Συνδικαλισμός ή αναρχία;

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολλή συζήτηση σχετικά με το ρόλο του συνδικαλισμού στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε. 

Για πολλούς ο αγώνας για τη διατήρηση των παλαιότερων κατακτήσεων του εργατικού κινήματος είναι κάτι εξωφρενικό ειδικά τώρα που η ανεργία καλπάζει και χιλιάδες άνθρωποι χάνουν κάθε μέρα τις δουλειές τους. 
Η απόγνωση και η ανέχεια οδηγούν τους περισσότερους στο να σκέπτονται:«δουλειά να 'ναι κι ο,τι να 'ναι».

Όποιος είναι καταχρεωμένος στις τράπεζες και έχει πίσω μια οικογένεια να συντηρήσει δεν έχει και πολλά περιθώρια έτσι ο μόνος δρόμος που του απομένει είναι η υποταγή στις ορέξεις των αφεντικών. 

Όταν τρέχουν οι ανάγκες ποιος έχει το χρόνο και τη διάθεση να καταστρώσει επαναστατικά σχέδια και να πειραματιστεί με ενέργειες για την ανατροπή της υπάρχουσας κοινωνικής κατάστασης; 

Ο καθένας κλείνεται στο καβούκι του, υπομένει μόνος του τη δυστυχία του και απλά ελπίζει σε ένα θαύμα που θα τον βγάλει από τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται. 

Δυστυχώς, αλλά έτσι είναι στις περισσότερες περιπτώσεις. Όταν γύρω βασιλεύει η ηττοπάθεια και η αντίληψη ότι τίποτα δεν αλλάζει πως μπορείς να περιμένεις ότι θα αναπτυχθεί ένα ισχυρό κίνημα που θα σαρώσει τα πάντα και θα ανοίξει νέους δρόμους;

Απ' την άλλη υπάρχουν αρκετοί (κυρίως στο χώρο της αριστεράς) που θεωρούν ότι η τωρινή κατάντια είναι αποτέλεσμα της μακροχρόνιας αδράνειας του εργατικού κινήματος. 
Όταν τη δεκαετία του 90 είχε απαξιωθεί εντελώς ο συνδικαλισμός δεν άργησε να ξεκινήσει η κατρακύλα που μας πήγε πολλά χρόνια πίσω. 

Καθώς όμως είχε προηγηθεί η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ο κόσμος έπαψε να πιστεύει στους εργατικούς παραδείσους που του υπόσχονταν παλιότερα και πλέον δεν είχε όραμα για μια καλύτερη ζωή.  

Αν τις προηγούμενες δεκαετίες το δίλημμα ήταν: καπιταλισμός ή σοσιαλισμός αυτό άλλαξε δραματικά με τον καπιταλισμό να αποτελεί μονόδρομο.

Όσοι επέμεναν να πιστεύουν ότι η Κούβα ήταν το τελευταίο σοσιαλιστικό προπύργιο και ένα δείγμα της ιδανικής κοινωνίας, κατάλληλο προς μίμηση απ' όλους σίγουρα θα πάγωσαν στο άκουσμα των νέων μέτρων που ανακοινώθηκαν για τον εκσυγχρονισμό της χώρας δια στόματος μάλιστα του ιστορικού ηγέτη Φιντέλ Κάστρο.  

Τώρα πια δε μένει καμιά αμφιβολία ότι η πορεία της Κούβας θα είναι η ίδια με αυτή ενός οποιουδήποτε καπιταλιστικού κράτους. 

Πλανάται λοιπόν το ερώτημα «και τώρα τι;». Δεν υπάρχει πια κανένα πρότυπο που να μπορεί να εμπνεύσει το εργατικό κίνημα.

Παρόλα αυτά κάποιοι προτείνουν αγώνες για καλύτερους μισθούς, λιγότερες ώρες εργασίας και συνταξιοδότηση σε μικρότερη ηλικία (ιδίως το ΠΑ.ΜΕ). Εκ πρώτης όψεως τα παραπάνω αιτήματα φαίνονται απολύτως λογικά και αναγκαία αλλά αν το σκεφτεί κανείς λίγο περισσότερο κάτι δεν πάει καλά.  

Η κατάσταση θυμίζει την ιστορία όπου τα ποντίκια έκαναν συμβούλιο για το πως θα αντιμετωπίσουν τη γάτα και τελικά σκέφτηκαν να της κρεμάσουν ένα κουδούνι στο λαιμό για να την ακούν όταν έρχεται. Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα. Ποιος θα της το φόραγε; Έτσι λοιπόν μπορεί να υπάρχουν καλές ιδέες αλλά ποιος θα τις εφαρμόσει;

Μιλώντας για το ΠΑ.ΜΕ, η πρόταση των στελεχών του είναι: «Ψηφίστε Κ.Κ.Ε και όταν πάρουμε την εξουσία στα χέρια μας θα περάσουμε φιλεργατικούς νόμους». Ζητάνε δηλαδή να παραιτηθείς από τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή και να εμπιστευτείς την τύχη σου στα χέρια των ειδικών – των εργατοπατέρων δηλαδή. 

Είναι απορίας άξιο το πως θα εφαρμόσουν αυτά που υπόσχονται κινούμενοι στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας. 

