Τα άκρα και η μεσότητα

Η Αριστοτελική ηθική, σύμφωνα με την οποία η μεσότητα είναι η αρετή ενώ τα άκρα οι κακίες, καλά κρατεί απ' την αρχαιότητα ως τις μέρες μας και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης απ' τους περισσότερους ανθρώπους. 

Κι όχι μόνο αυτό αλλά αποτελεί κι ένα εργαλείο πρώτης τάξεως για την παραπλάνηση του κόσμου στα χέρια έμπειρων ανθρωποβοσκών – κοινώς πολιτικών. Έχουν χυθεί τόνοι μελάνι κι έχουν εκφωνηθεί άπειροι λόγοι με σκοπό τη δυσφήμιση της αναρχίας. Ειδικά τα παιδιά στα σχολεία, γίνονται επανειλημμένα στόχοι της κρατικής και καπιταλιστικής προπαγάνδας που προσπαθεί να διαστρεβλώσει το νόημα της ελευθερίας και να παρουσιάσει ως έναν εφιάλτη το όραμα για μια αναρχική κοινωνία.

Η ρητορική της εξουσίας προβάλει σε πρώτη φάση μερικά παραδείγματα πειστικά ως προς το ότι η μεσότητα είναι αρετή για να μπορεί στη συνέχεια να περάσει σε άλλα παραδείγματα απ' το χώρο της πολιτικής. Κάποια απ' αυτά είναι τα εξής : Ανάμεσα στα δύο άκρα της δειλίας και του θράσους υπάρχει η μεσότητα του θάρρους, το οποίο και είναι η αρετή. Ανάμεσα στην κολακεία και την αγένεια υπάρχει η ευγένεια. Ανάμεσα στη δουλεία και την ασυδοσία βρίσκεται η ελευθερία.

Σε αυτό το σημείο λοιπόν ταυτίζουν την ασυδοσία με την αναρχία και μ' αυτό το κολπάκι πετυχαίνουν να πείσουν πολλούς ότι ανάμεσα στη δουλεία και την αναρχία είναι η ελευθερία. Από κει και έπειτα είναι πανεύκολο να περάσουν τη δική τους άποψη για το ποιο είναι το σωστό πολίτευμα. Στα δύο άκρα τοποθετούν το φασισμό και την αναρχία ενώ στη μέση τι άλλο παρά την κοινοβουλευτική δημοκρατία που διαφημίζεται ως εγγυήτρια της ελευθερίας. Πολύ έξυπνο ε;

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παγιδεύεται η οργή των καταπιεσμένων και να μην είναι εύκολο να ανατραπεί η παρούσα κατάσταση. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάθει να τρέμουν τα άκρα και αν τα πράγματα φτάσουν σε οριακό σημείο κάνουν πίσω τρομοκρατημένοι. 

Πιστεύοντας ότι η αρετή βρίσκεται στη μέση προτιμούν να ανέχονται ένα ανυπόφορο κοινωνικό σύστημα γιατί φοβούνται πως αν το ανατρέψουν θα αφήσουν ελεύθερο το πεδίο στις ακραίες ομάδες φασιστών και αναρχικών. 

Αν την εποχή της μεταπολίτευσης το δίλημμα ήταν Καραμανλής ή τανκς τώρα το αντίστοιχο είναι δημοκρατία ή τρομοκρατία. 

Με τη λέξη δημοκρατία ο πολιτικός κόσμος εννοεί φυσικά την κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στα μέλη των κατώτερων κοινωνικών τάξεων ενώ χρησιμοποιεί τη λέξη τρομοκρατία για να αναφερθεί σε οποιαδήποτε ανεξέλεγκτη λαϊκή κινητοποίηση και σε δυναμικές μορφές διαμαρτυρίας.

Οι φοροκαταιγίδες, τα πρόστιμα, τα χαράτσια και η αστυνομοκρατία βαπτίζονται δημοκρατία ενώ οι απεργίες, το κλείσιμο δρόμων, οι καταλήψεις, οι πορείες, η άρνηση πληρωμής φόρων και το γιουχάισμα πολιτικών μπαίνουν κάτω απ' την ταμπέλα της τρομοκρατίας.

Όταν οι εξουσιαστές βλέπουν τα σκούρα προσπαθούν να συγκρατήσουν τη γενικευμένη αγανάκτηση παίζοντας το ισχυρό χαρτί τους. Αναφέρονται κάθε φορά σε ακροκινούμενες ομάδες που θέλουν να παρασύρουν τη χώρα στο χάος και να οδηγήσουν τον κόσμο σε ένα νέο εμφύλιο. 

Οι αναμνήσεις από τα γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα μετά τη φυγή των Χιτλερικών δυνάμεων είναι ακόμα νωπές. Έτσι οι περισσότεροι πολίτες ρίχνουν νερό στο κρασί τους και λένε: «Με τα χάλια που έχουμε δε μας παίρνει να τσακωνόμαστε και μεταξύ μας. Ας είμαστε ενωμένοι για να σωθεί η χώρα και να πάμε μπροστά.» 

Μ' αυτή λοιπόν τη νοοτροπία δεν τους μένει τίποτα πέρα απ' το να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι και να μονολογούν «Έχει ο θεός. Δε θα μας αφήσει να χαθούμε.»

