Σκέψεις για τα θλιβερά γεγονότα στην Αθήνα

Παρακολουθώντας την τελευταία εβδομάδα τα γεγονότα στην Αθήνα – εξ αποστάσεως βέβαια καθώς μένω στην επαρχία – δε μπορώ να κρύψω την ανησυχία μου για τις πρόσφατες εξελίξεις.   

Η αρχή έγινε με τη δολοφονία του 44χρονου πατέρα από ομάδα ληστών που ήθελε να του αποσπάσει τη βιντεοκάμερα που είχε μαζί του.

Στη συνέχεια η οργή και ο φόβος των κατοίκων της περιοχής για το φρικτό συμβάν  έδωσε στη Χρυσή Αυγή και τους υπόλοιπους ακροδεξιούς την αφορμή που έψαχναν για να εξαπολύσουν ένα ακόμα πογκρόμ κατά των μεταναστών στο κέντρο της πόλης καθώς φημολογείται ότι οι δράστες του εγκλήματος ήταν αλλοδαποί.

Όπως και να έχει πάντως, το αποτέλεσμα ήταν να ξυλοκοπηθούν άγρια δεκάδες μετανάστες πολλοί απ' τους οποίους κατέληξαν στα νοσοκομεία. 

Οι όποιες προσπάθειες είχαν γίνει τα τελευταία χρόνια από τις αναρχικές – αντιεξουσιαστικές ομάδες και το antifa για την προώθηση της αλληλεγγύης μεταξύ ντόπιων και μεταναστών και την καταπολέμηση της ξενοφοβίας, κατέληξαν στα σκουπίδια μέσα σε μια νύχτα.

Αυτό και μόνο προμηνύει ότι τα χειρότερα έρχονται. Όταν σε μια εποχή που επικρατεί ο κοινωνικός κανιβαλισμός προσθέσεις και το ρατσισμό με τη μισαλλοδοξία, τότε δε μπορείς να περιμένεις τίποτα καλό.
Οι σαλταρισμένες μάζες που επιτίθενται σε όποιον είναι πιο αδύναμος και έχει διαφορετική καταγωγή ή χρώμα βαπτίζοντας τον εγκληματία χωρίς καν να τον γνωρίζουν, μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο φασισμό.
Η λογική έδωσε τη θέση της στην υστερία και η αξιοπρέπεια πνίγηκε απ' το ένστικτο της αυτοσυντήρησης καθώς στη θέση του δολοφονημένου θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε.
Τίποτα όμως δε μπορεί να δικαιολογήσει το ρατσιστικό μένος και την εφαρμογή του δόγματος της συλλογικής ευθύνης. Δε μπορεί να μπαίνουν όλοι οι μετανάστες στο ίδιο τσουβάλι επειδή κάποιοι ανάμεσα τους είναι εγκληματίες.
Αν οι δράστες της δολοφονίας ήταν ντόπιοι δε θα συνέβαιναν τέτοια παρατράγουδα. Σε περίπτωση που ένας δολοφόνος ήταν Πατρινός θα πήγαινε ο όχλος να ισοπεδώσει την Πάτρα και να ξυλοκοπήσει τους κατοίκους της επειδή παράγουν κακοποιούς; Φυσικά όχι!  

Σχεδόν κάθε μέρα πεθαίνουν άνθρωποι άδικα και για τους πιο ηλίθιους λόγους χωρίς να υπάρχει η παραμικρή αντίδραση. Μεθυσμένοι οδηγοί παρασύρουν πεζούς και προκαλούν τροχαία αλλά πότε έχει γίνει ντου σε μπαρ και νυχτερινά κέντρα από αγανακτισμένους πολίτες για να διαμαρτυρηθούν γι' αυτή την κατάσταση; 

Τόσοι και τόσοι χάνουν τις ζωές τους στα λεγόμενα εργατικά ατυχήματα και ακόμα περισσότεροι αργοπεθαίνουν στα νοσοκομεία από μακροχρόνιες ασθένειες που οφείλονται στις άθλιες συνθήκες εργασίας. 

Ποιος βγαίνει να τα σπάσει και να κάνει τόπι στο ξύλο όποιον εργοδότη βρει μπροστά του σε τέτοιες περιπτώσεις; Κανένας! 

Προφανώς οι «κύριοι» που ισχυρίζονται ότι κυνηγώντας τους μετανάστες προστατεύουν τη ζωή τους είτε έχουν μαύρα μεσάνυχτα είτε απλά μας περνούν για βλάκες.