Ας πούμε ότι αποκτούν εξουσία. Από κει και πέρα τι θα κάνουν; Ας υποθέσουμε ότι θεσπίζουν βασικό μισθό 1.200 Ευρώ ώστε να έχουν όλοι οι εργαζόμενοι ένα καλό επίπεδο διαβίωσης. Τι γίνεται όμως με τους εργοδότες; Πως θα μπορέσουν να τους το επιβάλουν; Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που ζούμε κάθε επενδυτής – βιομήχανος μπορεί να μεταφέρει ανά πάσα στιγμή το κεφάλαιο του και την επιχείρηση του σε όποια χώρα θέλει. 

Αν λοιπόν πιεστούν να αυξήσουν τους μισθούς δε θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια. Θα μετακινηθούν αλλού για να βρουν φθηνούς εργαζόμενους. 

Ένας τεράστιος αριθμός εργοστασίων έχει μετακινηθεί ήδη προς τις Βαλκανικές και τις Ασιατικές χώρες όπου ανθεί το ξεζούμισμα των εργατών μέχρι τελικής πτώσεως και τα εργασιακά δικαιώματα είναι ανύπαρκτα.

Όλοι αυτοί που κόπτονται για την οικονομική ανάπτυξη και την εκβιομηχάνιση της χώρας τι θα κάνουν αν αρχίσουν να φεύγουν όλα τα εργοστάσια απ' την Ελλάδα; Θα πάρουν πίσω όλους τις φιλεργατικούς νόμους ώστε να κρατήσουν στη χώρα τους εκμεταλλευτές ή θα απαλλοτριώσουν τις βιομηχανίες τους με σκοπό να τις διαχειρίζεται το κράτος που θα γίνει ο μοναδικός εργοδότης; 

Αν λοιπόν επιλέξουν το δεύτερο θα χρειαστεί να καταβάλουν τεράστιες αποζημιώσεις στους ιδιοκτήτες τους. Το να γίνει κρατικοποίηση χωρίς να πληρωθούν οι βιομήχανοι θα ήταν παράνομο. Πως θα βρεθούν λοιπόν αυτά τα χρήματα; Είτε θα καταφύγουν στη λύση του εξωτερικού δανεισμού ή θα συμφωνήσουν με τους ιδιοκτήτες στην καταβολή των χρημάτων τους σε δόσεις.

Έτσι όταν κρατικοποιηθούν τα διάφορα βιομηχανικά συγκροτήματα θα πρέπει η παραγωγικότητα να εκτιναχθεί στα ύψη διαφορετικά δε θα μαζευτούν τα απαιτούμενα χρήματα και θα φανούν ασυνεπείς στην πληρωμή των χρεών τους. 

Σε περίπτωση που ο στόχος είναι η οικονομική ανάπτυξη εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι οι υποσχέσεις για μεγαλύτερους μισθούς, λιγότερες ώρες εργασίας και σύνταξη σε μικρότερη ηλικία θα πάνε περίπατο. 

Η «σοσιαλιστική» Σοβιετική Ένωση δε δίστασε να ξεκινήσει το πυρηνικό της πρόγραμμα παρά τους τεράστιους κινδύνους που έκρυβε για τον ντόπιο πληθυσμό και τους γείτονες του.

Συν τοις άλλοις έγιναν τρομερές σπατάλες για την ανάπτυξη της διαστημικής τεχνολογίας ώστε να μπορούν να συναγωνιστούν τις Η.Π.Α. 

Προκειμένου να γίνει η χώρα τους πιο ανταγωνιστική, οι κόκκινοι ηγέτες έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες του λαού τους ενώ έκαναν τα πάντα για να πείσουν τον κόσμο ότι πρέπει να ανέχεται οτιδήποτε και να θυσιάζεται για να πάει μπροστά η οικονομία.

Ας αφήσουμε όμως την παραπάνω πιθανή έκβαση των συνδικαλιστικών αγώνων και αυτή τη φορά ας υποθέσουμε ότι η προσπάθεια στέφεται από επιτυχία. Κατά πόσο όμως μπορεί κανείς να είναι ευχαριστημένος με καλύτερες συνθήκες εκμετάλλευσης;

Ο περισσότερος κόσμος βέβαια δεν έχει ούτε όραμα ούτε κάποιο μέτρο σύγκρισης και βλέπει την ύπαρξη του καπιταλισμού και του χρήματος ως φυσικό φαινόμενο.

Αν ρωτήσεις κάποιον γιατί δουλεύει θα σου απαντήσει ότι το κάνει για να βγάλει χρήματα ώστε να έχει να φάει. Καθώς οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν αποξενωθεί από το φυσικό περιβάλλον και έχουν αφήσει πίσω τους την τροφοσυλλεκτική εποχή δε μπορούν να αντιληφθούν ότι και τώρα όπως και παλιά η μάνα γη τους έτρεφε και όχι το χρήμα. 

Αλλά όταν βλέπουν την τροφή ως εμπόρευμα στα ράφια των σουπερμάρκετ που θα φτάσει στο τραπέζι τους μόνο αν έχουν να την αγοράσουν είναι φυσικό κι επόμενο να πιστέψουν ότι η εργασία και το χρήμα που τους αποφέρει είναι αυτό που εξασφαλίζει την επιβίωση τους. 