Με ευχές όμως κανείς δεν πετυχαίνει τίποτα. Χρειάζονται έργα πάνω απ' όλα κι αυτά προς το παρόν λείπουν. Η θεωρία των άκρων και της μεσότητας μας έχει βυθίσει σε ένα τέλμα απ' το οποίο είναι δύσκολο να βγούμε. 

Οποιαδήποτε ριζοσπαστική άποψη μπορεί να προσφέρει στον κόσμο μια αληθινή προοπτική χαρακτηρίζεται αυτομάτως ακραία και ως εκ τούτου λανθασμένη. 

Το μόνο που επιτρέπεται κανείς να συζητάει είναι ο εξωραϊσμός του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης. Κάθε αναφορά σε θέματα όπως η ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος και η δημιουργία μιας άλλης κοινωνίας όπου όλα τα μέλη της θα είναι ίσα μεταξύ τους αντιμετωπίζεται ως παρεκτροπή και δείγμα ανωριμότητας. Σεβαστές γίνονται μόνο οι απόψεις των λεγόμενων μετριοπαθών οι οποίοι και θεωρούνται ώριμοι.

Όταν πήγαινα στο λύκειο, οι φιλόλογοι πάντα μας συμβούλευαν να αποφεύγουμε τις ακραίες θέσεις στα δοκίμια μας και να παίρνουμε μια ενδιάμεση θέση άσχετα με το τι πιστεύαμε στην πραγματικότητα. Μας έλεγαν χαρακτηριστικά: «Τις αληθινές απόψεις σας κρατήστε τις για τον εαυτό σας. Το μόνο που πρέπει να σας νοιάζει είναι ο βαθμός σας στις Πανελλαδικές. Δεν ξέρετε αν ο διορθωτής θα είναι δεξιός ή αριστερός γι' αυτό να φροντίσετε να μην προκαλείτε. Βάλτε στην έκθεσή σας τα επιχειρήματα και της μίας και της άλλης πλευράς και μετά προτείνετε μια μέση λύση. Έτσι θα είναι όλοι τους ευχαριστημένοι.» 

Άλλοι καθηγητές δεν περιορίζονταν μόνο στις συμβουλές για τα δοκίμια αλλά πρότειναν το συμβιβασμό και τη μεσότητα ως τρόπο ζωής. Έλεγαν στα ίσια ότι: «Στη ζωή σας πρέπει να τα πηγαίνετε καλά με όλους για να μην έχετε προβλήματα. Άμα έχετε τίποτα περίεργες και ακραίες απόψεις  θα βρεθείτε στο περιθώριο και θα έχετε φίλους μόνο τους ομοϊδεάτες σας ενώ άμα προσέχετε να βρίσκεστε στη μέση θα έχετε υποστήριξη απ' όλους. Τώρα που είστε μικροί μπορεί να σας φαίνονται όλα αυτά βλακείες γιατί βράζει το αίμα σας και τα βλέπετε τα πράγματα άσπρα ή μαύρα αλλά από κάποια στιγμή κι έπειτα όλοι ωριμάζουν. Μετά τα πρώτα χαστούκια που τρως από τη ζωή, βλέπεις ότι δε σε παίρνει να τα βάζεις με ανώτερες δυνάμεις και συμβιβάζεσαι για να τα βγάλεις πέρα.»

Με τέτοια διαπαιδαγώγηση λοιπόν δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι η ηττοπάθεια θεωρείται ωριμότητα ενώ η θέληση για αγώνα και η επιμονή για ένα σκοπό είναι στοιχεία που χαρακτηρίζονται ως γνωρίσματα ανώριμων ανθρώπων. 

Δε μπορεί κανείς να εκστομίσει μια πρόταση για αποφασιστική δράση χωρίς να συγκεντρώσει κάποια ειρωνικά σχόλια απ' την ομήγυρη του. 

Τους τελευταίους μήνες έχω δει άπειρα τέτοια περιστατικά. Ακούνε μερικοί στις ειδήσεις για τις νέες περικοπές μισθών και συμφωνούν ότι η κατάσταση είναι σκατά. Πετάγεται ένας απ' την παρέα και λέει:

«Είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Γιατί να πάω να δουλέψω για 400 Ευρώ; Μαλάκας είμαι; Αυτοί μια χαρά ξέρουν τι κάνουν. Ψάχνουν για δουλικά. 

Εμείς τι κάνουμε που καθόμαστε και τους κοιτάμε;» Τότε του απαντάει ένας άλλος: «Για σύνελθε ρε μεγάλε! Ποιος νομίζεις ότι είσαι που μπορείς να τα βάλεις με τα μεγάλα αφεντικά; Χεσμένο σ' έχουνε και κάνουν ό,τι θέλουν. Πως θα τους εκβιάσεις; Θα πάρεις κάνα κουμπούρι να πας στη Βουλή; Κοίτα να έχεις τη δουλίτσα σου και ας παίρνεις και ψίχουλα. Άλλοι είναι άνεργοι και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.» 

