ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΣΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ!

Εν αναμονή των αποτελεσμάτων των υποψηφίων στις πανελλαδικές εξετάσεις, στα σπίτια των αριστούχων μαθητών φουντώνουν οι συζητήσεις σχετικά με το ποιες σχολές πρέπει να δηλώσουν στο μηχανογραφικό τους.

Σε περίπτωση μάλιστα που κάποιος πληρεί τα σωματικά προσόντα για είσοδο σε αστυνομική ή στρατιωτική σχολή η πίεση π' ασκείται πάνω του για να επιδιώξει μια τέτοια καριέρα είναι αφόρητη. 

Σπεύδουν κάθε λογής «καλοθελητές» να πείσουν τον καθένα ότι με το να περάσει σε μια απ' αυτές τις σχολές θα λύσει για πάντα τα βιοποριστικά του προβλήματα, ότι θα κάνει την έξυπνη επιλογή αφήνοντας πίσω του τα κορόιδα αντιμέτωπα με τον εφιάλτη της ανεργίας και της προσωρινής απασχόλησης. 

Πολύ συχνά είναι οι ίδιοι οι γονείς των υποψηφίων αυτοί που τους σπρώχνουν προς τα εκεί με απειλές του τύπου «Δεν έχουμε χρήματα να πληρώσουμε τις σπουδές σου. Να δηλώσεις να πας στο στρατό ή την αστυνομία που έχουν δωρεάν στέγη και φαγητό αλλιώς βρες δουλειά να πληρώνεις ο ίδιος τα έξοδά σου ή κάτσε μαζί μας στο χωριό να βόσκεις πρόβατα.»

Τις περισσότερες φορές βέβαια όντως υπάρχει οικονομική στενότητα και αδυναμία να πληρωθούν τα έξοδα ενός φοιτητή που σπουδάζει σε μακρινή πόλη,δε λείπουν όμως και περιπτώσεις που αυτό γίνεται από καθαρή τσιγκουνιά ή άλλες σκοπιμότητες πχ. θέλουν να βολέψουν το παιδί τους σε μια σταθερή δουλειά ώστε να τους χρηματοδοτεί όταν γεράσουν και δε θα τα βγάζουν πέρα με τις πενιχρές συντάξεις τους.

Συν τοις άλλοις πλασάρεται η άποψη – που οι περισσότεροι υποψήφιοι αστυνομικών και στρατιωτικών σχολών ενστερνίζονται – ότι οι φοιτητές των συνηθισμένων σχολών είναι κακομαθημένα μαμμόθρεφτα που τρώνε τα λεφτά των γονιών τους ξεδιάντροπα και δεν ενδιαφέρονται να βρουν μια σταθερή δουλειά που θα απαλλάξει τους δικούς τους από το βάρος της συντήρησης τους.

Κάποιοι μάλιστα αισθάνονται ιδιαίτερη περηφάνια που θα ανεξαρτητοποιηθούν οικονομικά τόσο σύντομα αφού έπειτα από λίγα εξάμηνα στην αστυνομική ή στη στρατιωτική ακαδημία θα αρχίσουν να παίρνουν μισθό.

Θυμάμαι 4 συμμαθητές μου που είχαν περάσει σε στρατιωτικές σχολές και ήταν ενθουσιασμένοι που πλέον δε θα είχαν ανάγκη τους γονείς τους για χρήματα. 

Ένας απ' αυτούς προερχόμενος από οικογένεια πολυτέκνων είχε βαρεθεί τη μιζέρια, τη γκρίνια και την αφραγκία στο σπίτι του και δεν έβλεπε την ώρα να σηκωθεί να φύγει από κει μέσα. 

Γι' αυτό λοιπόν εκμεταλλεύτηκε τις ευνοϊκές ρυθμίσεις που ισχύουν για τα παιδιά των πολυτέκνων ώστε να περάσει εκεί που ήθελε και να πάψουν οι γονείς του να τον κατηγορούν ότι τους γίνεται βάρος.

Πέρα απ' τα παραπάνω, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν αλλάξει τη γνώμη τους για το στρατό και την αστυνομία κι αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό το πως υπάρχει τόσο ενδιαφέρον για αυτά τα επαγγέλματα τα τελευταία χρόνια.

Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες, η θέα ενός μπάτσου ή στρατιωτικού προκαλούσε αηδία και φόβο. Ειδικά για τα παιδιά ήταν κάτι σαν το μπαμπούλα.

Άλλωστε είχαν προηγηθεί τα γεγονότα της κατοχής, του εμφυλίου πολέμου και της χούντας όπου στρατός κι αστυνομία είχαν πραγματικά ξεσαλώσει φυλακίζοντας, βασανίζοντας κι εκτελώντας όποιον δεν τους γέμιζε το μάτι. 

Όμως απ' την εποχή της μεταπολίτευσης κι έπειτα, όλο και πιο πολλά άτομα άρχισαν να χάφτουν τα ψέμματα ότι «η αστυνομία είναι ο προστάτης των νόμων και του συντάγματος, μια ουδέτερη δύναμη που έχει στόχο να διασφαλίζει την αρμονία στην κοινωνία και να προστατεύει τους πολίτες από τους κακοποιούς» και ότι «ο στρατός υπάρχει για να φυλάει τα σύνορα και να προστατεύει το λαό από τους επίδοξους κατακτητές του».

Όσοι λοιπόν επέμεναν στις παλιές τους απόψεις θεωρώντας το στρατό και την αστυνομία εχθρούς των λαών χαρακτηρίζονταν παλαιολιθικοί, γραφικοί που δεν είχαν πάρει είδηση ότι οι εποχές είχαν αλλάξει ή εγκληματίες και προδότες. 

Τώρα πλέον σχεδόν οι πάντες βλέπουν τα μέλη των σωμάτων ασφαλείας απλά ως δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα το περίεργο ή το αξιοκατάκριτο.

Για πολλούς δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στο να είναι κανείς υπάλληλος στο δημαρχείο, τη Δ.Ε.Η, το ταχυδρομείο και στο να υπηρετεί στο στρατό ή την αστυνομία. Όλα αυτά μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι ως δουλειές στο δημόσιο.

Κι επειδή πια δεν υπάρχει καμία περίπτωση από δω και πέρα να γίνουν νέες προσλήψεις στο δημόσιο παρά μόνο στα σώματα ασφαλείας, όσοι ζητούν μια σταθερή δουλειά στρέφονται προς τα εκεί χωρίς να ντρέπονται καθόλου γι' αυτό.

Σίγουρα θα έχετε δει γονείς και συγγενείς επιτυχόντων σε αστυνομικές / στρατιωτικές σχολές να καμαρώνουν και να περιμένουν συγχαρητήρια απ'όλους λες και το να έχουν στο σόι τους ένα ρομποτάκι των αφεντικών τούς τιμάει.

Το πιο τρελό της όλης υπόθεσης είναι ότι αυτοί που κόπτονται να στείλουν τα παιδιά τους σε τέτοιου είδους σχολές είναι όσοι αυτοχαρακτηρίζονται πιστοί χριστιανοί, απεχθάνονται τη βία και τις αιματοχυσίες ενώ σοκάρονται από τις βίαιες ταινίες και τα ακραία παιχνίδια στο διαδίκτυο.