Έτσι στο μυαλό τους μεγαλύτερος μισθός ισοδυναμεί με καλοπέραση. Μέγα λάθος! Αν πχ κάποιος γίνει δημόσιος υπάλληλος σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο ή σε κάποια άλλη επιβλαβή βιομηχανία με υψηλό μισθό θα πρέπει να είναι ικανοποιημένος μ' αυτό; 

Τι θα τα κάνει τα χρήματα αν χάσει την υγεία του; Που θα βρει ασφαλή τροφή και καθαρό αέρα για να ζήσει όταν τα πάντα γύρω του θα έχουν μολυνθεί λόγω της αχαλίνωτης ανάπτυξης; 

Ένας οικοδόμος που σακατεύεται σε εργατικό ατύχημα θα είναι πιο ευχαριστημένος αν το πάθει δουλεύοντας με τριπλάσιο μεροκάματο απ' ότι παλιότερα; 

Ένας εργαζόμενος στη Δ.Ε.Η που κινδυνεύει κάθε στιγμή να πάθει ηλεκτροπληξία θα αισθάνεται πιο άνετα αν παίρνει έναν τεράστιο μισθό; 

Είναι πολύ πιο σημαντικό να έχει κάποιος την υγεία του και να είναι ασφαλής παρά να βγάζει τα τρελά λεφτά ή να παίρνει τεράστια επιδόματα ανθυγιεινής εργασίας. 

Αν για παράδειγμα ένας οξυγονοκολλητής τυφλωθεί από έγκαυμα όσα και να του δώσουν δε θα γυρίσουν το χρόνο πίσω πριν γίνει το ατύχημα. 

Όσοι θεωρούν ότι το να υπάρχει δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη λύνει όλα τα προβλήματα γελιούνται.

Το θέμα είναι τι θα γίνει ώστε να αποτρέπονται κάτι τέτοια ατυχήματα που οφείλονται ξεκάθαρα στην καταπίεση και τις άθλιες συνθήκες εργασίας που επικρατούν στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς.

Είναι βέβαιο ότι σε μια αναρχική κοινωνία ένας μεγάλος αριθμός επαγγελμάτων που είναι βλαβερά θα καταργούνταν οριστικά. Το να προσπαθείς να χρυσώσεις το χάπι με αυξήσεις μισθών δεν είναι και ο,τι πιο έξυπνο.

Τώρα όσον αφορά τη μείωση των ωρών εργασίας πιστεύω ότι αποτελεί κοροϊδία τη στιγμή που ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία όπου ο χρόνος είναι χρήμα. Ακόμα κι αν μια ισχυρή κυβέρνηση πιέσει τους εργοδότες για 7ωρη ή 6ωρη πενθήμερη εργασία αυτοί θα βρουν τον τρόπο να κρατήσουν την παραγωγή στα ίδια επίπεδα.

Η δουλειά θα γίνει ακόμα πιο εντατική αν πρέπει κανείς να παράγει μέσα σε 6 ώρες όσα παρήγαγε σε 8 ώρες. Συν τοις άλλοις θα προτιμούνται οι νέοι ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα μένουν εκτός εργασίας. 

Αν παραδείγματος χάρη ένας εργολάβος βιάζεται να βγει η δουλειά στην οικοδομή γιατί να προτιμήσει ένα συνεργείο μαστόρων ηλικίας 40 – 50 χρονών αντί για μια ομάδα εικοσάρηδων που έχει μεγαλύτερες αντοχές και όρεξη;

Πέρα απ' αυτά πολλοί εργαζόμενοι απασχολούνται σε δύο ή ακόμα και τρεις θέσεις. Γνωρίζω περίπτωση γυναίκας που δουλεύει σε σουπερμάρκετ με μερική απασχόληση κι έπειτα μοιράζει στο δρόμο διαφημιστικά φυλλάδια μέχρι να βραδιάσει και να πάει στο σουβλατζίδικο όπου τυλίγει πίτες. 
Έτσι παρότι εργάζεται λίγες ώρες στην κάθε θέση αν τις αθροίσει κανείς είναι φανερό ότι χάνει όλη της τη ζωή στη βιοπάλη. Κι αυτό ισχύει για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού.

Όποιος δυσκολεύεται να τα φέρει βόλτα δε θα δουλέψει 6 ή 7 ώρες την ημέρα αλλά πολύ περισσότερο. Γι ' αυτό μια μείωση των εργάσιμων ωρών είναι δώρον άδωρον.

Μάλιστα συχνά είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που επιθυμούν υπερωρίες. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα καραγκιοζιλίκια που έγιναν στην Ερμού και το Μοναστηράκι όταν συνδικαλιστές και αριστερίστικες ομάδες προσπάθησαν να εμποδίσουν τη λειτουργία των μαγαζιών την Κυριακή και το ξεχείλωμα του ωραρίου. 

Αντί να συγκρουστούν με τα δυσαρεστημένα αφεντικά κατέληξαν να πιαστούν στα χέρια με αγριεμένους πωλητές οι οποίοι πίστευαν ότι κάνοντας αυτή τη θυσία θα έσωζαν τη θέση εργασίας τους. 