Συμφωνούν και οι υπόλοιποι μαζί του προσθέτοντας: «Τα αναρχοκουμούνια θα βρουν ευκαιρία να τα κάνουν πάλι λαμπόγυαλο. Έχουν οι έμποροι τον πόνο τους με τόσα φέσια και πάνε τα τσογλάνια να τους αποτελειώσουν. Επανάσταση σου λένε. Άι στο διάολο ρε! Παν και παίρνουν του κόσμου τα ναρκωτικά και μετά το παίζουν αγωνιστές. Θέλουν τέτοιο ραβδί! Η κυβέρνηση μπορεί να έχει κάνει χίλια δύο λάθη αλλά αυτός δεν είναι λόγος να καταστρέψεις το κράτος και τη δημοκρατία. Άμα δεν υπήρχαν κι αυτά θα είχαμε καταντήσει ζούγκλα.» Τέλος η συζήτηση. Επεκράτησε η μετριοπάθεια!

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ρωτήσω τους οπαδούς της μεσότητας-μετριότητας σε όλα τα θέματα τα εξής: «Αν η ζωή και ο θάνατος είναι τα δύο άκρα-κακίες τότε ποια είναι η μεσότητα-αρετή; Μήπως το να είσαι νεκροζώντανος, κοινώς ζόμπι; Αν η αρρώστια και η υγεία είναι δύο ακραίες καταστάσεις τότε ποιο είναι το καλό; Μήπως το να είσαι μισοάρρωστος ή μισο-υγιής;» 

Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει κάποιος να διαλέξει ως επιθυμητά τα άκρα της ζωής και της υγείας παραβιάζοντας έτσι τον κανόνα ότι η αρετή είναι στη μέση. Ας το θυμούνται λοιπόν προτού βιαστούν να πάρουν θέσεις πάνω στα κοινωνικά-πολιτικά ζητήματα. 

Είναι καιρός οι νεκροζώντανοι να επιστρέψουν πίσω στη ζωή ή να πεθάνουν οριστικά για να πάψουν τα φαντάσματα τους να στερούν απ' τους υπόλοιπους ένα καλύτερο μέλλον. 

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 12/01/2012 στη διεύθυνση: http://eleftheria111.wordpress.com

 

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΣΤΥΝΟΜΟΠΛΗΚΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

Απευθύνομαι σε όλους εσάς που ζητάτε απελπισμένα την αστυνομία στη γειτονιά σας και αν είναι δυνατόν κάτω απ' τα σπίτια σας. Σε όλους εσάς που διαμαρτύρεστε ότι το κράτος δε σας προστατεύει και ότι οι λαθρομετανάστες καταστρέφουν τις ζωές σας. Σας θέτω λοιπόν το εξής ερώτημα :«Έχετε ποτέ σκεφτεί ποια πράγματα απειλούν στ' αλήθεια τη ζωή σας; Και αν ναι, τότε με ποιον τρόπο σας προστατεύει απ' αυτά η αστυνομία;»

Λέτε ότι φοβάστε για τη ζωή σας, ότι λόγω της εγκληματικότητας κινδυνεύετε να δολοφονηθείτε και ότι η παρουσία των μπάτσων θα σας σώσει. Αν όμως έχετε την ατυχία να πάθετε κάτι τέτοιο, τότε θα είναι πολύ αργά. Σε τέτοια περίπτωση το μόνο που μπορεί να κάνει η αστυνομία είναι να συλλάβει το δολοφόνο σας αν βέβαια τον βρει. Ακόμα κι έτσι όμως κανένας δε θα μπορέσει να σας φέρει πίσω στη ζωή.

Έπειτα γιατί ανησυχείτε τόσο μήπως σας δολοφονήσει κάποιος κακοποιός στο δρόμο τη στιγμή που οι περισσότεροι δολοφόνοι προέρχονται από το συγγενικό ή φιλικό περιβάλλον του θύματος; Πόσα και πόσα φονικά δεν έχουν γίνει για το μοίρασμα των περιουσιακών στοιχείων ή για λόγους ερωτικής αντιζηλίας; Πόσες και πόσες φορές δεν έχουν σκοτωθεί αδέρφια, ξαδέρφια, φίλοι μεταξύ τους για διάφορες ανόητες παρεξηγήσεις; Πως μπορεί να σε βοηθήσει η αστυνομία φυλάγοντας τους δρόμους τριγύρω άμα έχεις τον υποψήφιο εκτελεστή μέσα στο ίδιο σου το σπίτι;  

Τα εγκλήματα που γίνονται εν βρασμώ ψυχής δε μπορεί να τα σταματήσει τίποτα και κανένας γιατί ο δράστης τους αδυνατεί να σκεφτεί λογικά και δε λογαριάζει τις συνέπειες καθόλου.  

Ο μοναδικός αποτελεσματικός τρόπος προστασίας είναι να είσαι όσο το δυνατόν πιο προσεχτικός στη συμπεριφορά σου προς τους άλλους και να μην τους αδικείς γιατί αν δημιουργείς αντιπάθειες μπορεί να βρεθείς σε πολύ δύσκολη θέση στο μέλλον.

Επίσης κίνδυνος για τη ζωή δε σημαίνει απαραίτητα δολοφονία. 

Οι άνθρωποι στη συντριπτική τους πλειοψηφία πεθαίνουν από αρρώστιες ή ατυχήματα που συχνά έχουν άμεση σχέση με τις συνθήκες ζωής και εργασίας τους καθώς και με το περιβάλλον στο οποίο ζουν.  