Αν το δει κανείς στατιστικά πόσο πιθανό είναι να πεθάνει μαχαιρωμένος από ληστή και πόσο πιθανό είναι να σκοτωθεί σε τροχαίο ή στη δουλειά του ή να πάθει κάποια ανίατη ασθένεια;

Αν μια ελάχιστη πιθανότητα να πεθάνεις σε ληστεία μπορεί να προκαλέσει ένα τέτοιο ξέσπασμα λύσσας τότε τι θα έπρεπε να συμβαίνει με όσα πράγματα είναι πολύ πιο επικίνδυνα;

Ζητούν την πάταξη της «λαθρομετανάστευσης» γιατί πιστεύουν ότι μόνο έτσι θα σωθούν. Αφού λοιπόν νοιάζονται τόσο πολύ για τη ζωή τους γιατί δεν απαιτούν την απαγόρευση των αυτοκινήτων, των αεροπλάνων, των πλοίων, της δουλειάς, της υψηλής τεχνολογίας και των χημικών προϊόντων που όλα μαζί ευθύνονται για αμέτρητους θανάτους και αρρώστιες;
Η απάντηση είναι πολύ απλή. Επειδή είναι ψευτοτσαμπουκάδες και ξέρουν να πουλάνε μαγκιά στους πιο αδύναμους ενώ μπροστά στους ισχυρούς μόνο γλείψιμο και υποταγή.
Σα να μην έφταναν τα παραπάνω είχαμε και τους σοβαρούς τραυματισμούς διαδηλωτών στις απεργιακές πορείες. 

Οι μπάτσοι θέλησαν να δείξουν στον κόσμο ότι δεν αστειεύονται πλέον κι ότι όποιος τολμήσει να πάει κόντρα στις προσταγές της εξουσίας θα συντρίβεται ανηλεώς.

Εδώ βέβαια πρέπει να σημειώσω ότι θεωρώ σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνους για τη σκλήρυνση της στάσης της αστυνομίας όλους αυτούς που ζητούν περισσότερη αστυνόμευση και πιστεύουν ότι «χίλιες φορές καλύτερα μια δραστήρια αστυνομία με βαρύ χέρι παρά μια που επιτρέπει μπάχαλα».

Τα ΜΑΤ ούτως ή άλλως έχουν την τάση να το παρατραβάνε όποτε μπορούν έτσι η παραμικρή ενθάρρυνση τους από νομιμόφρονες πολίτες μόνο μακελειό μπορεί να προκαλέσει.

Βλέποντας τα σχετικά βίντεο αναρωτήθηκα τι έχουν μέσα στα κεφάλια τους όλοι αυτοί που υπηρετούν στις κατασταλτικές δυνάμεις. Γιατί μυαλό αποκλείεται να έχουν. 

Πως είναι δυνατόν ένα έλλογο πλάσμα να υπερασπίζεται καθάρματα που καταστρέφουν τις ζωές όλων γύρω τους και για χάρη τους να σπάει τα κεφάλια σκεπτόμενων ανθρώπων που αγωνίζονται για κάτι καλύτερο;

Τα μέτρα που θα κάνουν τη ζωή μας χειρότερη από ποτέ θα επηρεάσουν ΚΑΙ τους ίδιους τους μπάτσους αλλά αυτοί δεν έχουν πάρει είδηση και στρώνουν το δρόμο για την εφαρμογή τους! Τι να πει κανείς; Η αποθέωση της βλακείας!

Τέλος έγινε και η εμπρηστική επίθεση στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων ενώ ήταν σε εξέλιξη η λαϊκή αγορά. Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό πίσω απ' αυτή την ενέργεια και μου φαίνεται άστοχη την παρούσα περίοδο.

Αν σκοπός ήταν η εκδίκηση για τους τραυματισμούς των διαδηλωτών και των μεταναστών τότε δε νομίζω ότι είχε αποτέλεσμα. 

Ίσα ίσα τώρα οι ένστολοι θα έχουν ακόμα περισσότερη όρεξη για θηριωδίες ώστε να περάσουν το μήνυμα ότι «θα κόψουμε τον κώλο σε όποιον τολμήσει να μας κάνει επίθεση».

