Συνδικαλισμός ή αναρχία;

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολλή συζήτηση σχετικά με το ρόλο του συνδικαλισμού στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε. 

Για πολλούς ο αγώνας για τη διατήρηση των παλαιότερων κατακτήσεων του εργατικού κινήματος είναι κάτι εξωφρενικό ειδικά τώρα που η ανεργία καλπάζει και χιλιάδες άνθρωποι χάνουν κάθε μέρα τις δουλειές τους. 
Η απόγνωση και η ανέχεια οδηγούν τους περισσότερους στο να σκέπτονται:«δουλειά να 'ναι κι ο,τι να 'ναι».

Όποιος είναι καταχρεωμένος στις τράπεζες και έχει πίσω μια οικογένεια να συντηρήσει δεν έχει και πολλά περιθώρια έτσι ο μόνος δρόμος που του απομένει είναι η υποταγή στις ορέξεις των αφεντικών. 

Όταν τρέχουν οι ανάγκες ποιος έχει το χρόνο και τη διάθεση να καταστρώσει επαναστατικά σχέδια και να πειραματιστεί με ενέργειες για την ανατροπή της υπάρχουσας κοινωνικής κατάστασης; 

Ο καθένας κλείνεται στο καβούκι του, υπομένει μόνος του τη δυστυχία του και απλά ελπίζει σε ένα θαύμα που θα τον βγάλει από τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται. 

Δυστυχώς, αλλά έτσι είναι στις περισσότερες περιπτώσεις. Όταν γύρω βασιλεύει η ηττοπάθεια και η αντίληψη ότι τίποτα δεν αλλάζει πως μπορείς να περιμένεις ότι θα αναπτυχθεί ένα ισχυρό κίνημα που θα σαρώσει τα πάντα και θα ανοίξει νέους δρόμους;

Απ' την άλλη υπάρχουν αρκετοί (κυρίως στο χώρο της αριστεράς) που θεωρούν ότι η τωρινή κατάντια είναι αποτέλεσμα της μακροχρόνιας αδράνειας του εργατικού κινήματος. 
Όταν τη δεκαετία του 90 είχε απαξιωθεί εντελώς ο συνδικαλισμός δεν άργησε να ξεκινήσει η κατρακύλα που μας πήγε πολλά χρόνια πίσω. 

Καθώς όμως είχε προηγηθεί η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ο κόσμος έπαψε να πιστεύει στους εργατικούς παραδείσους που του υπόσχονταν παλιότερα και πλέον δεν είχε όραμα για μια καλύτερη ζωή.  

Αν τις προηγούμενες δεκαετίες το δίλημμα ήταν: καπιταλισμός ή σοσιαλισμός αυτό άλλαξε δραματικά με τον καπιταλισμό να αποτελεί μονόδρομο.

Όσοι επέμεναν να πιστεύουν ότι η Κούβα ήταν το τελευταίο σοσιαλιστικό προπύργιο και ένα δείγμα της ιδανικής κοινωνίας, κατάλληλο προς μίμηση απ' όλους σίγουρα θα πάγωσαν στο άκουσμα των νέων μέτρων που ανακοινώθηκαν για τον εκσυγχρονισμό της χώρας δια στόματος μάλιστα του ιστορικού ηγέτη Φιντέλ Κάστρο.  

Τώρα πια δε μένει καμιά αμφιβολία ότι η πορεία της Κούβας θα είναι η ίδια με αυτή ενός οποιουδήποτε καπιταλιστικού κράτους. 

Πλανάται λοιπόν το ερώτημα «και τώρα τι;». Δεν υπάρχει πια κανένα πρότυπο που να μπορεί να εμπνεύσει το εργατικό κίνημα.

Παρόλα αυτά κάποιοι προτείνουν αγώνες για καλύτερους μισθούς, λιγότερες ώρες εργασίας και συνταξιοδότηση σε μικρότερη ηλικία (ιδίως το ΠΑ.ΜΕ). Εκ πρώτης όψεως τα παραπάνω αιτήματα φαίνονται απολύτως λογικά και αναγκαία αλλά αν το σκεφτεί κανείς λίγο περισσότερο κάτι δεν πάει καλά.  