Σκεφτείτε μόνο τους σοβαρούς τραυματισμούς και τους θανάτους που συμβαίνουν κάθε τόσο στους διάφορους χώρους εργασίας. Προσθέστε στα παραπάνω όλες τις αρρώστιες και τους θανάτους που οφείλονται στον σύγχρονο ανθυγιεινό τρόπο ζωής, στα καρκινογόνα χημικά που υπάρχουν μέσα σε όλα τα τρόφιμα, στην έλλειψη καθαρού νερού και αέρα. Θα χάσετε το μέτρημα!  

Οι αγαπητοί σας μπάτσοι σας σώζουν απ' όλα αυτά; Φυσικά όχι! Δεν τους καίγεται καρφί αν γκρεμοτσακιστείτε στην οικοδομή, αν θαφτείτε ζωντανοί στο ορυχείο, αν ακρωτηριαστείτε στη δουλειά σας ή πάθετε τροχαίο καθώς βιαζόσασταν να προλάβετε τις υποχρεώσεις σας. Και ξέρετε γιατί; Γιατί τίποτα απ' τα παραπάνω δεν είναι παράνομο. 
Αν ένας τσαντάκιας σπάσει το χέρι μιας γυναίκας προσπαθώντας να της τραβήξει την τσάντα, είναι βέβαιο ότι θα γίνει χαμός. Τα κανάλια θα βρουν θέμα να παίζουν μέρα νύχτα ενώ οι ακροδεξιοί θα έχουν μια ακόμα ευκαιρία να κερδίσουν νέους υποστηρικτές εκμεταλλευόμενοι τον τρόμο του κόσμου.  

Όμως για κάθε γυναίκα που καταλήγει τραυματισμένη στο νοσοκομείο έχοντας πέσει θύμα ληστείας υπάρχουν εκατοντάδες άλλες που βρίσκονται εκεί λόγω εργατικών ατυχημάτων, επαγγελματικών ασθενειών ή συχνά λόγω ξυλοδαρμού από το σύζυγο ή τον εραστή τους. Αλλά αυτά τα περιστατικά θάβονται γιατί είτε θεωρούνται πια ρουτίνα ή απλά δεν πουλάνε.  

Ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί με μια εργάτρια που έχασε το χέρι της όταν αυτό πιάστηκε στην κυλιόμενη ταινία; Ποιος θα δείξει ενδιαφέρον για μια που έκαψε το χέρι της στην πρέσα στο σιδερωτήριο ή έπαθε αγκύλωση λόγω ορθοστασίας;

Αν τυχόν θίξει κάποιος τέτοια θέματα οι πάντες θα γυρίσουν να του πουν ότι είναι υπερευαίσθητος, ότι κάνει την τρίχα τριχιά κι ότι αυτά πάντα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν.  

Κι όμως αυτά τα καθημερινά μικροπράγματα που περνούν απαρατήρητα απ' τους πιο πολλούς είναι που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής πολύ περισσότερο κι από την εγκληματικότητα. Μπορεί να μη σε χτυπήσει ποτέ κακοποιός αλλά ποιος σου εγγυάται ότι θα είσαι για πάντα υγιής κι αρτιμελής; Όλοι οι ακρωτηριασμένοι και οι ανάπηροι είναι μήπως θύματα ληστών; Ανάμεσά τους ίσως βρίσκεται ένας ελάχιστος αριθμός ατόμων που υπέστησαν βαριές σωματικές βλάβες από εγκληματική επίθεση αλλά στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι θύματα τροχαίων ατυχημάτων, εργασιακής εκμετάλλευσης ή πολέμου. Ειδικά το ξεζούμισμα και ο πόλεμος χαρίζονται απλόχερα από όλα τα κράτη του κόσμου. Τι είναι ένας εγκληματίας με στιλέτο ή πιστόλι μπροστά σε ολόκληρους στρατούς με ατομικές βόμβες και υπερόπλα στη διάθεση τους; Όλοι σας δείχνετε να το ξεχνάτε κι αντιθέτως είστε τρομοκρατημένοι με την ιδέα ότι κάποιος μπορεί να σας αρπάξει το πορτοφόλι καθώς περπατάτε ξένοιαστοι ή να σας αδειάσει το σπίτι όσο λείπετε για διακοπές.

Θέλετε λοιπόν να γεμίσετε τον τόπο με κάθε είδους μπάτσους για να είστε σίγουροι ότι κανένας δε θα βάλει χέρι στο χρήμα σας και την πολύτιμη περιουσία σας.

Τι γίνεται όμως όταν ο μεγαλύτερος ληστής αποδεικνύεται το κράτος που εσείς οι ίδιοι στηρίζετε; Πόσοι άνθρωποι έχουν χάσει τα χρήματά τους από μέλη συμμοριών και πόσοι από το κράτος και την εφορία;  

Οι πορτοφολάδες, οι τσαντάκηδες και οι διαρρήκτες έχουν ένα μικρό αριθμό θυμάτων απ' τους οποίους αφαιρούν μικροποσά γιατί τα πολλά χρήματα δε βρίσκονται ούτε στην τσάντα ούτε στο σπίτι του καθενός αλλά φυλαγμένα σε κάποια τράπεζα.