Αν πάλι στόχος ήταν η γελοιοποίηση της αστυνομίας στα μάτια των φιλήσυχων πολιτών που περιμένουν απ' αυτή τη σωτηρία τους τότε έκαναν μια τρύπα στο νερό. 

Τα άτομα που θέλουν ησυχία, τάξη και ασφάλεια δεν πρόκειται ούτε να μισήσουν την αστυνομία ούτε να πάψουν να τη ζητούν στη γειτονιά τους επειδή κάηκαν ένα – δυο περιπολικά. Το αντίθετο μάλλον. Θα ζητήσουν οι ίδιοι την ενίσχυση της για να είναι ακόμα πιο αποτελεσματική.

Η αλλαγή πρέπει πάνω απ' όλα να γίνει στη σκέψη του κόσμου. Για να γίνει πραγματικότητα μια κοινωνία χωρίς αστυνομία θα πρέπει ο καθένας να την επιθυμήσει κι έπειτα να αγωνιστεί για να πετύχει το όνειρό του. 

Διαφορετικά αν δεν υπάρχει καν η επιθυμία για μια ανεξούσια ζωή, όσες μολότοφ και να πέσουν δε θα αλλάξει τίποτα.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 16/05/2011 στη διεύθυνση: http://eleftheria111.wordpress.com

Μη γίνεις μπάτσος, μήτε ασφαλίτης, μη δηλώσεις αστυνομικές σχολές!

Ανοιχτή επιστολή στα παιδιά που μεγάλωσα και τώρα έδωσαν πανελλήνιες εξετάσεις

Γνώρισα και μεγάλωσα περισσότερα από χίλια παιδιά στα 30 χρόνια που δούλεψα στους παιδικούς σταθμούς. 

Είδα παιδιά που ήταν υπέροχα μικρά, να είναι μεγαλώνοντας απέναντί μας στις διαδηλώσεις οπλισμένα σαν αστακοί και θύμωσα. 

Είδα παιδιά να είναι απεργοί, διαδηλωτές και τα καμάρωσα. Είδα ασφαλίτη, πατέρα παιδιών που μεγάλωνα, να παριστάνει στη πορεία τον διαδηλωτή. Δεν πρόλαβα να πλησιάσω και εξαφανίστηκε, πήγε στους άλλους που δεν τον ήξεραν.

Ξέρω ότι στο σχολείο, στη γειτονιά, στο φροντιστήριο, ιδιαίτερα στις λαϊκές γειτονιές, σας παρουσιάζουν τις αστυνομικές σχολές σαν πανάκεια.

Το κράτος για να δελεάσει και να προσελκύσει κόσμο, έχει τις σχολές χωρίς έξοδα διαμονής, τροφής και βιβλίων για την οικογένεια, με αμοιβή ακόμη και για τη διάρκεια των «σπουδών». 

Από την άλλη προβάλλουν την πάταξη του εγκλήματος σαν αντικείμενο δουλειάς, γιατί ποντάρουν στην ευαισθησία σου. 

Προσπαθούν να διαμορφώσουν, από την ηλικία των 15-16 χρόνων, παιδιά που θα έχουν «όνειρο» να γίνουν αστυνομικοί.

Τι παίρνει το κράτος όμως για αντάλλαγμα;

Παίρνει παιδιά και τα μεταμορφώνει σε αδίστακτους αστυνομικούς. Τους κάνει Ματατζήδες που χτυπούν με σιδερογροθιές στο κεφάλι αυτούς που σηκώνουν κεφάλι, τους κάνει ασφαλίτες που χώνονται μεταμορφωμένοι, συνήθως με ατημέλητο ντύσιμο και μακριά μαλλιά, να παρακολουθούν αγωνιστές που δίνουν τον αγώνα για την ζωή, τους παραμορφώνει σε υπάνθρωπους που δεν λογαριάζουν τίποτε. 

Τους κάνει εκτελεστές της κρατικής τρομοκρατίας και τους αποκαλεί αντιτρομοκρατική. Η εφαρμογή της βαρβαρότητας στο λαό είναι η δουλειά τους. Η καταστολή είναι η δουλειά τους.

