν έχει νόημα. ΕΙΔΙΚΑ η ζωή σου προτού αποκτήσεις παιδιά. Υπάρχεις μόνο για να γεννάς γιους για έναν άντρα, για να χαραμίζεις μετά τη ζωή σου σα σκλάβα φροντίζοντας τον άντρα σου και τα παιδιά. Μη ζαλίζεις το κεφάλι σου με ελπίδες ή όνειρα γιατί είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ σου να τα κάνεις στην άκρη έτσι ώστε να μεγαλώνεις μωρά και μετά να καυχιέσαι για το πόσο μεγάλη αγία είσαι που έκανες κάτι τέτοιο!»; Είμαι τρελή ή μήπως κι εσείς όλες δεν ακούτε αυτό το ποιηματάκι;

Σε αυτές τις γυναίκες ΔΕΝ θα έπρεπε να τους επιτρέπεται να ανατρέφουν κόρες με αυτές τις αντιφεμινιστικές νοοτροπίες! 

Δεν είμαι καν σίγουρη αν θα έπρεπε να τους επιτρέπεται να ανατρέφουν γιους, οι οποίοι θα μάθουν παίρνοντας τες ως παράδειγμα ότι οι γυναίκες είναι χαλάκια για να τις πατάνε και 

ότι υπάρχουν για να υπηρετούν τον άντρα και τα παιδιά. Κάτι τέτοιο είναι πραγματικά θλιβερό. (Δε λέω ότι η άμισθη μητρότητα με παραμονή στο σπίτι είναι από μόνη της αντιφεμινιστική, αλλά το Σύνδρομο του Μάρτυρα είναι ρε γαμώτο!)

Τρίτον: Αυτές οι μανάδες υποστηρίζουν ότι οι μητέρες υπάρχουν αποκλειστικά για να ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ώστε να χαρίσουν στα παιδιά τους μια καλύτερη ζωή. Έτσι; 

Πάντα λένε ότι: «Θέλω τα παιδιά μου να περάσουν καλύτερα από 'μένα», κάτι που σημαίνει ότι παραδέχονται πως η ζωή τους δεν είναι και τόσο σπουδαία. 

Όταν όμως βλέπουν εμάς τις άτεκνες από επιλογή να ζούμε την καλύτερη ζωή που εμφανώς οι απανταχού μητέρες θέλουν για τα παιδιά τους, μια ζωή όπου δεν είμαστε υποχρεωμένες να γινόμαστε μάρτυρες και δε χρειάζεται να (ψευτο)αυτοθυσιαζόμαστε συνεχώς για άλλους, μια ζωή όπου μπορούμε να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας, να έχουμε χόμπι, να μορφωθούμε, να κάνουμε καριέρα κτλ., εξαγριώνονται. Είμαστε, με σάρκα και οστά, το προϊόν μητέρων που ήθελαν να ζήσουμε μια καλύτερη ζωή! 

Παρόλα αυτά όταν οι φορτωμένες με παιδιά συμπολίτισσες μας μας βλέπουν, αισθάνονται μόνο περιφρόνηση για εμάς. Χτυπάνε τα πόδια τους κάτω και κλαψουρίζουν «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ» επειδή δε χρειάζεται να γινόμαστε σκλάβες και να θυσιάζουμε τόσα όσο εκείνες. 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ που βρήκαμε το παραθυράκι διαφυγής, το κλειδί που μας βγάζει απ' τη φυλακή. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ που θέσαμε άλλους στόχους στη ζωή μας και έχουμε χρόνο για τους εαυτούς μας! 

Η ουσία είναι ότι αν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ νοιάζονταν για όλα αυτά τα σκατά του τύπου «θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν και να ζήσουν καλύτερα από 'μένα», θα ήταν ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΕΣ βλέποντας μας να ζούμε αυτή την «καλύτερη» ζωή. Αλλά δεν το εννοούν. Ούτε κατά διάνοια.

Πιστεύω ότι υποσυνείδητα (ίσως ακόμα και συνειδητά), αυτές οι γυναίκες δεν θέλουν τα παιδιά τους να ζήσουν καλύτερα απ' αυτές. Απλώς υποτίθεται ότι αυτό πρέπει να λένε. Στην πραγματικότητα βλέπουν την αγγαρεία της γονεϊκότητας ως μια «ιεροτελεστία μετάβασης» που όλοι/ες πρέπει να υποστούν όπως ακριβώς κι αυτές. Περιμένουν απ' τα παιδιά τους να «εκπληρώσουν το χρέος τους» και να κάνουν τις ίδιες θυσίες αντί να κάνουν κάτι καλύτερο. Για ποιόν άλλο λόγο θα γκρίνιαζαν στα παιδιά τους να τους κάνουν εγγόνια; Για ποιόν άλλο λόγο οι μητέρες παντού λένε οργισμένες στα παιδιά τους «Σου εύχομαι μια μέρα να αποκτήσεις ένα κωλόπαιδο σαν κι αυτό που είσαι εσύ τώρα!»; 

Βλέπουν την ανατροφή παιδιών ως την έσχατη τιμωρία που ΟΛΟΙ/ΕΣ πρέπει να υποστούμε και αν κάποιος/κάποια δε ζήσει την κόλαση της γονεϊκότητας είναι απλά καθαρά ΕΓΩΙΣΤΙΚΟ το να διατηρεί τις ελπίδες και τα όνειρά του/της! Είναι ΛΑΘΟΣ! 