Η κατάσταση θυμίζει την ιστορία όπου τα ποντίκια έκαναν συμβούλιο για το πως θα αντιμετωπίσουν τη γάτα και τελικά σκέφτηκαν να της κρεμάσουν ένα κουδούνι στο λαιμό για να την ακούν όταν έρχεται. Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα. Ποιος θα της το φόραγε; Έτσι λοιπόν μπορεί να υπάρχουν καλές ιδέες αλλά ποιος θα τις εφαρμόσει;

Μιλώντας για το ΠΑ.ΜΕ, η πρόταση των στελεχών του είναι: «Ψηφίστε Κ.Κ.Ε και όταν πάρουμε την εξουσία στα χέρια μας θα περάσουμε φιλεργατικούς νόμους». Ζητάνε δηλαδή να παραιτηθείς από τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή και να εμπιστευτείς την τύχη σου στα χέρια των ειδικών – των εργατοπατέρων δηλαδή. 

Είναι απορίας άξιο το πως θα εφαρμόσουν αυτά που υπόσχονται κινούμενοι στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας. 

Ας πούμε ότι αποκτούν εξουσία. Από κει και πέρα τι θα κάνουν; Ας υποθέσουμε ότι θεσπίζουν βασικό μισθό 1.200 Ευρώ ώστε να έχουν όλοι οι εργαζόμενοι ένα καλό επίπεδο διαβίωσης. Τι γίνεται όμως με τους εργοδότες; Πως θα μπορέσουν να τους το επιβάλουν; Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που ζούμε κάθε επενδυτής – βιομήχανος μπορεί να μεταφέρει ανά πάσα στιγμή το κεφάλαιο του και την επιχείρηση του σε όποια χώρα θέλει. 

Αν λοιπόν πιεστούν να αυξήσουν τους μισθούς δε θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια. Θα μετακινηθούν αλλού για να βρουν φθηνούς εργαζόμενους. 

Ένας τεράστιος αριθμός εργοστασίων έχει μετακινηθεί ήδη προς τις Βαλκανικές και τις Ασιατικές χώρες όπου ανθεί το ξεζούμισμα των εργατών μέχρι τελικής πτώσεως και τα εργασιακά δικαιώματα είναι ανύπαρκτα.

Όλοι αυτοί που κόπτονται για την οικονομική ανάπτυξη και την εκβιομηχάνιση της χώρας τι θα κάνουν αν αρχίσουν να φεύγουν όλα τα εργοστάσια απ' την Ελλάδα; Θα πάρουν πίσω όλους τις φιλεργατικούς νόμους ώστε να κρατήσουν στη χώρα τους εκμεταλλευτές ή θα απαλλοτριώσουν τις βιομηχανίες τους με σκοπό να τις διαχειρίζεται το κράτος που θα γίνει ο μοναδικός εργοδότης; 

Αν λοιπόν επιλέξουν το δεύτερο θα χρειαστεί να καταβάλουν τεράστιες αποζημιώσεις στους ιδιοκτήτες τους. Το να γίνει κρατικοποίηση χωρίς να πληρωθούν οι βιομήχανοι θα ήταν παράνομο. Πως θα βρεθούν λοιπόν αυτά τα χρήματα; Είτε θα καταφύγουν στη λύση του εξωτερικού δανεισμού ή θα συμφωνήσουν με τους ιδιοκτήτες στην καταβολή των χρημάτων τους σε δόσεις.

Έτσι όταν κρατικοποιηθούν τα διάφορα βιομηχανικά συγκροτήματα θα πρέπει η παραγωγικότητα να εκτιναχθεί στα ύψη διαφορετικά δε θα μαζευτούν τα απαιτούμενα χρήματα και θα φανούν ασυνεπείς στην πληρωμή των χρεών τους. 