Τα παραπάνω άτομα γίνονται υπερπροστατευτικά με τα καμάρια τους ακόμα κι όταν δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος και πανικοβάλλονται στην ιδέα ότι μπορεί να μείνουν για διασκέδαση μέχρι αργά το βράδυ ή να πάνε σε μια πορεία. 

Παρόλα αυτά όμως ρίχνουν τα παιδιά τους στο στόμα του λύκου απερίσκεπτα και χωρίς διόλου να ανησυχούν όταν τα προωθούν να γίνουν μπάτσοι – στρατιωτικοί.

Ποτέ μου δε μπόρεσα να καταλάβω με ποιο σκεπτικό ενεργούν κάτι τέτοια άτομα. Τι νομίζουν δηλαδή; Ότι η δουλειά των ένστολων είναι να παρελάζουν στις εθνικές επετείους και να φωτογραφίζονται με τουρίστες στο Σύνταγμα; 

Ή μήπως έχουν την εντύπωση ότι το κράτος θα πληρώνει τους δεκάδες χιλιάδες ένοπλους υπηρέτες του για να φοράνε μια στολή και να είναι αραχτοί σε ένα στρατόπεδο–αστυνομικό τμήμα; Αν πιστεύουν κάτι τέτοιο καλά θα κάνουν να ξυπνήσουν.

Η πραγματική αποστολή των σωμάτων ασφαλείας είναι να υπακούν τυφλά στις διαταγές των αφεντικών τους και να διαπράττουν τα φρικτότερα εγκλήματα προκειμένου να προστατέψουν την άρχουσα τάξη και να εδραιώσουν την εξουσία της. Στο κάτω κάτω γι' αυτό πληρώνονται.

Κι όχι μόνο αυτό αλλά με την πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί είναι έτοιμοι να πεθάνουν για να σωθεί το καθεστώς της σαπίλας απ' όσους επιθυμούν να το ανατρέψουν.

Απ' τη στιγμή που κάποιος δέχεται να εκτελεί αδιαμαρτύρητα εντολές χωρίς δεύτερη κουβέντα κι αδιαφορώντας για το αν αυτό που κάνει είναι καλό ή κακό δε μπορεί να θεωρείται άνθρωπος καθώς έχει μεταβληθεί σε ένα εκτελεστικό όργανο, ένα ρομπότ.

Γι' αυτό σε όσους υποστηρίζουν ότι «μα και ο αστυνομικός / ο στρατιωτικός άνθρωπος είναι» η απάντηση θα έπρεπε να είναι «ήταν κάποτε άνθρωπος πριν αποφασίσει να κάνει αυτή τη δουλειά».

Όποιος επιθυμεί να κάνει καριέρα στις ένοπλες δυνάμεις ή την αστυνομία θα πρέπει να χάσει οριστικά την αξιοπρέπεια του, την ανθρωπιά του και την ικανότητα του για λογική σκέψη γιατί αν διατηρήσει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά δε θα αντέξει ούτε λεπτό στο απάνθρωπο περιβάλλον των στρατοπέδων και των αστυνομικών τμημάτων.

Θα πρέπει να είναι κανείς τελείως ξεφτιλισμένος κι αναίσθητος για να ξυλοκοπεί όσους επιθυμούν μια καλύτερη ζωή, να συλλαμβάνει όσους έχουν χρέη, να πετάει στο δρόμο άτομα που δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι, να σκοτώνει όποιον του υποδείξουν οι ανώτεροι του, να κατακτά άλλες χώρες και να υποδουλώνει λαούς για να τους εκμεταλλεύονται οι εξουσιαστές κι όλα αυτά για να παίρνει έναν σίγουρο μισθό.

Οι διάφοροι ηθικολόγοι που μιλούν για αξίες και ιδανικά ενώ θεωρούν πολύ καλή επιλογή την είσοδο στα αστυνομικά / στρατιωτικά σώματα δείχνουν την υποκρισία τους σε όλο της το μέγεθος. 

Στην πραγματικότητα δεν τους ενοχλεί η παλιανθρωπιά. Κάθε άλλο. Τους ενοχλεί μόνο όταν είναι παράνομη.

Αν κάποιος γίνει μπράβος και σπάζει στο ξύλο ή σκοτώνει όποιον του πουν για να βγάλει λεφτά, οι παραπάνω «καθωσπρέπει» κύριοι θα μιλήσουν για αλήτες και καθάρματα που θέλουν ισόβια αν όχι κρέμασμα.

Οι ίδιοι είναι όμως που ψήνουν τα παιδιά τους να γίνουν μπάτσοι /καραβανάδες. Μέρος αυτών των επαγγελμάτων είναι οι ξυλοδαρμοί και οι δολοφονίες μόνο που σε αντίθεση με την περίπτωση του μπράβου γίνονται νόμιμα κι αυτό όπως φαίνεται είναι αρκετό για να γεμίσουν με υπερηφάνεια οι γονείς των νόμιμων τραμπούκων – εκτελεστών.

Άλλοι πάλι – κυρίως από τα χαμηλά λαϊκά στρώματα – χαίρονται που τα παιδιά τους ως αστυνομικοί / στρατιωτικοί θα ξεφύγουν απ' τη μάστιγα της ανεργίας που πλήττει τους υπόλοιπους και θα βρεθούν σε θέση ισχύος απέναντι στο μεγάλο πλήθος των εξαθλιωμένων.

Εδώ όμως δε μπορούν να διακρίνουν την προδοσία που κρύβεται μέσα σ' αυτό τον τρόπο κοινωνικής ανέλιξης. Τα παιδιά τους αντί ν' αγωνιστούν μαζί μ'όσους θίγονται απ' το υπάρχον κοινωνικοπολιτικό σύστημα επιλέγουν να αλλάξουν στρατόπεδο και να ταχθούν με το μέρος των ισχυρών – καταπιεστών ώστε να εξασφαλίσουν το βόλεμα τους.

Η στάση αυτή θυμίζει καταστάσεις στο σχολείο όπου αδύναμα άτομα γίνονται ακόλουθοι των νταήδων και τους βοηθούν στο να τρομοκρατούν αβοήθητους -ες μαθητές-τριες με αντάλλαγμα να έχουν την ησυχία τους και να μη βρεθούν ποτέ στη θέση του θύματος.

Μόνο που καμία οικογένεια δεν είναι ευχαριστημένη μ' ένα δειλό παιδί–γλείφτη των ισχυρών του σχολείου. Γιατί λοιπόν αισθάνονται ικανοποίηση όταν αυτό λαμβάνει χώρα στην κοινωνία; Μήπως επειδή ντρέπονται να παραδεχτούν την αλήθεια ή μήπως επειδή δεν έχουν συνείδηση της ταξικής τους θέσης και ταυτίζονται με την εξουσία;

Όσοι επιμένουν να υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν δουλειές και τα στρατιωτικά / μπατσικά επαγγέλματα είναι μια λύση ας θυμηθούν ότι η ανεργία είναι μια κατάσταση συνυφασμένη με το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής.

Στην πραγματικότητα κανένας άνθρωπος δεν είναι άχρηστος ούτε περισσεύει. Τα αφεντικά μόνο είναι αυτά που εμποδίζουν την ελεύθερη είσοδο του καθενός στην παραγωγή καθώς έχουν στη διάθεση τους τα μέσα και τους χώρους εργασίας.