Τους βλέπετε στις συγκεντρώσεις να σέρνουν αγωνιστές, να χτυπούν κλωτσιές, να σπρώχνουν με τις ασπίδες τους, να ανοίγουν κεφάλια με τα γκλομπς, να ρίχνουν χημικά στο πρόσωπο, να προστατεύουν πρόσωπα του υπόκοσμου, ή κατ’ εξακολούθηση εγκληματίες, να προστατεύουν κατηγορούμενους τύπου Παπαγεωργόπουλου ή χρυσής αυγής ακόμη και από τις κάμερες, να τους επιτρέπουν να σκεπάζουν τις χειροπέδες για να μη διασυρθούν, αλλά, να τραβούν από τα ρούχα ή από τα μαλλιά απεργούς και διαδηλωτές, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις αγωνίστριες καθαρίστριες. Τους βλέπουμε να καμουφλάρουν τους δολοφόνους της ΧΑ και να χτυπούν απεργούς.

Γιατί το κράτος φροντίζει για την διασφάλιση των συμφερόντων μιας μικρής, πολύ μικρής μειοψηφίας που κρατάει το πλούτο στα χέρια της. 

Στην διασφάλιση αυτών των συμφερόντων εχθροί είναι όσοι αγωνίζονται για καλύτερο μεροκάματο, για το δικαίωμα στη δουλειά… και απέναντί τους χρειάζεται το σώμα καταστολής.

Θα μου πείτε δουλειά είναι και αυτή

Από πότε το να κυνηγάς ανθρώπους που αγωνίζονται, να ρίχνεις χημικά μέσα σε σπίτια με μωρά, να ανοίγεις κεφάλια, να σπας πόδια, να συλλαμβάνεις αγωνιστές είναι δουλειά;

Γιατί να χαραμίσεις τα νιάτα σου, την αξιοπρέπειά σου, την εντιμότητά σου, για να υπηρετήσεις και να εφαρμόσεις τις εντολές μιας δολοφονικής πολιτικής;

Πως το να εναντιωθείς ακόμη και στους γονείς σου όταν απεργούν, το να ρίχνεις πλαστικές σφαίρες με στόχο αυτούς που αγωνίζονται για τη ζωή, να ποδοπατάς με τις σιδερένιες σόλες ανθρώπους, καλυμμένος πίσω από τα κράνη σου και τις ασπίδες σου, είναι δουλειά; 

Σε ποια δουλειά σε εξευτελίζουν τόσο σαν άνθρωπο για να καταφέρουν να σε ποτίσουν με μίσος για όποιον παλεύει για την αξιοπρέπειά του, για να ξεχάσεις τι πάει να πει άνθρωπος με αξιοπρέπεια;

Για αυτό σε ντύνουν έτσι, μέσα στα σίδερα, με σιδερογροθιές στα χέρια, σίδερα στις σόλες, σίδερα στη κνήμη, ασπίδα, κράνος, προσωπίδα, φυσούνα με δολοφονικά χημικά. Γιατί θα πρέπει να εγκληματείς κάθε μέρα.

Θαμπώνεσαι από την δύναμη της εξουσίας

Ποια εξουσία; Δεν έχεις καμιά απολύτως εξουσία. Δεν αποφασίζεις εσύ για τίποτε, είσαι ένα εκτελεστικό όργανο, που έχει ήδη αλλοιωθεί (αλλιώς δεν σε κρατάνε ούτε στη σχολή), που σιγά σιγά ανακαλύπτεις ότι ούτε οι παλιοί σου φίλοι σε θέλουν στη παρέα, ούτε οι συγγενείς. 

Η μόνη εξουσία που πιθανόν έχεις είναι να εξοστρακίζεται η σφαίρα από το όπλο σου και να πηγαίνει καρφί στην καρδιά 15χρονου παιδιού. 

Ή να είσαι περιπολία στη γειτονιά του Παύλου του Φύσσα και να μην παρεμβαίνεις, παρά μόνο, μετά την δολοφονία του από τους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής.

Να ξέρεις 

 

Το κράτος δεν νοιάστηκε εσένα και δίνει μόνο στις σχολές αστυνομίας δωρεάν σπουδές. Κάνει την δουλειά μιας χούφτας εκμεταλλευτών και σε θέλει για τη βρώμικη δουλειά. Και αυτό που σου δίνει, είναι ελάχιστο μπροστά σ’ αυτά που σου παίρνει. 

Εσύ που έχεις αξιοπρέπεια, που έχεις όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο, που θέλεις να ζήσεις μέσα στους ανθρώπους και με τους ανθρώπους, που θες να ξυπνάς το πρωί και να λες ΚΑΛΗΜΕΡΑ στον εαυτό σου, μην ενδώσεις στις προκλήσεις, μην δηλώσεις τις σχολές αστυνομίας, μη γίνεις ο μπάτσος, ο ασφαλίτης, το όργανο της πολιτικής που δολοφονεί. 