Σε περίπτωση που ο στόχος είναι η οικονομική ανάπτυξη εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι οι υποσχέσεις για μεγαλύτερους μισθούς, λιγότερες ώρες εργασίας και σύνταξη σε μικρότερη ηλικία θα πάνε περίπατο. 

Η «σοσιαλιστική» Σοβιετική Ένωση δε δίστασε να ξεκινήσει το πυρηνικό της πρόγραμμα παρά τους τεράστιους κινδύνους που έκρυβε για τον ντόπιο πληθυσμό και τους γείτονες του.

Συν τοις άλλοις έγιναν τρομερές σπατάλες για την ανάπτυξη της διαστημικής τεχνολογίας ώστε να μπορούν να συναγωνιστούν τις Η.Π.Α. 

Προκειμένου να γίνει η χώρα τους πιο ανταγωνιστική, οι κόκκινοι ηγέτες έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες του λαού τους ενώ έκαναν τα πάντα για να πείσουν τον κόσμο ότι πρέπει να ανέχεται οτιδήποτε και να θυσιάζεται για να πάει μπροστά η οικονομία.

Ας αφήσουμε όμως την παραπάνω πιθανή έκβαση των συνδικαλιστικών αγώνων και αυτή τη φορά ας υποθέσουμε ότι η προσπάθεια στέφεται από επιτυχία. Κατά πόσο όμως μπορεί κανείς να είναι ευχαριστημένος με καλύτερες συνθήκες εκμετάλλευσης;

Ο περισσότερος κόσμος βέβαια δεν έχει ούτε όραμα ούτε κάποιο μέτρο σύγκρισης και βλέπει την ύπαρξη του καπιταλισμού και του χρήματος ως φυσικό φαινόμενο.

Αν ρωτήσεις κάποιον γιατί δουλεύει θα σου απαντήσει ότι το κάνει για να βγάλει χρήματα ώστε να έχει να φάει. Καθώς οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν αποξενωθεί από το φυσικό περιβάλλον και έχουν αφήσει πίσω τους την τροφοσυλλεκτική εποχή δε μπορούν να αντιληφθούν ότι και τώρα όπως και παλιά η μάνα γη τους έτρεφε και όχι το χρήμα. 

Αλλά όταν βλέπουν την τροφή ως εμπόρευμα στα ράφια των σουπερμάρκετ που θα φτάσει στο τραπέζι τους μόνο αν έχουν να την αγοράσουν είναι φυσικό κι επόμενο να πιστέψουν ότι η εργασία και το χρήμα που τους αποφέρει είναι αυτό που εξασφαλίζει την επιβίωση τους. 

Έτσι στο μυαλό τους μεγαλύτερος μισθός ισοδυναμεί με καλοπέραση. Μέγα λάθος! Αν πχ κάποιος γίνει δημόσιος υπάλληλος σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο ή σε κάποια άλλη επιβλαβή βιομηχανία με υψηλό μισθό θα πρέπει να είναι ικανοποιημένος μ' αυτό; 

Τι θα τα κάνει τα χρήματα αν χάσει την υγεία του; Που θα βρει ασφαλή τροφή και καθαρό αέρα για να ζήσει όταν τα πάντα γύρω του θα έχουν μολυνθεί λόγω της αχαλίνωτης ανάπτυξης; 

Ένας οικοδόμος που σακατεύεται σε εργατικό ατύχημα θα είναι πιο ευχαριστημένος αν το πάθει δουλεύοντας με τριπλάσιο μεροκάματο απ' ότι παλιότερα; 

Ένας εργαζόμενος στη Δ.Ε.Η που κινδυνεύει κάθε στιγμή να πάθει ηλεκτροπληξία θα αισθάνεται πιο άνετα αν παίρνει έναν τεράστιο μισθό; 

Είναι πολύ πιο σημαντικό να έχει κάποιος την υγεία του και να είναι ασφαλής παρά να βγάζει τα τρελά λεφτά ή να παίρνει τεράστια επιδόματα ανθυγιεινής εργασίας. 