Είναι σκέτη κοροϊδία αυτοί που δημιουργούν το πρόβλημα να σου προσφέρουν ως λύση στα ζόρια σου το να τους υπηρετήσεις για να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο.

Οι ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις των εξουσιαστών για περισσότερα σώματα ασφαλείας μαρτυρούν τον τρόμο τους για την καταιγίδα που έρχεται. Να μη δεχτεί κανείς μας το ρόλο της ομπρέλας που θα προστατέψει αυτούς τους κερατάδες! Ας τους αφήσουμε να λουστούν την οργή μας!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΣΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ!

ΚΑΜΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΣ ΜΑΣ!

ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΥΣ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ;

ΣΚΑΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΙΣ ΣΤΡΑΤΟΜΠΑΤΣΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 10/6/2011 στη διεύθυνση: http://eleftheria111.wordpress.com 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΝΑΡΚΩΣΗ

                                 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΝΑΡΚΩΣΗ

Τα ναρκωτικά δεν είναι λύση για κανένα πρόβλημα στη ζωή μας. 

Η χρήση τους αποβλακώνει τους ανθρώπους και καταστρέφει την υγεία τους. Αυτή η κατάσταση βολεύει κατά κύριο λόγο τις παρακάτω κατηγορίες ατόμων:

1) Τους πρεζέμπορους που θησαυρίζουν πουλώντας το θάνατο. Αυτά τα κτήνη τα οποία εκμεταλλεύονται το άγχος, την απελπισία και τους φόβους των νέων για το μέλλον ώστε να τους παρασύρουν στο δρόμο των ναρκωτικών. 

2) Τους εξουσιαστές οι οποίοι επιθυμούν μια ναρκωμένη–αποχαυνωμένη νεολαία που δε θα μπαίνει εμπόδιο στα σχέδια τους. 
 

Οι τοξικομανείς χάνουν την ικανότητα να σκέπτονται και να πράττουν λογικά ενώ μένουν απαθείς μπροστά στα κοινωνικά ζητήματα. Δεν παίρνουν μέρος σε κανένα κοινωνικό αγώνα καθώς ολόκληρη η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από την απόκτηση της δόσης τους. Η στάση τους μπροστά στα καθημερινά προβλήματα θυμίζει τη στρουθοκάμηλο που νομίζει ότι ξεφεύγει κρύβοντας το κεφάλι της στην άμμο. 

Έτσι λοιπόν και αυτοί χρησιμοποιούν τα ναρκωτικά για να ξεχάσουν όλα αυτά που τους ταλαιπωρούν και τα αδιέξοδα στα οποία τους έχει οδηγήσει η απάνθρωπη εκμεταλλευτική κοινωνία της εποχής μας. 

          Η ΜΑΓΚΙΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΣ 
  ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΤΑ ΛΥΝΕΙΣ!    

Γι' αυτό δε χρειαζόμαστε καμία πρέζα για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. 

Αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι ν'αγωνιστούμε ενωμένοι ενάντια σε κάθε εξουσιαστή–εκμεταλλευτή για να κερδίσουμε την ελευθερία μας, την ισότητα και να προστατεύσουμε την αξιοπρέπεια μας. 
 

                     ΣΚΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΕΖΕΜΠΟΡΟΥΣ
               & ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ!

            Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ

          ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΕΖΑ

                         ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΗΘΗ, 
         ΝΑΙ ΣΤΗ ΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ! 

Πηγή κειμένου: http://eleftheria111.wordpress.com

                                        

Μέρες θρησκευτικής αποχαύνωσης

Αυτή την περίοδο κινούμαστε στους ρυθμούς του Πάσχα. Ειδικά στην επαρχία που η θρησκευτικότητα παίζει σπουδαίο ρόλο στη ζωή των ανθρώπων η ατμόσφαιρα είναι πραγματικά αποπνικτική για όποιον-α τυχαίνει να είναι άθεος-η. 

Πλήθος κόσμου συρρέει καθημερινά στις εκκλησίες και τα μοναστήρια συμμετέχοντας για τα καλά στο λεγόμενο «θείο δράμα», ευελπιστώντας ότι θα έρθει και για τους ίδιους η μέρα της ανάστασης.

Τώρα ειδικά λόγω της κρίσης πολλοί έχουν στραφεί προς τη θρησκεία αναζητώντας μεταφυσικές εξηγήσεις για τα καθημερινά τους προβλήματα. Αρκετοί μάλιστα έχουν την εντύπωση ότι τα πάντα πήγαν στραβά και φτάσαμε στην τωρινή κατάσταση επειδή δεν ήταν τόσο πιστοί όσο έπρεπε και παρασύρθηκαν στο κυνήγι του υλικού πλούτου. Πέρσι, όταν ήταν ακόμα φρέσκο το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα, οι θρήσκοι έσπευσαν να πουν ότι ο θεός τιμώρησε τους ανθρώπους για την αλαζονεία τους που πίστευαν ότι μπορούσαν να κάνουν τα πάντα με την τεχνολογία και μετά πρότειναν την επιστροφή στο θρησκευτικό συναίσθημα, τις μετάνοιες και τις δεήσεις στο θεό για βοήθεια. Σπουδαία δράση, λες και θα καθαρίσει ο πλανήτης από τα πυρηνικά απόβλητα με προσευχές!

Φέτος υπάρχουν παντού άνθρωποι καταχρεωμένοι από τις πιστωτικές κάρτες και τα δάνεια που έπαιρναν σωρηδόν τα προηγούμενα χρόνια – αυτά της ευμάρειας – ενώ οι νεοαπολυμένοι – νεόπτωχοι κλαίγονται για την κατάντια τους μη μπορώντας να καταλάβουν από που τους ήρθε. 

Σε αυτό το σημείο λοιπόν επεμβαίνουν οι βαθιά θρησκευόμενοι, συγκεκριμένα ρίχνουν τα δίχτυα τους για να ψαρέψουν κόσμο μπας και αυξήσουν τον αριθμό μελών των οργανώσεων τους που αγγίζουν τα όρια της γραφικότητας, και τους εξηγούν ότι ο θεός τους αφαίρεσε τα πλούτη και τις πολυτέλειες τους με σκοπό να τους δώσει ένα μάθημα.

Τους λένε ότι προκάλεσαν την οργή του θεού καθώς ήταν τόσο απασχολημένοι με τα υλικά αγαθά τους που παραμέλησαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, πως ότι έγινε ήταν θέλημα θεού και γι' αυτό καλύτερα να το δεχτούν και να πάψουν να διαμαρτύρονται. 

Στο κάτω κάτω, σύμφωνα πάντα με τα πιστεύω τους, οι φτωχοί είναι ευλογημένοι από το θεό και θα ανταμειφθούν για τη δυστυχία της επίγειας ζωής τους στη μετά θάνατο ζωή με μια θέση στον παράδεισο ενώ οι βολεμένοι και οι καλοπερασάκηδες αυτού του κόσμο θα πάνε στο πυρ το εξώτερο όπου θα καίγονται αιώνια όταν πεθάνουν. 

Γι' αυτό το λόγο όσοι-ες πιστεύουν στ' αλήθεια αυτά τα πράγματα κάνουν γαϊδουρινή υπομονή και ανέχονται τα πάντα παρηγορούμενοι-ες με το «γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος». 

Άλλοι πάλι το έχουν ρίξει στις εσχατολογίες και περιμένουν από μέρα σε μέρα τη Δευτέρα Παρουσία και την τελική κρίση. 