Το κράτος όμως μπορεί να χτυπήσει τους πάντες με περικοπές μισθών, συντάξεων όπως και να θεσπίσει νέους φόρους και να επιβάλει πρόστιμα. 

Κι ενώ στην περίπτωση των ληστών μπορεί κάποιος να τους αποφύγει ή να τους αντιμετωπίσει δυναμικά, αν επιχειρήσει κάτι τέτοιο με τους κρατικούς ληστές θα βρεθεί στα δικαστήρια φορτωμένος είτε με τις κατηγορίες της φοροδιαφυγής και της απάτης είτε με αυτές της επίθεσης και αντίστασης κατά της αρχής.

Όσο για τα έπιπλα και τις συσκευές του σπιτιού σας που τόσο ανησυχείτε μη σας κλέψουν, θυμηθείτε ότι με τη φτώχεια που σας έχει ζώσει έχετε αρχίσει να τα ξεπουλάτε ένα ένα μπας και πάρετε ρευστό στα χέρια. Κι αν αυτό προς το παρόν δεν έχει γίνει έχετε καιρό όταν θα ζορίσουν τα πράγματα περισσότερο.  

Γιατί κάθεστε και σκάτε για τους διαρρήκτες όταν σύντομα θα ζείτε σε σπίτια άδεια από πράγματα - αν βέβαια δε σας έχει κάνει έξωση ο σπιτονοικοκύρης σας για τα απλήρωτα νοίκια; 

Άμα σας πετάξουν στο δρόμο θα δείτε το αληθινό πρόσωπο των φίλων σας των μπάτσων μιας κι όχι μόνο θα σας έχουν ξεσπιτώσει αλλά θα σας απαγορέψουν ακόμα και το να κοιμηθείτε έξω στα παγκάκια.

Μπορεί τώρα να σας ικανοποιεί που βλέπετε την αστυνομία να κυνηγάει τους άστεγους οι οποίοι κατά τη γνώμη σας είναι σκουπίδια αλλά όταν βρεθείτε κι εσείς στην ίδια θέση τότε θα δείτε τη «γλύκα».

Τρέμετε όσο σκέφτεστε ότι μπορεί κάποιοι να απαγάγουν εσάς ή τα παιδιά σας για να ζητήσουν λύτρα αλλά ούτε που σας περνάει απ' το μυαλό ότι αυτό κάνουν καθημερινά οι προστάτες σας οι αστυνομικοί. Αρπάζουν όποιον χρωστάει και τον κλείνουν στη φυλακή μέχρι να βρουν οι συγγενείς και οι φίλοι του τα χρήματα που απαιτούνται για να τον βγάλουν έξω. Αν αυτό δεν είναι απαγωγή τότε τι είναι;

Τα ΜΑΤ συλλαμβάνουν νεαρούς και παιδάκια που συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και μετά απαιτούν απ' τους δικούς τους εξωφρενικά ποσά ως εγγύηση για αποφυλάκιση. Αν αυτό δεν είναι απαγωγή τότε τι είναι; 

Οι νέοι από 18 ετών και πάνω είναι υποχρεωμένοι να παρουσιαστούν στο στρατό και να υπηρετήσουν για όσο διάστημα θα έχουν αποφασίσει οι εξουσιαστές. Αν πάνε θα γίνουν υποχείρια στην υπηρεσία αδίστακτων κακοποιών. Αν δεν πάνε θα μπλέξουν με στρατοδικεία, φυλακές και χρηματικά πρόστιμα. Αν αυτό δεν είναι απαγωγή τότε τι είναι;

Κι όμως όλα αυτά τα θεωρείτε φυσιολογικά και δεν τολμάτε να πείτε κουβέντα. Ανησυχείτε για τις σπείρες εμπόρων ναρκωτικών που πλησιάζουν τα παιδιά σας στο σχολείο και τις καφετέριες αλλά δεν αναρωτιέστε καν γιατί τα παιδιά σας επιθυμούν να αγοράζουν ναρκωτικά.  

Δεν έχετε πάρει είδηση ότι τόσος κόσμος μπλέκει με αυτά λόγω των αδιεξόδων και του άγχους που προκαλεί η ζωή σε μια κοινωνία σαν τη δική μας.  

Κι όχι μόνο αυτό, θέλετε κι από πάνω να υπάρχουν παντού μπάτσοι για να φυλάνε τη νεολαία ενώ είναι γνωστό ότι οι πρεζέμποροι δρουν με την κάλυψη της αστυνομίας. Τι να πει κανείς; 

Άμα συνοψίσουμε όλα όσα απειλούν ή καταστρέφουν τη ζωή των ανθρώπων τότε θα φανεί ότι η αστυνομία όχι μόνο δεν προστατεύει απ' αυτά αλλά σε πολλές περιπτώσεις τα προκαλεί με την ίδια την παρουσία της. 

Έχουμε και λέμε λοιπόν: δολοφονίες, καρκίνοι, εργατικά ατυχήματα, τροχαία, αναπηρίες, αρρώστιες, μόλυνση του φυσικού περιβάλλοντος, φτώχεια, εξώσεις, απαγωγές, πόλεμοι και ναρκωτικά.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος δολοφόνος που υπάρχει; Ο στρατός φυσικά. Και η ύπαρξή του είναι δυνατή χάρη στη συγκρότηση του κράτους, μέρος του οποίου είναι και η αστυνομία. Άρα μπορεί η αστυνομία να σταματήσει το χειρότερο εγκληματία; Όχι! 