Αν για παράδειγμα ένας οξυγονοκολλητής τυφλωθεί από έγκαυμα όσα και να του δώσουν δε θα γυρίσουν το χρόνο πίσω πριν γίνει το ατύχημα. 

Όσοι θεωρούν ότι το να υπάρχει δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη λύνει όλα τα προβλήματα γελιούνται.

Το θέμα είναι τι θα γίνει ώστε να αποτρέπονται κάτι τέτοια ατυχήματα που οφείλονται ξεκάθαρα στην καταπίεση και τις άθλιες συνθήκες εργασίας που επικρατούν στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς.

Είναι βέβαιο ότι σε μια αναρχική κοινωνία ένας μεγάλος αριθμός επαγγελμάτων που είναι βλαβερά θα καταργούνταν οριστικά. Το να προσπαθείς να χρυσώσεις το χάπι με αυξήσεις μισθών δεν είναι και ο,τι πιο έξυπνο.

Τώρα όσον αφορά τη μείωση των ωρών εργασίας πιστεύω ότι αποτελεί κοροϊδία τη στιγμή που ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία όπου ο χρόνος είναι χρήμα. Ακόμα κι αν μια ισχυρή κυβέρνηση πιέσει τους εργοδότες για 7ωρη ή 6ωρη πενθήμερη εργασία αυτοί θα βρουν τον τρόπο να κρατήσουν την παραγωγή στα ίδια επίπεδα.

Η δουλειά θα γίνει ακόμα πιο εντατική αν πρέπει κανείς να παράγει μέσα σε 6 ώρες όσα παρήγαγε σε 8 ώρες. Συν τοις άλλοις θα προτιμούνται οι νέοι ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα μένουν εκτός εργασίας. 

Αν παραδείγματος χάρη ένας εργολάβος βιάζεται να βγει η δουλειά στην οικοδομή γιατί να προτιμήσει ένα συνεργείο μαστόρων ηλικίας 40 – 50 χρονών αντί για μια ομάδα εικοσάρηδων που έχει μεγαλύτερες αντοχές και όρεξη;

Πέρα απ' αυτά πολλοί εργαζόμενοι απασχολούνται σε δύο ή ακόμα και τρεις θέσεις. Γνωρίζω περίπτωση γυναίκας που δουλεύει σε σουπερμάρκετ με μερική απασχόληση κι έπειτα μοιράζει στο δρόμο διαφημιστικά φυλλάδια μέχρι να βραδιάσει και να πάει στο σουβλατζίδικο όπου τυλίγει πίτες. 
Έτσι παρότι εργάζεται λίγες ώρες στην κάθε θέση αν τις αθροίσει κανείς είναι φανερό ότι χάνει όλη της τη ζωή στη βιοπάλη. Κι αυτό ισχύει για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού.

Όποιος δυσκολεύεται να τα φέρει βόλτα δε θα δουλέψει 6 ή 7 ώρες την ημέρα αλλά πολύ περισσότερο. Γι ' αυτό μια μείωση των εργάσιμων ωρών είναι δώρον άδωρον.

Μάλιστα συχνά είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που επιθυμούν υπερωρίες. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα καραγκιοζιλίκια που έγιναν στην Ερμού και το Μοναστηράκι όταν συνδικαλιστές και αριστερίστικες ομάδες προσπάθησαν να εμποδίσουν τη λειτουργία των μαγαζιών την Κυριακή και το ξεχείλωμα του ωραρίου. 

Αντί να συγκρουστούν με τα δυσαρεστημένα αφεντικά κατέληξαν να πιαστούν στα χέρια με αγριεμένους πωλητές οι οποίοι πίστευαν ότι κάνοντας αυτή τη θυσία θα έσωζαν τη θέση εργασίας τους. 