Αυτά λοιπόν όσον αφορά την καλύτερη ζωή που θέλουν για τα παιδιά τους. Έι, ίσως κάποιοι/ες από 'μας δεν έχουμε αμαρτήσει τόσο πολύ και δεν μας χρειάζεται μια τέτοια τιμωρία.

Πηγή κειμένου: http://eleftheria111.wordpress.com 

Μέσο ελέγχου : οικογένεια

Σε ένα καφενείο ήταν ένας παπάς και κουβέντιαζε με κάποιους παππούδες.

Σε μια φάση λέει ένας : « Πάει για κλείσιμο το σχολείο, που να βρεις παιδιά.»

Λέει ένας άλλος : « Οι γυναίκες τεμπέλιασαν, με το ζόρι να κάνουν 2 ενώ οι παλιές είχαν 5-6 παιδιά η καθεμία. Αποκτήσανε βλέπεις δικαιώματα και σηκώσανε παντιέρα, γι' αυτό η Ελλάδα πάει κατά διαόλου.»

Λέει ένας τρίτος : « Εδώ ο κόσμος δεν έχει λεφτά, θα κάνει και παιδιά; »

Τότε του απαντούν οι άλλοι : « Γιατί, οι παλιοί είχαν; Αλλά τα παιδιά σωρό.»

Τέλος λέει ο παπάς : « Εγώ ξέρω ότι άκληρος ίσον άθεος. Όποιος δεν κάνει οικογένεια και δεν έχει πίστη τότε γιατί ζει; Για να γυρνάει δεξιά κι αριστερά σαν αλήτης; Η οικογένεια σου βάζει μυαλό, σε κάνει σωστό άνθρωπο, σε συγκρατεί να μην κάνεις ανοησίες. Οι εργένηδες είναι κάτι ρέμπελοι, δε σέβονται τίποτα και είναι δημόσιος κίνδυνος. Οι γονείς θα 'πρεπε να παντρεύουν τα παιδιά τους από νωρίς και όχι να τ' αφήνουν λάσκα.»

Ο παραπάνω διάλογος είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα της νοοτροπίας πολλών ανθρώπων στην επαρχία. Εκεί όπου το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία – οικογένεια είναι ο κανόνας και η οποιαδήποτε παρέκκλιση απ' αυτό επισύρει την κοινωνική κατακραυγή και την περιθωριοποίηση. Δε θα με απασχολούσε και ιδιαίτερα αν το περιστατικό αυτό περιοριζόταν στην παραπάνω παρέα χουντόγερων αλλά δυστυχώς τέτοιες ιδέες βρίσκουν πολλούς υποστηρικτές νεαρής ηλικίας. Κόμματα όπως το ΛΑ.Ο.Σ και οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή συνεχώς κερδίζουν έδαφος κυρίως με το να υπόσχονται ασφάλεια και εργασία για τους Έλληνες πολίτες ενώ παράλληλα προωθούν τη θρησκευτική αποχαύνωση, το σεξισμό και το μίσος για οτιδήποτε δε χωράει στο καλούπι του «φιλήσυχου, νομοταγή νοικοκυραίου».

Ειδικά τον τελευταίο καιρό έχει επανέλθει στο προσκήνιο για μια ακόμη φορά το δημογραφικό ζήτημα. Οι κάθε λογής πατριδολάγνοι κλαίγονται για τη μείωση του νεανικού πληθυσμού της χώρας, για τη μείωση του αριθμού των γεννήσεων που θα ακολουθήσει λόγω κρίσης και με το δίκιο τους. 

Αν δεν υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι που θα βρουν θύματα να ξεζουμίζουν κάθε μέρα στα εργασιακά τους κάτεργα; Ποιους θα χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν την περιβόητη οικονομική τους ανάπτυξη; Μήπως τους σαραβαλιασμένους απ' την καλοπέραση συνταξιούχους;

Πολύ θα το θέλανε αλλά είναι πρακτικά αδύνατο. Τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί το ελιξήριο της μακροζωίας όπου σε αυτή την περίπτωση θα βγαίνει κάποιος στη σύνταξη στα 115 του χρόνια μιας και θα μπορεί θεωρητικά έστω να ζήσει ως τα 120!

Πέραν απ' την παραγωγή νέων δούλων, ο θεσμός της οικογένειας εξασφαλίζει την πλήρη υποταγή των γονέων στις ορέξεις των κρατούντων καθώς οι καθημερινές έννοιες και το τρέξιμο εξαντλούν όλες τις δυνάμεις του ανθρώπου που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στους κοινωνικούς αγώνες. 

Σε αυτό προφανώς αναφερόταν ο παραπάνω παπάς μιλώντας για την οικογένεια που «σου βάζει μυαλό και σε συγκρατεί να μην κάνεις ανοησίες.»

Αν για την άρχουσα τάξη και τους απολογητές της εξυπνάδα είναι η άνευ όρων υποταγή, τότε εμάς τους καταπιεσμένους μας συμφέρει καλύτερα να γίνουμε πολύ, πάρα πολύ ανόητοι μπας και δούμε άσπρη μέρα! 

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 28/11/2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com