Ποιος σακατεύει τους εργαζόμενους; Τα άπληστα αφεντικά τους. Η εκμετάλλευση όμως είναι νόμιμη και η αστυνομία υπερασπίζει το νόμο, άρα και τα αφεντικά. 

Ποιος καταστρέφει το περιβάλλον; Το υπάρχον οικονομικό μοντέλο που οι μπάτσοι υπερασπίζουν με νύχια και με δόντια. Ποιος αρπάζει τα χρήματα και τις περιουσίες του κόσμου; Το κράτος και οι τράπεζες με τη βοήθεια πάντα της αστυνομίας. Ποιος ξεσπιτώνει τους ανθρώπους; Το σύστημα που αντιμετωπίζει την κατοικία ως εμπόρευμα αντί για ανθρώπινη ανάγκη. Τα εκτελεστικά του όργανα είναι όπως πάντα τα σώματα ασφαλείας. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος απαγωγέας; Το κράτος με τις φυλακές και στρατόπεδα του. Ο ρόλος της αστυνομίας είναι να βρίσκει συνεχώς νέα θύματα απ' τα οποία θα μαζέψουν λύτρα.
Ποιος είναι ο κυριότερος πρεζέμπορος; Το κράτος που είναι η βιτρίνα των μαφιόζων. Η αστυνομία αποτελεί το δεκανίκι τους που διασφαλίζει ότι κανένας δε θα στραφεί εναντίων τους. Επίσης χάρη στην άθλια ποιότητα ζωής στο παρόν σύστημα, η κατανάλωση των ναρκωτικών είναι δεδομένη ώστε να ξεχνάει ο κόσμος τα προβλήματα του. 

Μετά απ' όλα αυτά νομίζετε ότι θα αλλάξει προς το καλύτερο η ζωή σας αν έχετε μια αστυνομοκρατούμενη κοινωνία; Κούνια που σας κούναγε! 

Όχι μόνο θα φορέσετε τη θηλιά στο λαιμό σας αλλά θα τη σφίξετε κιόλας. Κι όταν το καταλάβετε θα είναι πια πολύ αργά.  

Θα έρθει μια μέρα που θα θέλετε να διαδηλώσετε ενάντια στην υποβάθμιση της ζωής σας και δε θα μπορείτε ούτε να βγείτε απ' τα σπίτια σας γιατί κάτω θα φυλάνε οι μπάτσοι. Δε θα μπορείτε να μαζευτείτε ούτε σε μια πλατεία γιατί εκεί θα είναι τα σώματα ασφαλείας που εσείς καλούσατε όλα αυτά τα χρόνια. Και θα είναι εκεί οπλισμένοι σαν αστακοί, με διαθέσεις απόλυτα εχθρικές προς εσάς και έτοιμοι να σας ισοπεδώσουν για να προστατέψουν σαν καλά σκυλιά τα αφεντικά τους.

Θα περιμένετε μέχρι να φτάσουμε εκεί; Ξυπνήστε όσο είναι καιρός!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 27/05/2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com

ΚΑΜΕΡΕΣ–ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΠΑΝΤΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ... ΚΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΗ ΛΕΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ!

Ορίστε λοιπόν,οι φωστήρες που εξουσιάζουν τον τόπο βρήκαν τη λύση για το πρόβλημα της εγκληματικότητας.Τοποθετώντας παντού κάμερες και μπάτσους προσπαθούν να ικανοποιήσουν τη μερίδα των πολιτών που ζητά περισσότερη ασφάλεια.Έχουν την ψευδαίσθηση ότι με τον τρόπο αυτό θα μειωθούν οι κλοπές και οι ληστείες τη στιγμή που βασιλεύει παντού η εξαθλίωση.

Όμως ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι η έξαρση της εγκληματικότητας οφείλεται στην αυξανόμενη φτώχεια και την ανεργία που οδηγούν πολλά άτομα στο έγκλημα προκειμένου να επιβιώσουν.

Οι χαρακτηριζόμενοι αιμοδιψείς εγκληματίες συνήθως είναι θύματα της απάνθρωπης κοινωνίας των ανισοτήτων στην οποία ζούμε.Κανείς δε γίνεται κλέφτης ή ληστής για διασκέδαση.Όταν όμως ο λαός απαιτεί αυξήσεις στους μισθούς και οικονομική στήριξη για τους φτωχούς και τους άνεργους,οι εξουσιαστές ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν χρήματα.
Αν όμως δεν υπάρχουν χρήματα για το λαό τότε πως γίνεται να ξοδεύονται τεράστια ποσά για την αγορά καμερών και αστυνομικού εξοπλισμού,τη μισθοδοσία μπάτσων και ειδικών φρουρών;Ενώ δεν υπάρχει δεκάρα τσακιστή για τον κόσμο,το χρήμα ρέει άφθονο όταν είναι να βάλουν κάμερες πάνω απ' τα κεφάλια μας για να μετατρέψουν την καθημερινή μας ζωή σε big brother. Επίσης πάντα υπάρχει χρήμα για να πληρωθούν οι άνδρες των ΜΑΤ που θα μας λούσουν με χημικά και θα μας σπάσουν στο ξύλο αν τολμήσουμε να αντιδράσουμε ενάντια στην υποβάθμιση των ζωών μας.Τελικά για πόσο ηλίθιους μας περνάνε;
Το κράτος χρησιμοποιεί τα χρήματα απ' τους φόρους μας για να μας υποδουλώνει και να καταπνίγει κάθε διαμαρτυρία μας.Οι χειρότεροι κλέφτες και ληστές είναι οι ίδιοι οι εξουσιαστές και ο μεγαλύτερος φόβος των εκμεταλλευτών είναι μήπως μια μέρα ξυπνήσουν τα κορόιδα και ξεσηκωθούν εναντίον τους.