Βλέπουν το Σατανά χωμένο παντού. Πίσω από το Δ.Ν.Τ, στις κυρίαρχες ελίτ, στο 666, στην κάρτα του πολίτη και προσεύχονται στο θεό να τους σώσει.

Αυτά φυσικά δικαιολογούν απόλυτα το χαρακτηρισμό της θρησκείας ως «όπιο του λαού» γιατί ναρκώνει τις κοινωνικές αντιδράσεις και σβήνει τη δικαιολογημένη οργή των ανθρώπων για τα αίσχη που συμβαίνουν γύρω τους ενώ αποδίδει όλα τα στραβά και τα ανάποδα σε δαιμονικές δυνάμεις. 

Η θρησκεία γενικά αποτελεί εμπόδιο στις προσπάθειες για την κοινωνική ανατροπή και τη δημιουργία μιας ανεξούσιας κοινωνίας γιατί μεταθέτει τις ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον στον άλλο κόσμο κηρύττοντας ότι η επίγεια ζωή είναι τόσο σύντομη και ανούσια που δεν αξίζει να ασχολείται κανένας με τη βελτίωση της. Όποιοι-ες λοιπόν παρασύρονται απ' τα ψεύδη των ιερατείων ζουν τη μοναδική ζωή που έχουν – δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι υπάρχει ζωή μετά το θάνατο – μέσα στην αθλιότητα και την υποταγή ενώ όταν πεθαίνουν έχουν την ίδια κατάληξη με όλους τους ανθρώπους – είτε καλούς είτε κακούς – τους τρώει το μαύρο σκοτάδι και γίνονται τροφή για τα σκουλήκια στον τάφο. 

Δεν πηγαίνει κανένας ούτε στον παράδεισο ούτε στην κόλαση, απλά επιστρέφουν όλοι στο απόλυτο μηδέν από όπου ξεκίνησαν. 

Όσο και να προσπαθούν οι ιερείς να ωραιοποιήσουν τα πράγματα μιλώντας για την Ανάσταση του Χριστού – ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα όλων των εποχών, που τις συνέπειες του πληρώνουμε μέχρι σήμερα – όσο και να προσπαθούν οι άνθρωποι να παρηγορηθούν μέσα από τέτοιες μυθοπλασίες, η γυμνή αλήθεια του θανάτου που είναι το οριστικό τέλος της ύπαρξης παραμένει και οι περισσότεροι το παραδέχονται κατά βάθος αν και θα επιθυμούσαν να υπάρχει μετά θάνατον ζωή.

Είναι πια καιρός οι άνθρωποι να ορθώσουν το ανάστημα τους και να πάψουν να φοβούνται ή να αναζητούν τη σωτηρία τους μέσα από ανύπαρκτες δυνάμεις. 

Πρέπει κάποια στιγμή να ωριμάσουν, πράγμα που σημαίνει να αρχίσουν να χρησιμοποιούν την ικανότητα τους για λογική σκέψη και να αναλάβουν τις ευθύνες τους αντί να φορτώνουν οτιδήποτε συμβαίνει σε έξωθεν δυνάμεις. 

Τα απαράδεκτα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας οφείλονται κυρίως στην αλαζονεία της εξουσίας, τη δίψα των αφεντικών για πλουτισμό, την ηλιθιότητα των μαζών ενώ μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν και όλοι όσοι ανέχονται τα παραπάνω. 

Μην ψάχνετε για θεούς και δαίμονες πίσω απ' αυτά. Είναι απλώς το αποτέλεσμα της ανθρώπινης βλακείας, δειλίας και αδιαφορίας. 

Γι' αυτό προπαντός ΚΑΛΑ ΜΥΑΛΑ και μετά ΚΑΛΗ ΕΠ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 12/04/2012 στη διεύθυνση: http://eleftheria111.wordpress.com

ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Κάθε χρονιά την περίοδο των διακοπών του Πάσχα μπορεί κανείς να γίνει μάρτυρας στο θλιβερό γεγονός της πώλησης νεογέννητων ζώων στα παζάρια. 

Είναι κάτι πολύ συνηθισμένο και τα ζώα που διακινούνται είναι κατά κύριο λόγο κουνελάκια, μικρά κοτόπουλα ή πάπιες. 

Το χειρότερο της όλης υπόθεσης είναι ότι τα παραπάνω κατοικίδια προορίζονται αποκλειστικά για να αποτελέσουν έμψυχα παιχνίδια στα χέρια μικρών παιδιών. 

Όλοι-ες τα αγοράζουν για να τα πάνε ως δώρο είτε στα δικά τους παιδιά είτε σε εγγόνια τους, ανίψια και βαφτιστήρια νομίζοντας ότι έτσι θα τα κάνουν να ενθουσιαστούν. 

Συχνά βέβαια υπάρχει όντως ενθουσιασμός αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να έχουν τα ζωάκια μια καλή τύχη. 

Σχεδόν πάντα έχουν φρικτό τέλος από τις πρώτες κιόλας μέρες ή ώρες μετά την αγορά τους (είχα δει ένα τέτοιο περιστατικό όταν δυο μικρά παιδιά πιάστηκαν στα χέρια για το ποιος θα κρατάει αγκαλιά ένα παπάκι με αποτέλεσμα να το στραγγαλίσουν καθώς το έπιασαν και το τράβηξαν απ' το λαιμό).  

Σε περίπτωση που δε βρουν το θάνατο λόγω της κακομεταχείρισης, κινδυνεύουν εξαιτίας της άγνοιας των ιδιοκτητών τους.

Τα νεαρά ζώα χρειάζονται ειδική φροντίδα και διατροφή για να μπορέσουν να επιβιώσουν και το να βρεθούν στο σπίτι του κάθε άσχετου που αδυνατεί να τους τα παρέχει δεν είναι το καλύτερο που μπορεί να τους συμβεί.

Πολύ συχνά τα άτυχα κατοικίδια είναι ήδη άρρωστα πριν την πώλησή τους και οι εκτροφείς τους τα ντοπάρουν για να μοιάζουν υγιή στην αγορά έστω και για λίγες ώρες προκειμένου να τα πουλήσουν. Ειδικά οι ορνιθοτρόφοι βρίσκουν ευκαιρία να ξεφορτωθούν στο παζάρι όλα τα προβληματικά κοτοπουλάκια που δεν έχουν πιθανότητες επιβίωσης και τα οποία θα τους ζημιώσουν αν πεθάνουν απούλητα στο εκτροφείο.  

Είναι φως φανάρι ότι τα πάντα γίνονται για το κέρδος. Απ' τη στιγμή που υπάρχει αρκετός κόσμος που υποστηρίζει αυτό το εμπόριο φυσικό κι επόμενο να βρίσκονται διάφοροι επιτήδειοι που καταφεύγουν σε τέτοιες μεθόδους για να βγάλουν χρήμα. 

Σιγά μη νοιαστούν για την τύχη των ζώων τους αφού γεμίσουν με λεφτά τις τσέπες τους. 

Τι και αν τα άτυχα πλάσματα καταλήξουν στα χέρια κακομαθημένων παιδιών που θα τα σκοτώσουν για πλάκα ή θα τα αφήσουν να πεθάνουν από την πείνα όταν τα βαρεθούνε; Είχαν μια σκασίλα! 