Μια γνωστή μου που είχε πάρει μέρος στη διαμαρτυρία δέχτηκε επίθεση από έναν υπάλληλο ο οποίος προσπάθησε να την αρπάξει απ' το λαιμό και αφού την έβρισε με τον πιο χυδαίο τρόπο της είπε: «Άντε γαμήσου μωρή πουτάνα, εγώ θέλω να δουλέψω. Έχεις κάνα πρόβλημα; Δε θέλω ούτε Σαββατοκύριακο ούτε ξεκούραση. Λεφτά θέλω για την οικογένεια μου. Αυτά ποιος θα μου τα δώσει; Εσύ και τα φιλαράκια σου; Δε μας παρατάτε στην ησυχία μας;»

Ένα άλλο μεγάλο θέμα για το συνδικαλισμό είναι τα όρια συνταξιοδότησης τα οποία ολοένα και αυξάνονται. Μια μείωση τους όμως κατά πόσο θα έκανε τη ζωή των εργαζομένων πιο υποφερτή; 

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι στον καπιταλισμό τίποτα δε γίνεται τυχαία. Οι εξουσιαστές έχουν στα χέρια τους στοιχεία σχετικά με τις ανθρώπινες αντοχές και τις φθορές που παθαίνει κανείς μετά από κάποια χρόνια εργασίας τα οποία χρησιμοποιούν για το συμφέρον τους. 

Έτσι εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους μέχρι την τελική εξάντληση των δυνάμεων τους και αφού τους έχουν πια καταντήσει ερείπια τους δίνουν μια σύνταξη για να αποσυρθούν και να πάνε να ψοφήσουν σε ένα ράντζο στο νοσοκομείο. 

Τι νόημα έχει λοιπόν να πάρεις σύνταξη στα 55 αν έχεις καταστραφεί ψυχικά και σωματικά λόγω της εκμετάλλευσης; 

Ακόμα όμως και σε περίπτωση που δεν έχεις φθαρεί θα έχεις χάσει αρκετά χρόνια απ' τη ζωή σου δουλεύοντας και αυτά δε μπορεί κανένας να σου τα δώσει πίσω. Ποιος θα σε αποζημιώσει για την ατελείωτη βαρεμάρα, την κούραση και τον εκνευρισμό που αισθανόσουν όταν έπρεπε να περνάς 8 ή περισσότερες ώρες σε μια σκατοδουλειά για να επιβιώσεις;

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο καπιταλισμός δεν παίρνει βελτίωση, δεν εξωραΐζεται παρά μόνο ανατρέπεται. Σε όλες του τις μορφές παραμένει μια σκέτη βαρβαρότητα και όσο πιο σύντομα το καταλάβει ο καθένας τόσο το καλύτερο. 

Γιατί το θέμα δεν είναι το πως θα ζεις σε ένα καλύτερο κλουβί αλλά το πως θα βγεις απ' αυτό. Και ο μόνος δρόμος είναι η αναρχία μιας και μόνο τότε θα μπορείς να είσαι αφέντης του εαυτού σου και να ορίζεις εσύ τη ζωή σου μακριά από τους επιτήδειους και τις βδέλλες που παραμονεύουν να σου πιουν το αίμα.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 11/05/2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com

Νέα κυβέρνηση, τα ίδια σκατά.

Με το «θρυλικό» Γιωργάκη να ανήκει πια στο παρελθόν, η κυβέρνηση του νέου πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας τις επιταγές των Τροϊκανών. 

Κανένας δεν πρέπει να περιμένει αλλαγές προς το καλύτερο. Το σενάριο του έργου παραμένει πάντα το ίδιο ακόμα και όταν αλλάζουν οι πρωταγωνιστές του. Ένα έργο όπου οι εξουσιαζόμενοι αποτελούν σε μόνιμη βάση το θύμα της όλης υπόθεσης. 

Γιατί λοιπόν γίνεται τόσος ντόρος για το ποιος θα αναλάβει τα ηνία του κράτους; Όταν είσαι απλά ένα απ' τα πρόβατα του κοπαδιού είτε σε αναλάβει ο καλός βοσκός είτε ο κακός το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Θα καταλήξεις στο σφαγείο!