Διάλεξε μια σχολή για να μορφωθείς, να εξελιχτείς σαν όλους τους άλλους συνομηλίκους σου, να παλέψεις για τα όνειρά σου, όχι να τα κάψεις. Γιατί εκεί σίγουρα θα τα κάψεις.

Τασούλα

Αντίσταση στις γειτονιές! http://antigeitonies3.blogspot.com

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΣΤΥΝΟΜΟΠΛΗΚΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

Απευθύνομαι σε όλους εσάς που ζητάτε απελπισμένα την αστυνομία στη γειτονιά σας και αν είναι δυνατόν κάτω απ' τα σπίτια σας. Σε όλους εσάς που διαμαρτύρεστε ότι το κράτος δε σας προστατεύει και ότι οι λαθρομετανάστες καταστρέφουν τις ζωές σας. Σας θέτω λοιπόν το εξής ερώτημα :«Έχετε ποτέ σκεφτεί ποια πράγματα απειλούν στ' αλήθεια τη ζωή σας; Και αν ναι, τότε με ποιον τρόπο σας προστατεύει απ' αυτά η αστυνομία;»

Λέτε ότι φοβάστε για τη ζωή σας, ότι λόγω της εγκληματικότητας κινδυνεύετε να δολοφονηθείτε και ότι η παρουσία των μπάτσων θα σας σώσει. Αν όμως έχετε την ατυχία να πάθετε κάτι τέτοιο, τότε θα είναι πολύ αργά. Σε τέτοια περίπτωση το μόνο που μπορεί να κάνει η αστυνομία είναι να συλλάβει το δολοφόνο σας αν βέβαια τον βρει. Ακόμα κι έτσι όμως κανένας δε θα μπορέσει να σας φέρει πίσω στη ζωή.

Έπειτα γιατί ανησυχείτε τόσο μήπως σας δολοφονήσει κάποιος κακοποιός στο δρόμο τη στιγμή που οι περισσότεροι δολοφόνοι προέρχονται από το συγγενικό ή φιλικό περιβάλλον του θύματος; Πόσα και πόσα φονικά δεν έχουν γίνει για το μοίρασμα των περιουσιακών στοιχείων ή για λόγους ερωτικής αντιζηλίας; Πόσες και πόσες φορές δεν έχουν σκοτωθεί αδέρφια, ξαδέρφια, φίλοι μεταξύ τους για διάφορες ανόητες παρεξηγήσεις; Πως μπορεί να σε βοηθήσει η αστυνομία φυλάγοντας τους δρόμους τριγύρω άμα έχεις τον υποψήφιο εκτελεστή μέσα στο ίδιο σου το σπίτι;  

Τα εγκλήματα που γίνονται εν βρασμώ ψυχής δε μπορεί να τα σταματήσει τίποτα και κανένας γιατί ο δράστης τους αδυνατεί να σκεφτεί λογικά και δε λογαριάζει τις συνέπειες καθόλου.  

Ο μοναδικός αποτελεσματικός τρόπος προστασίας είναι να είσαι όσο το δυνατόν πιο προσεχτικός στη συμπεριφορά σου προς τους άλλους και να μην τους αδικείς γιατί αν δημιουργείς αντιπάθειες μπορεί να βρεθείς σε πολύ δύσκολη θέση στο μέλλον.

Επίσης κίνδυνος για τη ζωή δε σημαίνει απαραίτητα δολοφονία. 

Οι άνθρωποι στη συντριπτική τους πλειοψηφία πεθαίνουν από αρρώστιες ή ατυχήματα που συχνά έχουν άμεση σχέση με τις συνθήκες ζωής και εργασίας τους καθώς και με το περιβάλλον στο οποίο ζουν.  

Σκεφτείτε μόνο τους σοβαρούς τραυματισμούς και τους θανάτους που συμβαίνουν κάθε τόσο στους διάφορους χώρους εργασίας. Προσθέστε στα παραπάνω όλες τις αρρώστιες και τους θανάτους που οφείλονται στον σύγχρονο ανθυγιεινό τρόπο ζωής, στα καρκινογόνα χημικά που υπάρχουν μέσα σε όλα τα τρόφιμα, στην έλλειψη καθαρού νερού και αέρα. Θα χάσετε το μέτρημα!  