Ακόμα πιο εκνευριστική είναι η στάση πολλών γονέων που θεωρούν φυσιολογικό τα παιδιά τους να βασανίζουν τα ζώα ή σπεύδουν να τα δικαιολογήσουν λέγοντας:«Έλα μωρέ, μικρό παιδί είναι, δεν ήξερε. Όταν μεγαλώσει θα μάθει να τα φροντίζει.» ή «Μα πως θα γίνει το παιδί μου υπεύθυνο αν δεν έχει εμπειρίες, αν δεν πειραματιστεί;» 

Φυσικά στο τέλος πάντα την πληρώνουν τα πειραματόζωα τους αλλά οι γονείς δε φαίνεται να βάζουν μυαλό. Την επόμενη χρονιά θα τους αγοράσουν νέο θύμα προκειμένου να τους κάνουν το χατίρι και να γλιτώσουν για λίγο τη γκρίνια τους.  

Η όλη κατάσταση είναι αηδιαστική. Αν θέλουμε να σταματήσει θα πρέπει οι πάντες να καταλάβουν ότι: ΤΑ ΖΩΑ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΔΕ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΑΞΕΣΟΥΑΡ ΚΑΝΕΝΟΣ!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 21/04/2011 στη διεύθυνση http://eleftheria111.wordpress.com

 

Τα άκρα και η μεσότητα

Η Αριστοτελική ηθική, σύμφωνα με την οποία η μεσότητα είναι η αρετή ενώ τα άκρα οι κακίες, καλά κρατεί απ' την αρχαιότητα ως τις μέρες μας και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης απ' τους περισσότερους ανθρώπους. 

Κι όχι μόνο αυτό αλλά αποτελεί κι ένα εργαλείο πρώτης τάξεως για την παραπλάνηση του κόσμου στα χέρια έμπειρων ανθρωποβοσκών – κοινώς πολιτικών. Έχουν χυθεί τόνοι μελάνι κι έχουν εκφωνηθεί άπειροι λόγοι με σκοπό τη δυσφήμιση της αναρχίας. Ειδικά τα παιδιά στα σχολεία, γίνονται επανειλημμένα στόχοι της κρατικής και καπιταλιστικής προπαγάνδας που προσπαθεί να διαστρεβλώσει το νόημα της ελευθερίας και να παρουσιάσει ως έναν εφιάλτη το όραμα για μια αναρχική κοινωνία.

Η ρητορική της εξουσίας προβάλει σε πρώτη φάση μερικά παραδείγματα πειστικά ως προς το ότι η μεσότητα είναι αρετή για να μπορεί στη συνέχεια να περάσει σε άλλα παραδείγματα απ' το χώρο της πολιτικής. Κάποια απ' αυτά είναι τα εξής : Ανάμεσα στα δύο άκρα της δειλίας και του θράσους υπάρχει η μεσότητα του θάρρους, το οποίο και είναι η αρετή. Ανάμεσα στην κολακεία και την αγένεια υπάρχει η ευγένεια. Ανάμεσα στη δουλεία και την ασυδοσία βρίσκεται η ελευθερία.

Σε αυτό το σημείο λοιπόν ταυτίζουν την ασυδοσία με την αναρχία και μ' αυτό το κολπάκι πετυχαίνουν να πείσουν πολλούς ότι ανάμεσα στη δουλεία και την αναρχία είναι η ελευθερία. Από κει και έπειτα είναι πανεύκολο να περάσουν τη δική τους άποψη για το ποιο είναι το σωστό πολίτευμα. Στα δύο άκρα τοποθετούν το φασισμό και την αναρχία ενώ στη μέση τι άλλο παρά την κοινοβουλευτική δημοκρατία που διαφημίζεται ως εγγυήτρια της ελευθερίας. Πολύ έξυπνο ε;

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παγιδεύεται η οργή των καταπιεσμένων και να μην είναι εύκολο να ανατραπεί η παρούσα κατάσταση. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάθει να τρέμουν τα άκρα και αν τα πράγματα φτάσουν σε οριακό σημείο κάνουν πίσω τρομοκρατημένοι. 

Πιστεύοντας ότι η αρετή βρίσκεται στη μέση προτιμούν να ανέχονται ένα ανυπόφορο κοινωνικό σύστημα γιατί φοβούνται πως αν το ανατρέψουν θα αφήσουν ελεύθερο το πεδίο στις ακραίες ομάδες φασιστών και αναρχικών. 

Αν την εποχή της μεταπολίτευσης το δίλημμα ήταν Καραμανλής ή τανκς τώρα το αντίστοιχο είναι δημοκρατία ή τρομοκρατία. 

Με τη λέξη δημοκρατία ο πολιτικός κόσμος εννοεί φυσικά την κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στα μέλη των κατώτερων κοινωνικών τάξεων ενώ χρησιμοποιεί τη λέξη τρομοκρατία για να αναφερθεί σε οποιαδήποτε ανεξέλεγκτη λαϊκή κινητοποίηση και σε δυναμικές μορφές διαμαρτυρίας.

Οι φοροκαταιγίδες, τα πρόστιμα, τα χαράτσια και η αστυνομοκρατία βαπτίζονται δημοκρατία ενώ οι απεργίες, το κλείσιμο δρόμων, οι καταλήψεις, οι πορείες, η άρνηση πληρωμής φόρων και το γιουχάισμα πολιτικών μπαίνουν κάτω απ' την ταμπέλα της τρομοκρατίας.

Όταν οι εξουσιαστές βλέπουν τα σκούρα προσπαθούν να συγκρατήσουν τη γενικευμένη αγανάκτηση παίζοντας το ισχυρό χαρτί τους. Αναφέρονται κάθε φορά σε ακροκινούμενες ομάδες που θέλουν να παρασύρουν τη χώρα στο χάος και να οδηγήσουν τον κόσμο σε ένα νέο εμφύλιο. 

Οι αναμνήσεις από τα γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα μετά τη φυγή των Χιτλερικών δυνάμεων είναι ακόμα νωπές. Έτσι οι περισσότεροι πολίτες ρίχνουν νερό στο κρασί τους και λένε: «Με τα χάλια που έχουμε δε μας παίρνει να τσακωνόμαστε και μεταξύ μας. Ας είμαστε ενωμένοι για να σωθεί η χώρα και να πάμε μπροστά.» 

Μ' αυτή λοιπόν τη νοοτροπία δεν τους μένει τίποτα πέρα απ' το να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι και να μονολογούν «Έχει ο θεός. Δε θα μας αφήσει να χαθούμε.»

Με ευχές όμως κανείς δεν πετυχαίνει τίποτα. Χρειάζονται έργα πάνω απ' όλα κι αυτά προς το παρόν λείπουν. Η θεωρία των άκρων και της μεσότητας μας έχει βυθίσει σε ένα τέλμα απ' το οποίο είναι δύσκολο να βγούμε. 

Οποιαδήποτε ριζοσπαστική άποψη μπορεί να προσφέρει στον κόσμο μια αληθινή προοπτική χαρακτηρίζεται αυτομάτως ακραία και ως εκ τούτου λανθασμένη. 