Τώρα θα πει κανείς ότι δεν είναι όλες οι κυβερνήσεις το ίδιο. Ότι υπάρχουν καλύτερες όπως και χειρότερες κι ότι ανάμεσα στα δύο κακά το έξυπνο είναι να διαλέξεις το μικρότερο κακό. 
Ποιοι όμως είναι αυτοί που σε βάζουν να επιλέξεις μεταξύ της εξόδου απ' το ευρώ και του δανεισμού με επαχθείς όρους;

Ποιοι είναι αυτοί που σε τρομοκρατούν με ψευτοδιλήμματα για να έχεις σκυμμένο το κεφάλι σου; 

Για εμάς τους αναρχικούς τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Οι δυνάμεις της κυριαρχίας θέλουν να σπείρουν τη σύγχυση και τον πανικό ώστε να εξυπηρετήσουν καλύτερα τους σχεδιασμούς τους.

Εγκλωβίζοντας το μεγαλύτερο τμήμα των υπηκόων τους σε εξουσιαστικές λογικές, τους αφαιρούν τη δυνατότητα να οραματιστούν και να επιδιώξουν ένα καλύτερο μέλλον. 

Ένα μέλλον όπου δεν θα υπάρχει χρήμα και ανταγωνισμός αλλά συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων για την παραγωγή όλων αυτών που χρειάζονται για την επιβίωσή τους.

Το χρήμα και η λεγόμενη οικονομική ανάπτυξη είναι πράγματα που αφορούν αποκλειστικά το εκμεταλλευτικό σύστημα και τα αφεντικά και σε καμία περίπτωση δε θα έπρεπε να απασχολούν τους εκμεταλλευόμενους. 

Δεν είναι δική μας δουλειά να σώσουμε τους τραπεζίτες ούτε να προτείνουμε στους καπιταλιστές νέους τρόπους για να μας ξεζουμίζουν. Δεν είναι δική μας δουλειά να σώσουμε την Ο.Ν.Ε και την Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί στην ουσία οι παραπάνω ενώσεις αποτελούν συμμαχίες των οικονομικά ισχυρών Ευρωπαίων ενάντια στους λαούς καθώς και μια προσπάθεια επιβολής μιας πανευρωπαϊκής δικτατορίας. Αυτό είναι ξεκάθαρο με τη δημιουργία του ευρωστρατού που ο ρόλος του φυσικά θα είναι η καταστολή των εξεγέρσεων που θα ξεσπούν όλο και πιο συχνά στις Ευρωπαϊκές χώρες.

Το μέλλον μας διαγράφεται ζοφερό αν δεν αντιδράσουμε με ουσιαστικούς και δημιουργικούς τρόπους στα σχέδια των κρατιστών που επιθυμούν την πλήρη υποταγή μας. 

Είναι καιρός να γίνει συνείδηση στον καθένα ότι δεν υπάρχει καλή εξουσία αλλά μόνο πολύ καταπιεστική ή λιγότερο καταπιεστική. 

Κάθε κυβέρνηση αποτελεί καρκίνωμα που είτε είναι δύσκολα ή εύκολα θεραπεύσιμο το καλύτερο είναι να μην το έχεις καθόλου! 

Η μόνη κυβέρνηση που είναι καλή είναι αυτή που δεν υπάρχει γι' αυτό δεν πρέπει να διστάζουμε μπροστά στην καταστροφή των εξουσιαστικών δομών. 

Με την κατάρρευση του κράτους το μόνο που θα χάσουμε θα είναι οι αλυσίδες μας κι αυτό δε μας χαλάει!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 16/11/2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com

ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

Τις τελευταίες μέρες ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει συγκλονιστεί από την ασύλληπτη σε μέγεθος τραγωδία που έχει πλήξει την Ιαπωνία. 

Σα να μην έφταναν ο σεισμός και το τσουνάμι που έγιναν αιτία να σβηστούν από το χάρτη ολόκληρες πόλεις και να χάσουν τη ζωή τους χιλιάδες άνθρωποι, τώρα οι Ιάπωνες και οι κάτοικοι όλων των γειτονικών χωρών τους έχουν να αντιμετωπίσουν τον πυρηνικό εφιάλτη.