Μια γνωστή μου που είχε πάρει μέρος στη διαμαρτυρία δέχτηκε επίθεση από έναν υπάλληλο ο οποίος προσπάθησε να την αρπάξει απ' το λαιμό και αφού την έβρισε με τον πιο χυδαίο τρόπο της είπε: «Άντε γαμήσου μωρή πουτάνα, εγώ θέλω να δουλέψω. Έχεις κάνα πρόβλημα; Δε θέλω ούτε Σαββατοκύριακο ούτε ξεκούραση. Λεφτά θέλω για την οικογένεια μου. Αυτά ποιος θα μου τα δώσει; Εσύ και τα φιλαράκια σου; Δε μας παρατάτε στην ησυχία μας;»

Ένα άλλο μεγάλο θέμα για το συνδικαλισμό είναι τα όρια συνταξιοδότησης τα οποία ολοένα και αυξάνονται. Μια μείωση τους όμως κατά πόσο θα έκανε τη ζωή των εργαζομένων πιο υποφερτή; 

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι στον καπιταλισμό τίποτα δε γίνεται τυχαία. Οι εξουσιαστές έχουν στα χέρια τους στοιχεία σχετικά με τις ανθρώπινες αντοχές και τις φθορές που παθαίνει κανείς μετά από κάποια χρόνια εργασίας τα οποία χρησιμοποιούν για το συμφέρον τους. 

Έτσι εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους μέχρι την τελική εξάντληση των δυνάμεων τους και αφού τους έχουν πια καταντήσει ερείπια τους δίνουν μια σύνταξη για να αποσυρθούν και να πάνε να ψοφήσουν σε ένα ράντζο στο νοσοκομείο. 

Τι νόημα έχει λοιπόν να πάρεις σύνταξη στα 55 αν έχεις καταστραφεί ψυχικά και σωματικά λόγω της εκμετάλλευσης; 

Ακόμα όμως και σε περίπτωση που δεν έχεις φθαρεί θα έχεις χάσει αρκετά χρόνια απ' τη ζωή σου δουλεύοντας και αυτά δε μπορεί κανένας να σου τα δώσει πίσω. Ποιος θα σε αποζημιώσει για την ατελείωτη βαρεμάρα, την κούραση και τον εκνευρισμό που αισθανόσουν όταν έπρεπε να περνάς 8 ή περισσότερες ώρες σε μια σκατοδουλειά για να επιβιώσεις;

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο καπιταλισμός δεν παίρνει βελτίωση, δεν εξωραΐζεται παρά μόνο ανατρέπεται. Σε όλες του τις μορφές παραμένει μια σκέτη βαρβαρότητα και όσο πιο σύντομα το καταλάβει ο καθένας τόσο το καλύτερο. 

Γιατί το θέμα δεν είναι το πως θα ζεις σε ένα καλύτερο κλουβί αλλά το πως θα βγεις απ' αυτό. Και ο μόνος δρόμος είναι η αναρχία μιας και μόνο τότε θα μπορείς να είσαι αφέντης του εαυτού σου και να ορίζεις εσύ τη ζωή σου μακριά από τους επιτήδειους και τις βδέλλες που παραμονεύουν να σου πιουν το αίμα.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 11/05/2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com

Νέα κυβέρνηση, τα ίδια σκατά.

Με το «θρυλικό» Γιωργάκη να ανήκει πια στο παρελθόν, η κυβέρνηση του νέου πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας τις επιταγές των Τροϊκανών. 

Κανένας δεν πρέπει να περιμένει αλλαγές προς το καλύτερο. Το σενάριο του έργου παραμένει πάντα το ίδιο ακόμα και όταν αλλάζουν οι πρωταγωνιστές του. Ένα έργο όπου οι εξουσιαζόμενοι αποτελούν σε μόνιμη βάση το θύμα της όλης υπόθεσης. 

Γιατί λοιπόν γίνεται τόσος ντόρος για το ποιος θα αναλάβει τα ηνία του κράτους; Όταν είσαι απλά ένα απ' τα πρόβατα του κοπαδιού είτε σε αναλάβει ο καλός βοσκός είτε ο κακός το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Θα καταλήξεις στο σφαγείο!

Τώρα θα πει κανείς ότι δεν είναι όλες οι κυβερνήσεις το ίδιο. Ότι υπάρχουν καλύτερες όπως και χειρότερες κι ότι ανάμεσα στα δύο κακά το έξυπνο είναι να διαλέξεις το μικρότερο κακό. 
Ποιοι όμως είναι αυτοί που σε βάζουν να επιλέξεις μεταξύ της εξόδου απ' το ευρώ και του δανεισμού με επαχθείς όρους;

Ποιοι είναι αυτοί που σε τρομοκρατούν με ψευτοδιλήμματα για να έχεις σκυμμένο το κεφάλι σου; 

Για εμάς τους αναρχικούς τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Οι δυνάμεις της κυριαρχίας θέλουν να σπείρουν τη σύγχυση και τον πανικό ώστε να εξυπηρετήσουν καλύτερα τους σχεδιασμούς τους.

Εγκλωβίζοντας το μεγαλύτερο τμήμα των υπηκόων τους σε εξουσιαστικές λογικές, τους αφαιρούν τη δυνατότητα να οραματιστούν και να επιδιώξουν ένα καλύτερο μέλλον. 

Ένα μέλλον όπου δεν θα υπάρχει χρήμα και ανταγωνισμός αλλά συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων για την παραγωγή όλων αυτών που χρειάζονται για την επιβίωσή τους.