Το μόνο που επιτρέπεται κανείς να συζητάει είναι ο εξωραϊσμός του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης. Κάθε αναφορά σε θέματα όπως η ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος και η δημιουργία μιας άλλης κοινωνίας όπου όλα τα μέλη της θα είναι ίσα μεταξύ τους αντιμετωπίζεται ως παρεκτροπή και δείγμα ανωριμότητας. Σεβαστές γίνονται μόνο οι απόψεις των λεγόμενων μετριοπαθών οι οποίοι και θεωρούνται ώριμοι.

Όταν πήγαινα στο λύκειο, οι φιλόλογοι πάντα μας συμβούλευαν να αποφεύγουμε τις ακραίες θέσεις στα δοκίμια μας και να παίρνουμε μια ενδιάμεση θέση άσχετα με το τι πιστεύαμε στην πραγματικότητα. Μας έλεγαν χαρακτηριστικά: «Τις αληθινές απόψεις σας κρατήστε τις για τον εαυτό σας. Το μόνο που πρέπει να σας νοιάζει είναι ο βαθμός σας στις Πανελλαδικές. Δεν ξέρετε αν ο διορθωτής θα είναι δεξιός ή αριστερός γι' αυτό να φροντίσετε να μην προκαλείτε. Βάλτε στην έκθεσή σας τα επιχειρήματα και της μίας και της άλλης πλευράς και μετά προτείνετε μια μέση λύση. Έτσι θα είναι όλοι τους ευχαριστημένοι.» 

Άλλοι καθηγητές δεν περιορίζονταν μόνο στις συμβουλές για τα δοκίμια αλλά πρότειναν το συμβιβασμό και τη μεσότητα ως τρόπο ζωής. Έλεγαν στα ίσια ότι: «Στη ζωή σας πρέπει να τα πηγαίνετε καλά με όλους για να μην έχετε προβλήματα. Άμα έχετε τίποτα περίεργες και ακραίες απόψεις  θα βρεθείτε στο περιθώριο και θα έχετε φίλους μόνο τους ομοϊδεάτες σας ενώ άμα προσέχετε να βρίσκεστε στη μέση θα έχετε υποστήριξη απ' όλους. Τώρα που είστε μικροί μπορεί να σας φαίνονται όλα αυτά βλακείες γιατί βράζει το αίμα σας και τα βλέπετε τα πράγματα άσπρα ή μαύρα αλλά από κάποια στιγμή κι έπειτα όλοι ωριμάζουν. Μετά τα πρώτα χαστούκια που τρως από τη ζωή, βλέπεις ότι δε σε παίρνει να τα βάζεις με ανώτερες δυνάμεις και συμβιβάζεσαι για να τα βγάλεις πέρα.»

Με τέτοια διαπαιδαγώγηση λοιπόν δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι η ηττοπάθεια θεωρείται ωριμότητα ενώ η θέληση για αγώνα και η επιμονή για ένα σκοπό είναι στοιχεία που χαρακτηρίζονται ως γνωρίσματα ανώριμων ανθρώπων. 

Δε μπορεί κανείς να εκστομίσει μια πρόταση για αποφασιστική δράση χωρίς να συγκεντρώσει κάποια ειρωνικά σχόλια απ' την ομήγυρη του. 

Τους τελευταίους μήνες έχω δει άπειρα τέτοια περιστατικά. Ακούνε μερικοί στις ειδήσεις για τις νέες περικοπές μισθών και συμφωνούν ότι η κατάσταση είναι σκατά. Πετάγεται ένας απ' την παρέα και λέει:

«Είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Γιατί να πάω να δουλέψω για 400 Ευρώ; Μαλάκας είμαι; Αυτοί μια χαρά ξέρουν τι κάνουν. Ψάχνουν για δουλικά. 

Εμείς τι κάνουμε που καθόμαστε και τους κοιτάμε;» Τότε του απαντάει ένας άλλος: «Για σύνελθε ρε μεγάλε! Ποιος νομίζεις ότι είσαι που μπορείς να τα βάλεις με τα μεγάλα αφεντικά; Χεσμένο σ' έχουνε και κάνουν ό,τι θέλουν. Πως θα τους εκβιάσεις; Θα πάρεις κάνα κουμπούρι να πας στη Βουλή; Κοίτα να έχεις τη δουλίτσα σου και ας παίρνεις και ψίχουλα. Άλλοι είναι άνεργοι και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.» 

Συμφωνούν και οι υπόλοιποι μαζί του προσθέτοντας: «Τα αναρχοκουμούνια θα βρουν ευκαιρία να τα κάνουν πάλι λαμπόγυαλο. Έχουν οι έμποροι τον πόνο τους με τόσα φέσια και πάνε τα τσογλάνια να τους αποτελειώσουν. Επανάσταση σου λένε. Άι στο διάολο ρε! Παν και παίρνουν του κόσμου τα ναρκωτικά και μετά το παίζουν αγωνιστές. Θέλουν τέτοιο ραβδί! Η κυβέρνηση μπορεί να έχει κάνει χίλια δύο λάθη αλλά αυτός δεν είναι λόγος να καταστρέψεις το κράτος και τη δημοκρατία. Άμα δεν υπήρχαν κι αυτά θα είχαμε καταντήσει ζούγκλα.» Τέλος η συζήτηση. Επεκράτησε η μετριοπάθεια!

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ρωτήσω τους οπαδούς της μεσότητας-μετριότητας σε όλα τα θέματα τα εξής: «Αν η ζωή και ο θάνατος είναι τα δύο άκρα-κακίες τότε ποια είναι η μεσότητα-αρετή; Μήπως το να είσαι νεκροζώντανος, κοινώς ζόμπι; Αν η αρρώστια και η υγεία είναι δύο ακραίες καταστάσεις τότε ποιο είναι το καλό; Μήπως το να είσαι μισοάρρωστος ή μισο-υγιής;» 

Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει κάποιος να διαλέξει ως επιθυμητά τα άκρα της ζωής και της υγείας παραβιάζοντας έτσι τον κανόνα ότι η αρετή είναι στη μέση. Ας το θυμούνται λοιπόν προτού βιαστούν να πάρουν θέσεις πάνω στα κοινωνικά-πολιτικά ζητήματα. 

Είναι καιρός οι νεκροζώντανοι να επιστρέψουν πίσω στη ζωή ή να πεθάνουν οριστικά για να πάψουν τα φαντάσματα τους να στερούν απ' τους υπόλοιπους ένα καλύτερο μέλλον. 

Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 12/01/2012 στη διεύθυνση: http://eleftheria111.wordpress.com

 

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ

Είναι γεγονός ότι οι τελευταίες δεκαετίες χαρακτηρίζονται από την ήττα ή την υποχώρηση πολλών ριζοσπαστικών ρευμάτων. 

Το φεμινιστικό κίνημα δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Μια ματιά αρκεί για να δει κανείς πόσο έχει αποδυναμωθεί. Οι κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος χάνονται η μια μετά την άλλη λόγω της γενικής αποχαύνωσης του γυναικείου πληθυσμού.

Η ενασχόληση κάποιας με τους αγώνες για τη γυναικεία απελευθέρωση τη σημερινή εποχή της εξασφαλίζει την περιφρόνηση της πλειοψηφίας του κοινωνικού συνόλου ενώ της δίνει αυτομάτως τον τίτλο της λεσβίας ή της ανοργασμικής. 

Η ίδια η λέξη «φεμινίστρια» συχνά θεωρείται βρισιά ακόμα και από γυναίκες!