Οι αγαπητοί σας μπάτσοι σας σώζουν απ' όλα αυτά; Φυσικά όχι! Δεν τους καίγεται καρφί αν γκρεμοτσακιστείτε στην οικοδομή, αν θαφτείτε ζωντανοί στο ορυχείο, αν ακρωτηριαστείτε στη δουλειά σας ή πάθετε τροχαίο καθώς βιαζόσασταν να προλάβετε τις υποχρεώσεις σας. Και ξέρετε γιατί; Γιατί τίποτα απ' τα παραπάνω δεν είναι παράνομο. 
Αν ένας τσαντάκιας σπάσει το χέρι μιας γυναίκας προσπαθώντας να της τραβήξει την τσάντα, είναι βέβαιο ότι θα γίνει χαμός. Τα κανάλια θα βρουν θέμα να παίζουν μέρα νύχτα ενώ οι ακροδεξιοί θα έχουν μια ακόμα ευκαιρία να κερδίσουν νέους υποστηρικτές εκμεταλλευόμενοι τον τρόμο του κόσμου.  

Όμως για κάθε γυναίκα που καταλήγει τραυματισμένη στο νοσοκομείο έχοντας πέσει θύμα ληστείας υπάρχουν εκατοντάδες άλλες που βρίσκονται εκεί λόγω εργατικών ατυχημάτων, επαγγελματικών ασθενειών ή συχνά λόγω ξυλοδαρμού από το σύζυγο ή τον εραστή τους. Αλλά αυτά τα περιστατικά θάβονται γιατί είτε θεωρούνται πια ρουτίνα ή απλά δεν πουλάνε.  

Ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί με μια εργάτρια που έχασε το χέρι της όταν αυτό πιάστηκε στην κυλιόμενη ταινία; Ποιος θα δείξει ενδιαφέρον για μια που έκαψε το χέρι της στην πρέσα στο σιδερωτήριο ή έπαθε αγκύλωση λόγω ορθοστασίας;

Αν τυχόν θίξει κάποιος τέτοια θέματα οι πάντες θα γυρίσουν να του πουν ότι είναι υπερευαίσθητος, ότι κάνει την τρίχα τριχιά κι ότι αυτά πάντα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν.  

Κι όμως αυτά τα καθημερινά μικροπράγματα που περνούν απαρατήρητα απ' τους πιο πολλούς είναι που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής πολύ περισσότερο κι από την εγκληματικότητα. Μπορεί να μη σε χτυπήσει ποτέ κακοποιός αλλά ποιος σου εγγυάται ότι θα είσαι για πάντα υγιής κι αρτιμελής; Όλοι οι ακρωτηριασμένοι και οι ανάπηροι είναι μήπως θύματα ληστών; Ανάμεσά τους ίσως βρίσκεται ένας ελάχιστος αριθμός ατόμων που υπέστησαν βαριές σωματικές βλάβες από εγκληματική επίθεση αλλά στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι θύματα τροχαίων ατυχημάτων, εργασιακής εκμετάλλευσης ή πολέμου. Ειδικά το ξεζούμισμα και ο πόλεμος χαρίζονται απλόχερα από όλα τα κράτη του κόσμου. Τι είναι ένας εγκληματίας με στιλέτο ή πιστόλι μπροστά σε ολόκληρους στρατούς με ατομικές βόμβες και υπερόπλα στη διάθεση τους; Όλοι σας δείχνετε να το ξεχνάτε κι αντιθέτως είστε τρομοκρατημένοι με την ιδέα ότι κάποιος μπορεί να σας αρπάξει το πορτοφόλι καθώς περπατάτε ξένοιαστοι ή να σας αδειάσει το σπίτι όσο λείπετε για διακοπές.

Θέλετε λοιπόν να γεμίσετε τον τόπο με κάθε είδους μπάτσους για να είστε σίγουροι ότι κανένας δε θα βάλει χέρι στο χρήμα σας και την πολύτιμη περιουσία σας.

Τι γίνεται όμως όταν ο μεγαλύτερος ληστής αποδεικνύεται το κράτος που εσείς οι ίδιοι στηρίζετε; Πόσοι άνθρωποι έχουν χάσει τα χρήματά τους από μέλη συμμοριών και πόσοι από το κράτος και την εφορία;  

Οι πορτοφολάδες, οι τσαντάκηδες και οι διαρρήκτες έχουν ένα μικρό αριθμό θυμάτων απ' τους οποίους αφαιρούν μικροποσά γιατί τα πολλά χρήματα δε βρίσκονται ούτε στην τσάντα ούτε στο σπίτι του καθενός αλλά φυλαγμένα σε κάποια τράπεζα.