Το πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στη Φουκουσίμα βγήκε εκτός ελέγχου όταν λόγω της φυσικής καταστροφής έπαψε να λειτουργεί το σύστημα ψύξης των αντιδραστήρων.

Οι όποιες προσπάθειες έγιναν για να αποφευχθούν τα χειρότερα δεν είχαν αποτέλεσμα και μέχρι τώρα δεν έχει γίνει γνωστή η έκταση της μόλυνσης στην περιοχή γύρω από το εργοστάσιο ή στις άλλες γειτονικές περιοχές.

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν έγκυρες πληροφορίες για το τι ακριβώς συμβαίνει καθώς οι πυρηνικοί φυσικοί είτε δεν έχουν προλάβει ακόμα να μελετήσουν την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί είτε μασάνε τα λόγια τους προσπαθώντας να αποκρύψουν γεγονότα για να μην επικρατήσει μεγαλύτερος πανικός από αυτόν που ήδη υπάρχει.
Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία σίγουρα θα βρουν πολλές ομοιότητες με το αντίστοιχο ατύχημα στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερνομπίλ τη δεκαετία του 80.  

Ενώ στην αρχή το Σοβιετικό καθεστώς έκανε τα πάντα για να περάσει το όλο συμβάν στα ψιλά γράμματα, οι επιπτώσεις δεν άργησαν να φανούν.

Τα επόμενα χρόνια αυξήθηκαν δραματικά οι θάνατοι από καρκίνο, λευχαιμία καθώς και οι τερατογενέσεις στις περιοχές που είχαν μολυνθεί από το ραδιενεργό νέφος.

Είναι βέβαιο ότι το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Οι συνέπειες της μόλυνσης από τη ραδιενέργεια θα ταλαιπωρήσουν τον κόσμο για πολλές δεκαετίες δυστυχώς. Τώρα είναι μόνο η αρχή.

Δε μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω και να διαγράψουμε αυτό το ατυχές γεγονός αλλά το θέμα είναι τι θα κάνουμε από δω και μπρος για να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο γιατί όπως λέγεται «όποιος ξεχνάει την ιστορία, είναι μοιραίο να την επαναλάβει».

Αυτό έγινε ολοφάνερο τα τελευταία χρόνια που οι περισσότεροι έδειχναν να έχουν ξεχάσει το ατύχημα στο Τσερνομπίλ και ανέχονταν διάφορους καραγκιόζηδες να μιλούν για το πόσο καθαρή και πράσινη είναι η πυρηνική ενέργεια.
Τουλάχιστον αυτή τη φορά ελπίζω να πήραν το μάθημά τους και να το βουλώσουν όλοι αυτοί που θέλουν σώνει και καλά να γίνει η Ελλάδα πυρηνική δύναμη για να πουλάει ρεύμα σε άλλες χώρες αντί να αγοράζει απ' τη Βουλγαρία.
Θα είναι πιο δύσκολο από εδώ και πέρα να βρουν κορόιδα που συμφωνούν με την κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων. 

Είναι πια φως φανάρι το πόσο «καθαρή» και «πράσινη» είναι η πυρηνική ενέργεια. Όποιος δεν το παραδέχεται απλώς εθελοτυφλεί ή είναι βλάκας.

Πραγματικά μου κάνει εντύπωση η στάση πολλών επιστημόνων που ενώ θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα από οποιονδήποτε τους κινδύνους που εγκυμονεί για το περιβάλλον η ραδιενέργεια, είναι πρώτοι και καλύτεροι στο να προτείνουν την κατασκευή περισσότερων πυρηνικών εργοστασίων ως λύση στο ενεργειακό πρόβλημα.
Σε κάνουν ώρες ώρες να υποψιάζεσαι ότι πρόκειται για εξωγήινους που είναι τελείως αναίσθητοι και αδιάφοροι για τα προβλήματα της γης γιατί σε περίπτωση που πάει κάτι στραβά και η γη δεν είναι πια κατοικήσιμη θα μπουν μέσα στο διαστημόπλοιο τους να επιστρέψουν στο δικό τους πλανήτη!