Το χρήμα και η λεγόμενη οικονομική ανάπτυξη είναι πράγματα που αφορούν αποκλειστικά το εκμεταλλευτικό σύστημα και τα αφεντικά και σε καμία περίπτωση δε θα έπρεπε να απασχολούν τους εκμεταλλευόμενους. 

Δεν είναι δική μας δουλειά να σώσουμε τους τραπεζίτες ούτε να προτείνουμε στους καπιταλιστές νέους τρόπους για να μας ξεζουμίζουν. Δεν είναι δική μας δουλειά να σώσουμε την Ο.Ν.Ε και την Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί στην ουσία οι παραπάνω ενώσεις αποτελούν συμμαχίες των οικονομικά ισχυρών Ευρωπαίων ενάντια στους λαούς καθώς και μια προσπάθεια επιβολής μιας πανευρωπαϊκής δικτατορίας. Αυτό είναι ξεκάθαρο με τη δημιουργία του ευρωστρατού που ο ρόλος του φυσικά θα είναι η καταστολή των εξεγέρσεων που θα ξεσπούν όλο και πιο συχνά στις Ευρωπαϊκές χώρες.

Το μέλλον μας διαγράφεται ζοφερό αν δεν αντιδράσουμε με ουσιαστικούς και δημιουργικούς τρόπους στα σχέδια των κρατιστών που επιθυμούν την πλήρη υποταγή μας. 

Είναι καιρός να γίνει συνείδηση στον καθένα ότι δεν υπάρχει καλή εξουσία αλλά μόνο πολύ καταπιεστική ή λιγότερο καταπιεστική. 

Κάθε κυβέρνηση αποτελεί καρκίνωμα που είτε είναι δύσκολα ή εύκολα θεραπεύσιμο το καλύτερο είναι να μην το έχεις καθόλου! 

Η μόνη κυβέρνηση που είναι καλή είναι αυτή που δεν υπάρχει γι' αυτό δεν πρέπει να διστάζουμε μπροστά στην καταστροφή των εξουσιαστικών δομών. 

Με την κατάρρευση του κράτους το μόνο που θα χάσουμε θα είναι οι αλυσίδες μας κι αυτό δε μας χαλάει!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 16/11/2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com

ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ ....... ΚΙ ΕΒΑΛΕ ΤΗ ΒΡΑΚΑ ΤΟΥ ΑΛΛΙΩΣ!

Μετά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών οι εξουσιαστές κατέφυγαν για μια ακόμα φορά στο κόλπο του ανασχηματισμού. 

Προκειμένου να κερδίσουν χρόνο και να πιάσουν κορόιδα όσους αφελείς πιστεύουν ότι αυτή τη φορά κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο, αντικαθιστούν τους πιο αντιπαθείς πολιτικούς με άλλους που δεν έχουν φθαρεί πολύ και υπάρχει περίπτωση να γίνουν ανεκτοί από τον κόσμο.

Αυτή είναι μια κλασική στρατηγική για την αντιμετώπιση και εκτόνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας που χρησιμοποιείται απ' όλες τις κυβερνήσεις όταν δεν επιθυμούν να καταφύγουν στην ωμή βία. 

Αν βέβαια δε δουν αποτέλεσμα, έρχεται η ώρα να βγουν τα τανκς και ο στρατός στους δρόμους. Παρόλα αυτά πολλοί δείχνουν να ξεχνούν ή να αγνοούν τα παραπάνω και ακούει κανείς γελοιότητες του τύπου «το κίνημα των αγανακτισμένων πέτυχε μια σημαντική νίκη», «θα βελτιωθεί η κατάσταση» κτλ.

Για ποια νίκη άραγε μιλάνε; Μήπως έγινε τίποτα διαφορετικό απ' τις προηγούμενες φορές; Επειδή μερικά λαμόγια εκτοπίστηκαν απ' τις θέσεις εξουσίας τους και επειδή μοιράστηκαν οι καθιερωμένες υποσχέσεις για κάθαρση και τιμωρία των απατεώνων πάει να πει ότι λύθηκαν τα προβλήματα μας;
Εδώ μας δουλεύουν ψιλό γαζί και οι αγανακτισμένοι πολίτες παραμυθιάζονται ότι έκαναν την κυβέρνηση να υποχωρήσει.

Σιγά μην υποχώρησε! Απλώς θα προσπαθήσει να σερβίρει τα νέα μέτρα με άλλο τρόπο όταν ο κόσμος θα έχει ξεθυμάνει κάπως και θα είναι απροετοίμαστος. Είναι μάστορες οι εξουσιαστές σε κάτι τέτοια.

Όσοι θέλουν να μας πείσουν πως το κίνημα των αγανακτισμένων είχε επιτυχία δε μπορεί παρά να κινούνται από σκοπιμότητες. 

Από που κι ως που τα Μ.Μ.Ε και οι αστικές εφημερίδες πλάθουν εγκώμια για το συγκεκριμένο κίνημα και παροτρύνουν μάλιστα τους πολίτες να πάρουν μέρος σ' αυτό; 

Από πότε τους πήρε ο πόνος τους αφέντες για το πως θα διαδηλώνουν και θα αντιστέκονται οι δούλοι τους; Μήπως όλη αυτή η εμμονή με τις ειρηνικές διαμαρτυρίες δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμα εφαρμογή του «διαίρει και βασίλευε»; 

Να χωριστούν απ' τη μια μεριά οι φιλήσυχοι, ειρηνικοί διαδηλωτές και απ' την άλλη οι βίαιοι, μπαχαλάκηδες, αναρχικοί τρομοκράτες όπως συνηθίζουν να τους αποκαλούν οι κρατιστές. 