Το κράτος όμως μπορεί να χτυπήσει τους πάντες με περικοπές μισθών, συντάξεων όπως και να θεσπίσει νέους φόρους και να επιβάλει πρόστιμα. 

Κι ενώ στην περίπτωση των ληστών μπορεί κάποιος να τους αποφύγει ή να τους αντιμετωπίσει δυναμικά, αν επιχειρήσει κάτι τέτοιο με τους κρατικούς ληστές θα βρεθεί στα δικαστήρια φορτωμένος είτε με τις κατηγορίες της φοροδιαφυγής και της απάτης είτε με αυτές της επίθεσης και αντίστασης κατά της αρχής.

Όσο για τα έπιπλα και τις συσκευές του σπιτιού σας που τόσο ανησυχείτε μη σας κλέψουν, θυμηθείτε ότι με τη φτώχεια που σας έχει ζώσει έχετε αρχίσει να τα ξεπουλάτε ένα ένα μπας και πάρετε ρευστό στα χέρια. Κι αν αυτό προς το παρόν δεν έχει γίνει έχετε καιρό όταν θα ζορίσουν τα πράγματα περισσότερο.  

Γιατί κάθεστε και σκάτε για τους διαρρήκτες όταν σύντομα θα ζείτε σε σπίτια άδεια από πράγματα - αν βέβαια δε σας έχει κάνει έξωση ο σπιτονοικοκύρης σας για τα απλήρωτα νοίκια; 

Άμα σας πετάξουν στο δρόμο θα δείτε το αληθινό πρόσωπο των φίλων σας των μπάτσων μιας κι όχι μόνο θα σας έχουν ξεσπιτώσει αλλά θα σας απαγορέψουν ακόμα και το να κοιμηθείτε έξω στα παγκάκια.

Μπορεί τώρα να σας ικανοποιεί που βλέπετε την αστυνομία να κυνηγάει τους άστεγους οι οποίοι κατά τη γνώμη σας είναι σκουπίδια αλλά όταν βρεθείτε κι εσείς στην ίδια θέση τότε θα δείτε τη «γλύκα».

Τρέμετε όσο σκέφτεστε ότι μπορεί κάποιοι να απαγάγουν εσάς ή τα παιδιά σας για να ζητήσουν λύτρα αλλά ούτε που σας περνάει απ' το μυαλό ότι αυτό κάνουν καθημερινά οι προστάτες σας οι αστυνομικοί. Αρπάζουν όποιον χρωστάει και τον κλείνουν στη φυλακή μέχρι να βρουν οι συγγενείς και οι φίλοι του τα χρήματα που απαιτούνται για να τον βγάλουν έξω. Αν αυτό δεν είναι απαγωγή τότε τι είναι;

Τα ΜΑΤ συλλαμβάνουν νεαρούς και παιδάκια που συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και μετά απαιτούν απ' τους δικούς τους εξωφρενικά ποσά ως εγγύηση για αποφυλάκιση. Αν αυτό δεν είναι απαγωγή τότε τι είναι; 

Οι νέοι από 18 ετών και πάνω είναι υποχρεωμένοι να παρουσιαστούν στο στρατό και να υπηρετήσουν για όσο διάστημα θα έχουν αποφασίσει οι εξουσιαστές. Αν πάνε θα γίνουν υποχείρια στην υπηρεσία αδίστακτων κακοποιών. Αν δεν πάνε θα μπλέξουν με στρατοδικεία, φυλακές και χρηματικά πρόστιμα. Αν αυτό δεν είναι απαγωγή τότε τι είναι;

Κι όμως όλα αυτά τα θεωρείτε φυσιολογικά και δεν τολμάτε να πείτε κουβέντα. Ανησυχείτε για τις σπείρες εμπόρων ναρκωτικών που πλησιάζουν τα παιδιά σας στο σχολείο και τις καφετέριες αλλά δεν αναρωτιέστε καν γιατί τα παιδιά σας επιθυμούν να αγοράζουν ναρκωτικά.  

Δεν έχετε πάρει είδηση ότι τόσος κόσμος μπλέκει με αυτά λόγω των αδιεξόδων και του άγχους που προκαλεί η ζωή σε μια κοινωνία σαν τη δική μας.  