Γι' αυτό οι κάμερες και η αστυνομία έχουν ως στόχο να τρομοκρατούν τον καθένα μας και να του θυμίζουν ότι κάθε κίνησή του καταγράφεται. Έτσι όποιος τολμήσει να εξεγερθεί ενάντια στην καταπίεση και την αδικία θα μπορεί να συλληφθεί ανά πάσα στιγμή χάρη στη σύγχρονη τεχνολογία και να τιμωρηθεί σκληρά για παραδειγματισμό.

Με πρόσχημα λοιπόν την αύξηση της εγκληματικότητας,η εξουσία ετοιμάζει μια εκμοντερνισμένη δικτατορία πολύ χειρότερη από αυτές του παρελθόντος καθώς πλέον θα μας παρακολουθούν μέρα και νύχτα τι λέμε και τι κάνουμε.
Θα πέσουμε στην παγίδα τους;Κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να αγωνιστεί ενάντια σε κάθε περιορισμό των ελευθεριών του και ενάντια σε κάθε καταπιεστή έχοντας ως τελικό του στόχο την πλήρη κοινωνική απελευθέρωση στο μέλλον.

       ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 1/04/2011στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com

Για τα πρόσφατα γεγονότα στο Ρέντη.

Τον τελευταίο καιρό ένα θέμα που δίνει και παίρνει στα δελτία ειδήσεων είναι η δολοφονία των δυο αντρών της ομάδας ΔΙΑΣ έπειτα από καταδίωξη ομάδας ληστών στο Ρέντη. 

Αυτό δεν είναι τυχαίο, ειδικά αν λάβουμε υπόψη την κρίσιμη περίοδο που διανύουμε. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που αστυνομικοί πέφτουν νεκροί κατά τη διάρκεια καταδίωξης. 

Αν το δει κανείς χωρίς συναισθηματισμούς θα μπορούσε να θεωρήσει το όλο συμβάν ως ένα ακόμα εργατικό ατύχημα. Όταν για παράδειγμα ένας οικοδόμος σκοτώνεται πέφτοντας από τη σκαλωσιά ή όταν ένας ναυτικός πνίγεται οι πάντες μιλούν για εργατικό ατύχημα και δε δίνουν ιδιαίτερη σημασία καθώς το θεωρούν υπόθεση ρουτίνας. Λένε ότι απ' τη στιγμή που κάποιος επέλεξε να ασχοληθεί με αυτό το επάγγελμα έπρεπε να γνωρίζει τι κινδύνους διατρέχει και πως να προσέχει.

Γιατί όμως στην περίπτωση των αστυνομικών κάνουν όλοι πως έπεσαν απ' τα σύννεφα, ότι αυτό που συνέβη ήταν τραγικό, απαράδεκτο και χωρίς προηγούμενο; Όταν κάποιος πάει με τη θέλησή του να γίνει μπάτσος, πρέπει να ξέρει ότι είναι πιθανό να τραυματιστεί ή να χάσει τη ζωή του σε κάποια συμπλοκή και αν κάτι τέτοιο συμβεί δε θα φταίει τίποτα άλλο παρά η κακή επιλογή που έκανε.

Είναι άλλο πράγμα να δολοφονείται ένας αστυνομικός που καταδιώκει ένα ληστή και άλλο να δολοφονείται από το ληστή ένας άφταιγος περαστικός που βρέθηκε απλά στο λάθος σημείο τη λάθος ώρα. Ο αστυνομικός πάει να ανακατευτεί στη φασαρία και για ότι του συμβεί είναι υπεύθυνος. Δε μπορεί κανένας να ισχυρίζεται ότι του ήρθε κάτι ουρανοκατέβατο γιατί σε τελική ανάλυση ποιος λέει ότι ο κάθε καταδιωκόμενος θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια να τον συλλάβουν; Είναι πολύ πιθανό να πυροβολήσει και να σκοτώσει προκειμένου να διαφύγει.

Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις που έχουν σκοτωθεί άφταιγοι άνθρωποι κατά τη διάρκεια συμπλοκών είτε από τα πυρά των κακοποιών είτε από τα πυρά των μπάτσων αλλά γενικά δεν έχει δοθεί τόση δημοσιότητα όση βλέπουμε τώρα όσον αφορά το συγκεκριμένο περιστατικό.