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Οποιαδήποτε μορφή βίαιης δράσης στα πλαίσια ενός κινήματος καταδικάζεται χωρίς δεύτερη κουβέντα και εξοστρακίζεται απ' αυτό με την κατηγορία ότι αποτελεί έργο παρακρατικών κι εξωκινηματικών στοιχείων.

Αυτές είναι οι πάγιες θέσεις των Κνιτών που τώρα πλέον είναι ευρέως διαδεδομένες μιας και η άρχουσα τάξη τρέμει μην πάρουν επικίνδυνη τροπή οι διαμαρτυρίες.

Με αυτό τον τρόπο αρνούνται στο λαό τη χρήση βίας και κατηγορούν κι από πάνω τους βίαιους διαδηλωτές ως φασίστες που απαγορεύουν στον κόσμο να κατεβαίνει στους δρόμους κι απομαζικοποιούν τις πορείες.

Το χειρότερο όμως είναι όταν ασπάζονται οι αγωνιζόμενοι τις παραπάνω απόψεις και αναλαμβάνουν το ρόλο της αστυνομίας στις διαδηλώσεις, κάτι το οποίο φάνηκε περίτρανα την εβδομάδα που πέρασε. 

Με το που ξέσπασαν τα επεισόδια έτρεξαν διάφοροι απ' τους αγανακτισμένους σαν τα καλά σκυλάκια να σώσουν τα ΜΑΤ και το κτίριο της Βουλής απ' τις πέτρες, μολότοφ των κουκουλοφόρων αποδεικνύοντας έτσι τη νομιμοφροσύνη τους. 

Γι' αυτό ως ανταμοιβή τα δελτία ειδήσεων και οι στήλες των εφημερίδων τους παίνεψαν για τη στάση που κράτησαν συμβουλεύοντας και τους υπόλοιπους να κάνουν το ίδιο.

Πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για παρακρατικούς και προβοκάτορες πίσω απ' τα επεισόδια ως συνήθως ξεχνώντας ότι πέρα απ' τους ελάχιστους πράκτορες που ίσως συμμετέχουν σ' αυτά υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός νεολαίων που προτιμούν έναν πιο δυναμικό τρόπο δράσης απ' αυτόν που επιτρέπει η εξουσία. 

Και για τους κάθε λογής νομιμόφρονες αυτό θεωρείται τόσο σοβαρό έγκλημα ώστε να δικαιολογείται ο ξυλοδαρμός και η παράδοση στους μπάτσους όποιου ατόμου δεν περιορίζεται στο δικό τους τρόπο διαμαρτυρίας. 

Εδώ βέβαια μου γεννιέται η εξής απορία:«Όσοι στ' αλήθεια πιστεύουν το παραμύθι περί πρακτόρων υποκινητών γιατί παραδίδουν στην αστυνομία τους κουκουλοφόρους που κινούνται κοντά στα μπλοκ τους»; 

Είναι ποτέ δυνατόν οι μπάτσοι να συλλάβουν ή να βλάψουν τους συναδέλφους τους απ' την Κ.Υ.Π; Απλή λογική θέλει το πράγμα!

Απ' την άλλη όσοι θέλουν να φορτώνουν τα παρατράγουδα στους αναρχικούς έχουν πολύ συγκεκριμένους λόγους να το κάνουν. 

Θέλουν να πείσουν όσους πιο πολλούς μπορούν ότι το αναρχικό κίνημα δεν έχει καμία πρόταση κι ότι σκοπός του είναι το σπάσιμο μαγαζιών, αυτοκινήτων και οι επιθέσεις στα ΜΑΤ. 

Ευελπιστούν ότι με αυτό τον τρόπο θα απωθήσουν απ' τον αναρχισμό τους τυχόν ενδιαφερόμενους γι' αυτόν κι έτσι θα τους οδηγήσουν στις κομματικές στάνες τους. 

Ελάχιστα τους νοιάζει το ότι στη θέση του κουκουλοφόρου μπορεί να είναι κάθε νεαρός που απλά δεν αντέχει άλλο να τον κοροϊδεύουν κατάμουτρα και τα σπάει χωρίς να είναι αναρχικός ή οτιδήποτε παρόμοιο.

Αλλά δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια γιατί τους συμφέρει να ταυτίζουν το μπάχαλο με την αναρχία ώστε να τρομοκρατούν τον καθένα και να τον κρατούν δεμένο στη θέση του. 

Κι έπειτα έχουν το θράσος να παρουσιάζουν τις λαϊκές ήττες ως νίκες σκορπίζοντας στον κοσμάκη ψευδαισθήσεις.

Όσοι τρέφουν ελπίδες ότι με έναν ανασχηματισμό και τα θεμέλια του καθεστώτος απείραχτα θα δουν άσπρη μέρα καλά θα κάνουν να ξυπνήσουν γιατί όπως λέγεται «άλλαξε ο Μανωλιός ... κι έβαλε τη βράκα του αλλιώς!».

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 20/06/2011 στη διεύθυνση: http://eleftheria111.wordpress.com

Για το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών.