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας νοοτροπίας είναι ο παρακάτω διάλογος που άκουσα μεταξύ μιας παρέας μαθητριών τεχνικού λυκείου. Έλεγαν λοιπόν: «Οι φεμινίστριες είναι τελείως μαλακισμένες. Φυσικό κι επόμενο αφού πρόκειται για κάτι αγάμητες ασχημομούρες που δεν ξέρουν τι τους φταίει. Εξαιτίας τους τα τραβάμε όλα αυτά. Μιλάνε για δικαίωμα στη μόρφωση, στη δουλειά και πράσινα άλογα. Ποιος χέστηκε; Είπε κανείς ότι γουστάρω να 'ρχομαι στο σχολείο με την τσίμπλα στο μάτι να ακούω τις παπαριές του καθενός; Παλιά δε στέλναν τα κορίτσια στο σχολείο ούτε για δουλειά. Είχαν τον άντρα τους να τις ταΐζει ενώ τώρα γάμησε τα. Που τέτοια τύχη! Μακάρι να έβρισκα έναν τέτοιο άντρα να μου τα φέρνει έτοιμα κι εγώ να μένω στο σπίτι. Απ' τη χαρά μου θα έκανα κωλοτούμπες!»  

Ακούγοντας τα παραπάνω μου ήρθε κεραμίδα. Θα ευχόμουν οι συγκεκριμένες να ήταν η εξαίρεση αλλά δυστυχώς κάθε μέρα βλέπω κοπέλες των οποίων μόνο όνειρο είναι ο γάμος, τα παιδιά και η θέση 
της νοικοκυράς. 
Επειδή πολλές κάνουν κακοπληρωμένες δουλειές τρέφουν απατηλές ελπίδες ότι θα έρθει ο άνδρας - σωτήρας που θα τις απαλλάξει από τη μιζέρια τους και θα τις συντηρεί με τα λεφτά του για όλη τους τη ζωή. 

Τώρα λόγω φτώχειας και ανεργίας έχω δει πολλές που θέλουν να παντρευτούν στρατιωτικούς, μπάτσους,υποψήφιους παπάδες για να αποκατασταθούν όπως λέει ο λαός. 

Κάποιες μανάδες λένε «Οι σπουδές και η δουλειά είναι για τις ασχημομούρες και τις κρυόκωλες. Οι ξύπνιες βρίσκουν άντρα να τους τα φέρνει τα λεφτά.» Με αυτό τον τρόπο λίγο πολύ σπρώχνουν τις κόρες τους στην πορνεία.

Τέτοια είναι άλλωστε τα πρότυπα που κυριαρχούν στην τηλεόραση, τα περιοδικά και τις διαφημίσεις. Έτσι αντί να παλέψουν ενάντια στον καπιταλισμό και τις κυρίαρχες αντιλήψεις για τους ρόλους των φύλων που ευθύνονται για την εξαθλίωση τους τρώγονται η μια με την άλλη και γελοιοποιούνται στην προσπάθειά τους να τυλίξουν τον πλούσιο γαμπρό.

Όσες όμως κοιτάνε να βρουν ατομικές λύσεις σε συλλογικά προβλήματα απλά σκάβουν το λάκκο τους και μας γυρίζουν αιώνες πίσω. 

Όταν η καθεμία νομίζει ότι θα πάει μπροστά και θα έχει καλύτερη τύχη απ' τις υπόλοιπες μόνο και μόνο επειδή είναι εμφανίσιμη και γλείφει τους λεφτάδες τότε αποτελεί εχθρό στην προσπάθεια για κοινωνική απελευθέρωση.

Τέτοια άτομα δεν τα απασχολεί καθόλου σε τι κοινωνία ζουν γιατί η μόνη τους έννοια είναι το πως θα ανέβουν υψηλότερα στην κοινωνική ιεραρχία και γι' αυτό δε διστάζουν να καταφεύγουν σε κάθε λογής πονηριές και να πατούν επί πτωμάτων.

Όσες πάλι δεν τα πηγαίνουν καλά στις δολοπλοκίες περιμένουν παθητικά σαν τη Σταχτοπούτα να τις ανακαλύψει ο πρίγκιπας τους για να ζήσουν την παραμυθένια ζωή που ονειρεύονται. 

Το αποτέλεσμα πάντως και στις δυο περιπτώσεις είναι η διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης γιατί οι συγκεκριμένες κατηγορίες γυναικών δρουν 
ενάντια στην αναρχική προοπτική. 

Οι μεν γιατί γίνονται ένα με την άρχουσα τάξη οι δε γιατί μένουν εκτός των αγώνων περιμένοντας ότι θα αλλάξει η μίζερη κατάσταση στην οποία ζουν ως εκ θαύματος με έναν καλό γάμο.

Είχε τύχει να συναντήσω μια παρέα από τέσσερις κοπέλες ηλικίας 22- 25 χρονών που εργάζονταν ως σερβιτόρες και πωλήτριες, οι οποίες ξόδευαν όλα τους τα λεφτά σε καλλυντικά, επώνυμα ρούχα και ακριβά club. 
Πολλές φορές αναγκάζονταν να ζητούν δανεικά απ' τους γονείς τους για να κάνουν τα ψώνια τους. 

Όταν τις ρώτησα τι τα χρειάζονται όλα αυτά μου απάντησαν ως εξής: «Κοίτα να δεις, μπορεί να έχουμε ξεπατωθεί στη δουλειά για να μας δώσουν τα ψίχουλα που μας δίνουν αλλά τα ξοδεύουμε για καλό σκοπό. Το βλέπουμε ως επένδυση γιατί στο μέλλον θα τα πάρουμε πίσω πολλαπλάσια. Με τα καλλυντικά και τα ακριβά μας ρούχα είμαστε κουκλάρες και στα πολυτελή club που συχνάζουμε όλο και κάποιος κονομημένος θα μας δει και θα κάνουμε την τύχη μας. Σιγά μη σκάσουμε για τις σκατοδουλειές μας! Τα πάντα θα αλλάξουν προς το καλύτερο σύντομα και τότε θα ρίξουμε πίσω μας μαύρη πέτρα.»

Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι ευρέως διαδεδομένος στην κοινωνία που ζούμε. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων το θέμα δεν είναι η κοινωνική επανάσταση και η οικοδόμηση μιας ελεύθερης – ανεξούσιας κοινωνίας αλλά το βόλεμα στην ήδη υπάρχουσα. 

Δεν τους ενοχλεί ο διαχωρισμός ανάμεσα σε αφεντικά και δούλους αλλά το ότι δε βρίσκονται στη θέση του αφέντη. Γι' αυτό αν τυχόν κάποια στιγμή στο μέλλον αποκτήσουν εξουσία κάνουν τα ίδια ή και χειρότερα με τους προηγούμενους αφεντάδες.