Όλο αυτό φανερώνει μια σκοπιμότητα. Οι κρατιστές και τα τσιράκια τους που έχουν σημαντικές θέσεις στα Μ.Μ.Ε προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν αυτό το συμβάν για να προωθήσουν τα σχέδιά τους για αυστηρότερη καταστολή 

και ακόμα πιο έντονη αστυνόμευση. 

Όμως η επιβολή πιο σκληρών μέτρων δεν είναι αρκετή από μόνη της και έτσι πρέπει να αποσπάσουν τη συναίνεση της πλειοψηφίας για να μπορέσουν να τα εφαρμόσουν στην πράξη.

Πρώτα απ' όλα αυτό που κάνουν είναι να σπέρνουν τον τρόμο στον κόσμο προβάλλοντας συνεχώς ρεπορτάζ για την αύξηση της εγκληματικότητας και στη συνέχεια του παρουσιάζουν ως μόνη λύση στο πρόβλημα την αύξηση των σωμάτων ασφαλείας και την περιστολή των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. 

Με αυτό τον τρόπο γέμισαν δρόμους και πλατείες με κάμερες ενώ δημιούργησαν την ομάδα ΔΙΑΣ κάνοντας τον κόσμο να πιστέψει ότι αυτό θα του προσφέρει την ασφάλεια που ζητούσε. 

Από εκεί κι έπειτα έχουν δοκιμάσει με κάθε τρόπο να μετατρέψουν την απέχθεια πολλών για τους μπάτσους σε συμπάθεια ή έστω σε ανοχή του τύπου ''Δε μ' αρέσουν οι μπάτσοι αλλά τι να κάνουμε αφού γεμίσαμε κακοποιούς; Πρέπει να το ανεχτούμε κι αυτό αλλιώς θα γίνουμε ζούγκλα.'' 

Μέχρι πριν λίγο καιρό η ομάδα ΔΙΑΣ δεν είχε δώσει και τις καλύτερες εντυπώσεις αφού η κύρια ασχολία της ήταν το να κυνηγάει διαδηλωτές και να πουλάει μαγκιά σε μετανάστες και μικροπωλητές χωρίς άδεια ενώ είχε προηγηθεί και το περιστατικό του θανάσιμου τραυματισμού της 7χρονης τσιγγάνας στο Μενίδι από το μηχανάκι ενός άνδρα της ομάδας.

Όμως μετά τα τελευταία γεγονότα η στάση πολλών ανθρώπων άλλαξε. Κάτι το νεαρό της ηλικίας των δυο νεκρών, κάτι το ότι σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να συλλάβουν τους δράστες μιας ληστείας σε περίπτερο, δεν ήθελε και πολύ για να τους βαφτίσουν ''ήρωες που θυσίασαν τη ζωή τους για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας.'' 

Φυσικά η συγκινησιακή φόρτιση μεγάλου μέρους του κόσμου

έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από την εξουσία, τα Μ.Μ.Ε και τους συνδικαλιστές της αστυνομίας. 

Τα τηλεπαράθυρα γέμισαν από κάθε λογής ακροδεξιούς που για μια ακόμα φορά ζητούσαν απελάσεις μεταναστών, ενδυνάμωση του ρόλου της αστυνομίας και αυστηρότερη καταστολή. 

Οι δράστες της δολοφονίας άθελά τους αποδείχτηκαν οι καλύτεροι σύμμαχοι των κρατιστών καθώς τώρα πλέον άνοιξε ο δρόμος για την μεγαλύτερη ασυδοσία των σωμάτων ασφαλείας ( των αφεντικών ) και μάλιστα με την έγκριση ή έστω ανοχή μεγάλου μέρους πολιτών. 

Οι συνέπειες δε θα αργήσουν να φανούν και θα είναι οδυνηρές. Όταν αύριο μεθαύριο πέσει κάποιος νεκρός από τις σφαίρες των μπάτσων όλοι θα σπεύσουν να δικαιολογήσουν το περιστατικό λέγοντας ότι ήταν νόμιμη αυτοάμυνα, ότι καλύτερα να σκοτώνει η αστυνομία παρά να αφήνει τους εγκληματίες να ξεφεύγουν έστω και αν πρόκειται για έναν άοπλο κλέφτη ή πορτοφολά. 

Ακόμα και σε περίπτωση που το θύμα είναι ένας τυχαίος περαστικός το θέμα θα θαφτεί γρήγορα λέγοντας ότι ήταν απλώς μια παράπλευρη απώλεια στον πόλεμο ενάντια στην εγκληματικότητα ή ότι έμοιαζε με ύποπτο και αυτό δικαιολογεί απόλυτα την εκτέλεσή του. 

Αν προηγουμένως τα πιστόλια των μπάτσων έβγαιναν με ευκολία, τώρα θα πάρουν στην κυριολεξία φωτιά. Φανταστείτε μόνο τι έχει να γίνει με τα άτομα του αναρχικού - αντιεξουσιαστικού χώρου που έχουν σταμπαριστεί ως τρομοκράτες. Πυρ στο ψαχνό και μετά θα βγουν να πουν στον κόσμο ότι αυτή είναι η σωστή αντιμετώπιση τέτοιων ατόμων. Οι μαύρες μέρες μόλις άρχισαν .....

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 9 Μαρτίου 2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com