Αν αυτό το ατύχημα συνέβη στην Ιαπωνία που φημίζεται ως η χώρα της υπερτεχνολογίας, τότε τι μπορεί να πει κανείς για τη λειτουργία των αντιδραστήρων στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου;

Όχι μόνο δεν πρέπει να κατασκευαστούν νέοι αλλά να σταματήσουν να λειτουργούν και αυτοί που ήδη υπάρχουν. 

Η πυρηνική ενέργεια δε μπορεί ΠΟΤΕ να είναι ασφαλής και όσο πιο σύντομα το καταλάβουν αυτό όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα τόσο το καλύτερο.

Κανένας δε μπορεί να κατηγορήσει τους ανθρώπους για το σεισμό ή το τσουνάμι που τους χτύπησε γιατί αυτά είναι φυσικά φαινόμενα, πάντα γίνονταν και θα γίνονται αλλά αυτό δεν ισχύει για το πυρηνικό ατύχημα.

Σε αυτή την περίπτωση την ευθύνη τη φέρουν οι ίδιοι οι άνθρωποι γιατί όχι μόνο σχεδίασαν την κατασκευή τέτοιων εργοστασίων αλλά την υλοποίησαν κιόλας δείχνοντας με αυτή τους την επιλογή ότι η παραγωγή ενέργειας και η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχουν πιο μεγάλη σημασία από τις ζωές και την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων και από το περιβάλλον.

Πίσω από αυτό τον τρόπο σκέψης όπου στόχος είναι η οικονομική ανάπτυξη και η τεχνολογική πρόοδος με κάθε τρόπο, κρύβεται ο καπιταλισμός. Αυτή είναι άλλωστε η όλη ουσία αυτού του ανθρωποφάγου συστήματος.
Μεγάλο ρόλο παίζει στο όλο πρόβλημα ο καταναλωτισμός καθώς για να παραχθούν όλα αυτά τα εμπορεύματα που βλέπουμε γύρω μας χρειάζεται ενέργεια.
Η βαριά βιομηχανία και η υπερτεχνολογία που είναι 
το κύριο χαρακτηριστικό της δεν είναι δυνατό να καλυφθούν ενεργειακά από τις συμβατικές πηγές ενέργειας.

Έτσι λοιπόν δημιουργείται η ανάγκη για κατασκευή πυρηνικών σταθμών προκειμένου να υπάρχει η ηλεκτρική ενέργεια που απαιτείται για να στηριχθεί αυτό το σύστημα παραγωγής.

Επειδή τα πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το εξής δίλημμα: Είτε αφήνουμε τα πράγματα ως έχουν με την ανεξέλεγκτη παραγωγή προϊόντων και την ανάπτυξη τεχνολογιών εχθρικών προς τον άνθρωπο σκάβοντας οι ίδιοι το λάκκο μας είτε κάνουμε στροφή 180 μοιρών παράγοντας λιγότερα προϊόντα και υιοθετώντας τεχνολογίες φιλικές προς τον άνθρωπο και το περιβάλλον.
Φυσικά το καπιταλιστικό σύστημα δε μπορεί να επιτρέψει τη δεύτερη επιλογή καθώς αυτό ισοδυναμεί με την καταστροφή του. 

Το μέλημά του δεν είναι ούτε ο άνθρωπος ούτε το περιβάλλον αλλά το απεριόριστο κέρδος και γι' αυτό θα εκμεταλλευθεί όλους τους διαθέσιμους πόρους μέχρι τελικής εξάντλησης των αποθεμάτων εκτός και αν το σταματήσουμε.

Η μόλυνση του φυσικού περιβάλλοντος από τη χρήση πυρηνικής ενέργειας θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένα ακόμα έγκλημα του καπιταλισμού (είτε μονοπωλιακού είτε κρατικού) ενάντια σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Στο χέρι μας είναι να μην το αφήσουμε αναπάντητο.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 18/3/2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com