Κι όχι μόνο αυτό, θέλετε κι από πάνω να υπάρχουν παντού μπάτσοι για να φυλάνε τη νεολαία ενώ είναι γνωστό ότι οι πρεζέμποροι δρουν με την κάλυψη της αστυνομίας. Τι να πει κανείς; 

Άμα συνοψίσουμε όλα όσα απειλούν ή καταστρέφουν τη ζωή των ανθρώπων τότε θα φανεί ότι η αστυνομία όχι μόνο δεν προστατεύει απ' αυτά αλλά σε πολλές περιπτώσεις τα προκαλεί με την ίδια την παρουσία της. 

Έχουμε και λέμε λοιπόν: δολοφονίες, καρκίνοι, εργατικά ατυχήματα, τροχαία, αναπηρίες, αρρώστιες, μόλυνση του φυσικού περιβάλλοντος, φτώχεια, εξώσεις, απαγωγές, πόλεμοι και ναρκωτικά.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος δολοφόνος που υπάρχει; Ο στρατός φυσικά. Και η ύπαρξή του είναι δυνατή χάρη στη συγκρότηση του κράτους, μέρος του οποίου είναι και η αστυνομία. Άρα μπορεί η αστυνομία να σταματήσει το χειρότερο εγκληματία; Όχι! 

Ποιος σακατεύει τους εργαζόμενους; Τα άπληστα αφεντικά τους. Η εκμετάλλευση όμως είναι νόμιμη και η αστυνομία υπερασπίζει το νόμο, άρα και τα αφεντικά. 

Ποιος καταστρέφει το περιβάλλον; Το υπάρχον οικονομικό μοντέλο που οι μπάτσοι υπερασπίζουν με νύχια και με δόντια. Ποιος αρπάζει τα χρήματα και τις περιουσίες του κόσμου; Το κράτος και οι τράπεζες με τη βοήθεια πάντα της αστυνομίας. Ποιος ξεσπιτώνει τους ανθρώπους; Το σύστημα που αντιμετωπίζει την κατοικία ως εμπόρευμα αντί για ανθρώπινη ανάγκη. Τα εκτελεστικά του όργανα είναι όπως πάντα τα σώματα ασφαλείας. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος απαγωγέας; Το κράτος με τις φυλακές και στρατόπεδα του. Ο ρόλος της αστυνομίας είναι να βρίσκει συνεχώς νέα θύματα απ' τα οποία θα μαζέψουν λύτρα.
Ποιος είναι ο κυριότερος πρεζέμπορος; Το κράτος που είναι η βιτρίνα των μαφιόζων. Η αστυνομία αποτελεί το δεκανίκι τους που διασφαλίζει ότι κανένας δε θα στραφεί εναντίων τους. Επίσης χάρη στην άθλια ποιότητα ζωής στο παρόν σύστημα, η κατανάλωση των ναρκωτικών είναι δεδομένη ώστε να ξεχνάει ο κόσμος τα προβλήματα του. 

Μετά απ' όλα αυτά νομίζετε ότι θα αλλάξει προς το καλύτερο η ζωή σας αν έχετε μια αστυνομοκρατούμενη κοινωνία; Κούνια που σας κούναγε! 

Όχι μόνο θα φορέσετε τη θηλιά στο λαιμό σας αλλά θα τη σφίξετε κιόλας. Κι όταν το καταλάβετε θα είναι πια πολύ αργά.  

Θα έρθει μια μέρα που θα θέλετε να διαδηλώσετε ενάντια στην υποβάθμιση της ζωής σας και δε θα μπορείτε ούτε να βγείτε απ' τα σπίτια σας γιατί κάτω θα φυλάνε οι μπάτσοι. Δε θα μπορείτε να μαζευτείτε ούτε σε μια πλατεία γιατί εκεί θα είναι τα σώματα ασφαλείας που εσείς καλούσατε όλα αυτά τα χρόνια. Και θα είναι εκεί οπλισμένοι σαν αστακοί, με διαθέσεις απόλυτα εχθρικές προς εσάς και έτοιμοι να σας ισοπεδώσουν για να προστατέψουν σαν καλά σκυλιά τα αφεντικά τους.

Θα περιμένετε μέχρι να φτάσουμε εκεί; Ξυπνήστε όσο είναι καιρός!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 27/05/2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com