Εδώ και μέρες λαμβάνουν χώρα - σε Ελλάδα και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες – δράσεις του λεγόμενου κινήματος αγανακτισμένων πολιτών. 

Άνθρωποι κάθε ηλικίας που είναι δυσαρεστημένοι με την τωρινή κοινωνική κατάσταση, μαζεύονται στις κεντρικές πλατείες ή μπροστά απ' το κοινοβούλιο κάνοντας καθιστική διαμαρτυρία για όσο το

δυνατόν περισσότερες ώρες ή στήνοντας πρόχειρες κατασκηνώσεις με σκοπό να ενοχλήσουν τους κρατούντες. 

Οι δράσεις αυτές είναι συμβολικές και έχουν ειρηνικό

χαρακτήρα. Οι συμμετέχοντες σ' αυτές θέλουν να κάνουν τους εξουσιαστές να ντραπούν και να νιώσουν τύψεις βλέποντας το λαό τους να τους αποδοκιμάζει.

Κατά τη γνώμη μου όμως κάνουν μια τρύπα στο νερό. Πως είναι δυνατόν να περιμένεις από ασυνείδητα άτομα να αισθανθούν ντροπή και τύψεις; Αν μπορούσαν να νιώσουν τα παραπάνω δε θα επέλεγαν ποτέ να γίνουν πολιτικοί. 

Είναι γεγονός ότι για να κάνει κάποιος καριέρα ως πολιτικός πρέπει να είναι τελείως ξεδιάντροπος και αναίσθητος γιατί αν διαθέτει μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια πολύ σύντομα θα εγκαταλείψει το χώρο της πολιτικής αηδιασμένος.

Οι κυβερνώντες είναι τόσο συνηθισμένοι στο κράξιμο και τις αποδοκιμασίες του κόσμου όσο τα βουνά στα χιόνια. Δεν ιδρώνει το αυτί τους όσες χιλιάδες και να διαδηλώνουν στους δρόμους και τις πλατείες με την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν δημιουργούν επεισόδια. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια κατά της επέμβασης στο Ιράκ όπου εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες κατέβηκαν ειρηνικά στους δρόμους. Ποιο ήταν όμως το αποτέλεσμα; Κανένα. Ούτε οι βομβαρδισμοί σταμάτησαν ούτε εμποδίστηκε η απόβαση των αμερικανικών δυνάμεων.
Έτσι λοιπόν και τώρα δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα αν δεν υιοθετήσουμε άλλες μεθόδους πάλης. 

Οι εξουσιαστές γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι υπήκοοι τους μισούν το μνημόνιο και τους όρους ζωής που αυτό επιβάλει και δεν έχουν ανάγκη την παρουσία των αγανακτισμένων πολιτών για να το μάθουν. Ούτως ή άλλως έχουν λάβει ήδη τις αποφάσεις τους και δεν τους καίγεται καρφί αν καταστρέφουν τις ζωές τόσων ανθρώπων. 

Ίσα ίσα μπορεί και να διασκεδάζουν βλέποντας μόνο μια αδιέξοδη δυσαρέσκεια εκ μέρους των πολιτών η οποία δε θα απειλήσει ποτέ τη θέση εξουσίας τους. 

Η αντίδραση των ατόμων που θίγονται απ' το μνημόνιο θυμίζει το ποντίκι που όταν παγιδευτεί στη φάκα χτυπιέται σαν τρελό πάνω στα σύρματα νομίζοντας ότι θα απεγκλωβιστεί ενώ το μόνο που καταφέρνει είναι να τραυματιστεί και να πεθάνει στο τέλος απ' την απελπισία του βλέποντας ότι δεν υπάρχει διέξοδος.

Σχεδόν πάντα ο κόσμος βρίζει, βλαστημάει και διαδηλώνει όποτε επιβάλλονται νέα σκληρά μέτρα. Αρχικά με ενθουσιασμό, αργότερα βαριεστημένα μέχρι που στο τέλος υποχωρεί λέγοντας ότι δε γίνεται τίποτα και έτσι επιστρέφει με σκυμμένο κεφάλι στην καθημερινή του ρουτίνα. 

Τρανταχτό παράδειγμα το φοιτητικό κίνημα 2006 – 7

που από κάποιο σημείο και μετά ξεφούσκωσε απότομα όταν ο φοιτητόκοσμος αποφάσισε να επιστρέψει στα διαβάσματα του και στο κυνήγι της καριέρας.
Σε αυτό ακριβώς βασίζονται και οι «αγαπητοί» μας εκμεταλλευτές ελπίζοντας ότι θα τη γλιτώσουν για μια ακόμα φορά. 

Περιμένουν λοιπόν ότι τα θύματα τους θα ξεθυμάνουν με ακίνδυνους για τους ίδιους τρόπους κι έπειτα θα υποταχθούν στη μοίρα τους αφού δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν. Και όντως αυτό συμβαίνει. 

Ακόμα και όταν η κατάσταση δείχνει να βγαίνει εκτός ελέγχου με διάφορα επεισόδια να σημειώνονται, στην ουσία δεν υποσκάπτονται τα θεμέλια της εξουσίας. Έτσι το κράτος βγαίνει πάντα κερδισμένο και δυνατότερο από ποτέ. 