Έτσι λοιπόν και οι παραπάνω κοπέλες σε περίπτωση που έκαναν σχέση με κάποιον πλούσιο ιδιοκτήτη καφετέριας ή εμπορικού καταστήματος θα απολάμβαναν μια ζωή μέσα στη χλιδή αδιαφορώντας για τα θύματα που 
θα αναλάμβαναν τη θέση της σερβιτόρας ή της πωλήτριας ώστε να τους 
αποφέρουν το επιθυμητό κέρδος.
Αν μάλιστα συμμετείχαν στη διαχείριση της επιχείρησης, κατά πάσα πιθανότητα θα άλλαζαν τα φώτα στους υπαλλήλους τους ξεχνώντας ότι και οι ίδιες κάποτε ήταν σε αυτή τη θέση.
Η παθητικότητα και ο μεσσιανισμός (δηλαδή η πίστη ότι θα βρεθεί ένας σωτήρας που θα λύσει τα προβλήματα σου) αποτελούν μεγάλη πληγή στην κοινωνία και σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται για τη διαιώνιση της εξουσιαστικής πανούκλας.
Τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι γνώρισμα μεγάλου μέρους του γυναικείου πληθυσμού καθώς οι γυναίκες διαπαιδαγωγούνται με τέτοιο τρόπο ώστε να τα αναπτύξουν. 
Για παράδειγμα οι άντρες ενθαρρύνονται να παίρνουν πρωτοβουλίες, να είναι τολμηροί και άξιοι να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Έχετε ακούσει ποτέ κανέναν να συμβουλεύει αγόρι να είναι γοητευτικό για να βρει όταν μεγαλώσει την πλούσια γυναίκα που θα του εξασφαλίσει μια χλιδάτη ζωή; 

Μια τέτοια συμβουλή θα θεωρούνταν απαράδεκτη και προσβλητική για τον ανδρισμό του αφού υποτίθεται ότι ο άντρας πρέπει να κάνει καριέρα και να κερδίσει τα πλούτη αποκλειστικά με τη δική του προσπάθεια αντί να γίνεται το σκυλάκι της καθεμιάς που έχει χρήμα μπας και εξασφαλίσει κάνα μερίδιο απ' την περιουσία της.

Είναι φανερό ότι υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Η εξουσία όμως είναι ο μεγάλος κερδισμένος της υπόθεσης γιατί απ' τη μια έχουμε παθητικές γυναικούλες που δε μπορούν να βοηθήσουν ούτε τον εαυτό τους πόσο μάλλον να εξεγερθούν ενάντια στην άρχουσα τάξη ενώ απ' την άλλη έχουμε το πρότυπο του καταφερτζή άντρακλα που θα χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και θα πατήσει επί πτωμάτων για να γίνει αρκετά πλούσιος ώστε να μπορεί να συντηρεί την άεργη κουκλάρα του που κάθεται μονίμως στο σπίτι και να πληρώνει τα λούσα της.

Με αυτό τον τρόπο όλες και όλοι τρώμε τα μούτρα μας στο τέλος γι' αυτό το θέμα είναι πως θα επέμβουμε για να σταματήσουμε αυτή την κατρακύλα. 

Πηγή κειμένου : http://eleftheria111.wordpress.com 

ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΥΛΛΑ ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ

Οι γυναίκες στην εποχή μας αντιμετωπίζουν το εξής δίλημμα : αν θα ακολουθήσουν την παράδοση που θέλει τη γυναίκα σύζυγο, μητέρα και νοικοκυρά ή θα αφοσιωθούν στο κυνήγι της καριέρας συναγωνιζόμενες τους άνδρες συναδέλφους τους.

Σύζυγος ή καριέρα λοιπόν; Ας δούμε την “ομορφιά” που κρύβεται σε κάθε επιλογή.

Δημιουργία οικογένειας : Έχεις να εκπληρώσεις τους ρόλους της συζύγου, της μητέρας και της νοικοκυράς ταυτόχρονα. Αυτό σημαίνει ότι θα περάσεις τη ζωή σου ως εξής: κάνεις σεξ με τον άνδρα σου είτε θες είτε όχι γιατί το σώμα σου του ανήκει, ανέχεσαι τη ζήλια του, τη γκρίνια του ή και τις φάπες του, ταλαιπωρείσαι με εγκυμοσύνες, γέννες, αποβολές, καισαρικές, φροντίζεις μέρα νύχτα τα παιδιά, περνάς τις ώρες σου με όλες τις αγγαρείες του νοικοκυριού.

Απολογισμός ; Ζεις μια βαρετή και ηλίθια ζωή, γίνεσαι θύμα ενώ προσφέρεις καινούριους σκλάβους στο κράτος-δηλαδή τα παιδιά σου. Σπουδαίο κατόρθωμα!

Καριέρα : Θα περάσεις όλη σου τη ζωή δουλεύοντας, μέσα στο άγχος και το τρέξιμο για να ικανοποιείς τα αφεντικά σου, θα γλείφεις τους ανωτέρους σου για να πάρεις προαγωγή και θα πατάς επί πτωμάτων για να ανέβεις ψηλά. Η μοναδική σου αξία θα είναι το χρήμα και με τη βοήθειά σου θα γίνει πιο ισχυρό το καπιταλιστικό σύστημα που μετατρέπει τους ανθρώπους σε εμπορεύματα και καταστρέφει τις ζωές τους.

Απολογισμός ; Γίνεσαι ένα με τους εκμεταλλευτές, υιοθετείς τις αξίες τους και τον τρόπο ζωής τους, καταπιέζεις άλλους με τη σειρά σου και αποτελείς εχθρό της ελευθερίας. Αυτό κι αν είναι κατόρθωμα!

Συμπέρασμα : Και οι δύο αυτές επιλογές είναι εφιαλτικές. Αυτοί οι τρόποι ζωής είναι κατασκευασμένοι για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών μας και είναι απόλυτα εχθρικοί προς εμάς τις ίδιες. Τα κάθε λογής αφεντικά επιθυμούν να γεννιούνται πολλά παιδιά για να έχουν πολλούς δούλους στο μέλλον ενώ θέλουν και εργασιομανείς υπαλλήλους ώστε να αυξάνουν τα κέρδη τους. Όσο για τις γυναίκες που συνδυάζουν και οικογένεια και καριέρα, αυτές προσφέρουν τα μέγιστα στους εκμεταλλευτές ενώ οι ίδιες υφίστανται τη χειρότερη καταπίεση. Πρέπει λοιπόν να αγωνιστούμε ενάντια στα πρότυπα που μας πλασάρουν κάθε μέρα αν θέλουμε να απελευθερωθούμε και να ορίζουμε τις ζωές μας όπως θέλουμε.

Δεν επιθυμούμε να είμαστε οι γυναίκες–κουνέλες που θα γεννάμε τις νέες στρατιές δούλων.

Δεν επιθυμούμε να είμαστε οι στυγνές καριερίστριες–υπηρέτριες του χρήματος.

Δεν επιθυμούμε να είμαστε οι θηλυκές γατούλες του σεξ, σκεύη ηδονής για τους άνδρες.

Δεν επιθυμούμε να είμαστε εντυπωσιακά κουφιοκέφαλα μοντέλα – γλάστρες.

Σιχαινόμαστε όλους αυτούς τους ρόλους που φτιάχτηκαν για εμάς και ενάντια σε εμάς από τους διάφορους επιτήδειους.Μπορείτε να μας αποκαλέσετε λεσβίες, γεροντοκόρες, ξινές, αγάμητες, ασχημομούρες, αλλά ένα είναι σίγουρο : Δεν είμαστε κορόιδα! Δε χωράμε σε καλούπια. Δεν αφιερώνουμε τη ζωή μας στο να εξυπηρετούμε τα συμφέροντα των εχθρών μας. Αγωνιζόμαστε για την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την ισότητα. Για την αναρχία!

Πηγή κειμένου: http://eleftheria111.wordpress.com