Ποιος θα περίμενε για παράδειγμα ότι μετά το διασυρμό της αστυνομίας το 2008 λόγω της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου θα καταλήγαμε στην τωρινή κατάσταση όπου η καταστολή είναι

πιο έντονη από ποτέ και οι πάντες διψούν για περισσότερη αστυνόμευση; 

Όσοι και όσες είδαν στα Δεκεμβριανά του 2008 μια ελπίδα για το μέλλον ή ακόμα και τον ερχομό της αναρχίας την πάτησαν άσχημα. 

Ο κόσμος φέρεται σαν να έχει μνήμη χρυσόψαρου και πάει όπου φυσάει ο άνεμος. Τη μια θεωρεί τους μπάτσους σκατά και δολοφόνους 15χρονων παιδιών ενώ την άλλη τους θεωρεί ήρωες – πχ. αυτούς που σκοτώθηκαν στην καταδίωξη στο Ρέντη – και ζητά να φυλάνε τη γειτονιά του.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ανατραφεί με τέτοιο τρόπο ώστε να απεχθάνονται ενστικτωδώς την αναρχία. Η ιδέα ότι μια μέρα μπορεί να ξυπνήσουν και να μην υπάρχει κυβέρνηση τους προκαλεί ατελείωτη φρίκη. 

Έχουν χαραγμένα βαθιά μέσα τους τα αποφθέγματα «δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό απ' την αναρχία» και «είναι πολύ καλύτερο να υπάρχει μια κακή κυβέρνηση απ' το να μην υπάρχει καμία».

Με αυτό τον τρόπο οδηγούνται σε αδιέξοδο και χάνουν τη μοναδική ελπίδα που έχουν για να αλλάξουν πραγματικά τη ζωή τους. 

Το κίνημα αγανακτισμένων πολιτών ποιους στόχους έχει εφόσον δεν αποτελείται από αναρχικούς και ούτε κατά διάνοια επιθυμεί την αναρχία; 

Μήπως την επιστροφή στις παλιότερες μορφές εκμετάλλευσης; Μήπως την ελαστικότητα στην εφαρμογή των νέων μέτρων που επιβάλει η Ε.Ε και το Δ.Ν.Τ;

Σε κάθε περίπτωση πάντως που ο αγώνας δε γίνεται για την αναρχία, το σκηνικό είναι σα να βάζουν μια πόρνη να επιλέξει ανάμεσα σε δυο νταβατζήδες όπου ανεξαρτήτως της επιλογής της το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσει να εκπορνεύεται. 

Κάτι τέτοιο όμως είναι σκέτη κοροϊδία καθώς η πραγματική ελευθερία θα ήταν να μπορεί να διαλέξει ανάμεσα στο να παραμείνει πόρνη ή να πάψει να είναι και να κάνει κάτι άλλο. 

Στη θέση της πόρνης είναι φυσικά ο λαός και το να αγνοεί την επιλογή της αναρχίας τον φέρνει στη θέση να επιλέξει ανάμεσα απ' τους νταβατζήδες τον καλύτερο.

Όπως είναι φυσικό, ένα αποσπασματικό κίνημα που δεν απειλεί την πραγματική ρίζα του προβλήματος – το κράτος και την εξουσία δηλαδή – είναι καταδικασμένο στην αποτυχία εξαρχής. 

Όσο και να απαιτούν οι νομιμόφρονες πολίτες απ' το κράτος και τους διαχειριστές του μια καλύτερη ζωή το μόνο που θα εισπράξουν θα είναι ο χλευασμός και η αδιαφορία εκ μέρους των εξουσιαστών τους. 

Κι όταν αυτό συμβεί θα υπάρχουν δύο δρόμοι. Αυτός της υποταγής κι αυτός της αναρχίας. Μόνο που όταν

ο δεύτερος προκαλεί τόσο τρόμο η υποταγή είναι μονόδρομος κι αυτό ακριβώς είναι που διασφαλίζει στους αφέντες ότι θα παραμείνουν στις θέσεις τους για πολύ καιρό ακόμα. 

Η οργή του πλήθους για τους δυνάστες του εκτονώνεται με άσφαιρα πυρά και εξανεμίζεται μπροστά στην απειλή του χάους με το οποίο λανθασμένα ταυτίζουν την αναρχία. 

Γι' αυτό όλοι όσοι δεν επιθυμούν μια ανεξούσια κοινωνία, εγκαταλείπουν τον αγώνα αν αυτός πάρει επικίνδυνες διαστάσεις και απειλεί το ίδιο το κράτος.

Η ανθρώπινη ιστορία βρίθει από περιπτώσεις όπου ενώ η καταστροφή του κράτους ήταν προ των πυλών και το όραμα μιας ελεύθερης κοινωνίας πραγματοποιήσιμο, οι άνθρωποι έκαναν πίσω λόγω του φόβου τους μπροστά στο άγνωστο και επέτρεψαν

στην εξουσιαστική πανούκλα να διαιωνιστεί. Οφείλουμε να παραδειγματιστούμε από τα λάθη του παρελθόντος και να μην τα επαναλάβουμε. Το αναρχικό κίνημα έχει χρέος να διαδώσει το όραμα της αναρχίας σε όλους και να ξυπνήσει μέσα στους

ανθρώπους την επιθυμία για μια ελεύθερη, αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία.

Αν δε μεταδώσουμε παντού τη φλόγα της εξέγερσης τώρα που είναι καιρός, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας για ότι συμβεί από δω και πέρα.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 1/06/2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com